Todos los capítulos de คนเถื่อนหวงแหนรัก NC25+: Capítulo 41 - Capítulo 50

“คุณพระ นึกว่าอยู่ในกองละครจำเลยรัก อะไรจะหึงโหดปานนั้นว้า” เด็กสาวบ้านนาตาโตไม่คิดไม่ฝันว่าจะเห็นภาพที่สามีหึงหวงภรรยาได้ดุเดือดเผ็ดมันส์เท่านี้มาก่อน แดนนี่ใช้เท้าทรงพลังปิดประตูห้องนอนกระแทกเสียงดังจนร่างบางบนบ่าแกร่งสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกโพลงเมื่อถูกเขาเหวี่ยงร่างลงกับเตียงนุ่ม พรรณนิการ์รีบลนลานหมายจะหนีไปยังอีกฝั่งของเตียงแต่ก็ช้าไปกว่ามือหนาที่ตามมาตะครุบข้อเท้าบางแล้วลากร่างแน่งน้อยเข้าหาตัวอย่างใจเย็น “อย่าสะดีดสะดิ้งให้มากนักนะพรรณนิการ์ อย่าลืมสิว่าตอนนี้เธอเป็นของใคร!” วาจาโอหังตวาดกร้าวขณะไล่ต้อนร่างบางบนเตียงกว้าง “ฉันไม่เคยลืมว่าคุณใช้วิธีระยำตำบอนเพื่อฉุดฉันให้ลงนรกไปพร้อมกับคุณ!” หญิงสาวตอบกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบไม่แพ้กัน นัยน์ตาสั่นระริกมีความอวดดีซ่อนอยู่ลึกๆ “วิธีระยำตำบอนหรือหวาน การที่ฉันรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันทำลงไปมันคือวิธีระยำตำบอนอย่างนั้นใช่ไหม” แดนนี่เค้นเสียงถามอย่างน้อยใจ พรรณนิการ์อึ้งไม่มีคำตอบเพราะรู้แก่ใจว่าเรื่องราวในคืนนั้นเกิดขึ้นเพราะเธอเป็นคนเลือกเอง “ฉันไม่ได้ต้อ

“เมื่อคืน… เจ็บไหม?” คำถามของเขาปลุกความทรงจำอันเร่าร้อนหวนคืนสู่จิตใต้สำนึกอีกครั้ง พรรณนิการ์เม้มริมฝีปากไม่ตอบ เธอยืนนิ่งๆ ปล่อยให้คนตัวใหญ่กอดจูบแผ่นหลังขาวเนียนโดยแอบลุ้นระทึกว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก “คุณแดนอย่า… ฮึก หวานเจ็บ” พอมือของเขาเลื่อนสัมผัสตรงจุดอ่อนไหวร่างบางก็ผวาเฮือก ยังไม่พร้อมสำหรับเขาจริงๆ ไม่รู้ว่านึกโกรธอะไรขึ้นมาอีกหรือเปล่าถึงบุกเข้ามาหาเธอถึงในห้องน้ำแบบนี้ “อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวอาบน้ำให้” เขาอุ้มเมียตัวน้อยวางลงในอ่างแก้ววงกลมขนาดใหญ่โดยมีเขานั่งซ้อนแผ่นหลังหล่อนเอาไว้ พรรณนิการ์ไม่กล้าขยับตัวเพราะรู้ว่าภายใต้สะโพกงอนมีสิ่งใดรองรับอยู่ แดนนี่กัดฟันสะกดกลั้นอารมณ์เสน่หาแล้วบีบครีมอาบน้ำกลิ่นกุหลาบชโลมทั่วเรือนกายผุดผ่อง เขาลูบไล้ถูทำความสะอาดให้คนในอ้อมกอดทุกซอกทุกมุม ลมหายใจร้อนรินรดซอกคอระหงสร้างความซาบซ่านแก่หญิงสาว พรรณนิการ์หลับตาปล่อยให้เขาสาละวนกับร่างกายตามอำเภอใจ เธอหมดเรี่ยวแรงจะพยศหรือต่อต้าน เมื่อคืนเขาสูบพลังงานไปมากเหลือเกิน “อุ้ย” รู้ตัวอีกทีก็ถูกคนตัวโตตวัดอุ้มพาออกจากห้องน้ำหล

คำว่า ‘โกรธ’ ถูกกลืนหายลงลำคอเมื่อจู่ๆ บ้านที่เคยเงียบเชียบก็มีเสียงเพลงการ์ตูนเรื่องโปรดที่เธอชื่นชอบตั้งแต่เด็กดังขึ้นพร้อมๆ กับตัวละครหลักของเรื่องวิ่งเต้นร่าออกมาจากห้องรับแขก “โดราเอมอน” พรรณนิการ์อุทานเสียงหลง เจ้าแมวตัวสีฟ้าตาโตกำลังฉีกยิ้มกว้างมองมาที่เธอขณะส่ายตูดเต้นดุกดิกๆ รูปร่างอ้วนท้วมยิ่งทำให้ภาพที่เห็นดูน่ารักน่าเอ็นดู “เอ้า โดราเอมอนเธอหยุดเต้นทำไมเหรอ” แมวน้อยตัวสีเหลืองหูแดงตั้งออกมาทีหลังเอ่ยถามพลางเคียงคอสงสัย “ขนม” พรรณนิการ์จำเสียงของขนมได้ ต่อให้แกล้งดัดก็เถอะ “ฉันไม่รู้ว่าจะเต้นต่อไปทำไม” น้ำเสียงทุ้มต่ำพยายามบีบเนื้อเสียงให้เล็กที่สุดเท่าที่จะเล็กได้ พรรณนิการ์หลุดขำหลังฟังปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าใครกันที่สวมชุดมาสคอตโดราเอมอน “ทำไมล่ะ” โดเรมีถามต่ออย่างใคร่รู้ “ก็ชิซุกะโกรธฉัน เต้นไปก็ไม่รู้ว่าจะหายงอนหรือเปล่า” พรรณนิการ์ชี้ตัวเองพลางทำหน้าสงสัยว่าตัวเธอหรอกหรือที่เป็นชิซุกะ หญิงสาวนึกสนุกจึงกอดอกดูการแสดงตรงหน้าด้วยสายตายิ้มๆ “งั้นเหรอ น่าสงสารจังเลย” โดเรมีทำเสียงเ

“ไปเตรียมอาหารเย็นกันเถอะ” พรรณนิการ์ตัดบทโดยการเดินเข้าห้องครัวเตรียมทำอาหารเย็น หญิงสาวดูไม่ค่อยมีสมาธิเหมือนทุกวัน ในหัวมีแต่คำพูดของแดนนี่และแววตาน้อยเนื้อต่ำใจคู่นั้น เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน จะว่าไม่ชินก็ย่อมได้เพราะเมื่อก่อนแดนนี่มักจะพูดจาร้ายๆ ทำตัวเอาแต่ใจเรียกร้องให้เธอปฏิบัติตามในสิ่งที่เขาต้องการ แต่น้ำเสียงของเขายามอ้อนขอลูกบนรถมันอ่อนหวานละมุนละไม พอเธอแสดงท่าทีทางด้านลบเขาก็ดูเสียอกเสียใจเป็นอย่างมาก ทำให้พรรณนิการ์ต้องกลับมาคิดทบทวนเรื่องนี้อย่างลึกซึ้ง “ขนมช่วยดูต้มจืดให้ฉันทีเดี๋ยวขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อน” “ค่ะคุณหวาน” ขนมรับหน้าที่ต่อจากร่างบาง “พี่ธาม” รายชื่อบนหน้าจอทำให้ต้องคิดหนักว่าจะรับดีหรือไม่ สุดท้ายก็ตัดสินใจกดรับเพราะไม่อยากให้ฝ่ายนั้นรู้สึกแย่ “ค่ะพี่ธาม” น้ำเสียงที่กรอกลงไปยังปลายสายฟังดูไพเราะดุจเสียงสวรรค์ หากมันจะน่าฟังมากกว่านี้ถ้าชื่อของผู้ชายที่ถูกเปล่งผ่านเรียวปากอิ่มเป็นชื่อของเขาไม่ใช่ศัตรูหัวใจอย่างธนาธร แดนนี่ที่ตั้งใจจะเดินลงมาง้อภรรยาหลังคิดได้ว่าไม่ควรเอาแต่ใจเร่ง

“ขนมเก็บไว้ใช้เถอะ ถ้าอยากกินอีกเดี๋ยวฉันซื้อมาฝาก” พรรณนิการ์ยิ้มเอ็นดู “คุณหวานใจดีที่สุดเลยค่ะ” ผู้หญิงอะไรสวยทั้งกายและใจ มิน่าล่ะคุณแดนนี่จึงทั้งรักทั้งหลง “ปากหวาน ทำต่อให้ดีล่ะเดี๋ยวฉันมา” พรรณนิการ์กำชับก่อนออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังร้านเบเกอรี่ที่ตนสั่งทำขนมเค้กชิ้นพิเศษเพื่อสามีโดยเฉพาะ ระหว่างที่กำลังติดไฟแดงอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นรถคันหรูแสนคุ้นตาจอดเทียบริมฟุตบาทอีกฝั่ง “นั่นรถพี่ธามนี่ เอ… มาทำอะไรแถวนี้นะ” พรรณนิการ์จำรถธนาธรได้ นึกแปลกใจว่าชายหนุ่มมีธุระอะไรแถวนี้เพราะอยู่ห่างไกลจากที่ทำงานของเขาพอสมควร “อะไรกัน” และสิ่งที่ทำให้แปลกใจหนักเข้าไปใหญ่ก็คือผู้หญิงคนหนึ่งลงจากรถของธนาธรแล้วเดินกอดตัวเองไปเรื่อยๆ ในขณะที่รถคันดังกล่าวขับพุ่งทะยานไปด้วยความเร็วราวกับเจ้าของรถกำลังโกรธเคืองใครอยู่ “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แล้วทำไมพี่ธามถึงปล่อยให้เดินตากฝนแบบนี้ล่ะ” ด้วยความอยากรู้ประจวบกับอยากช่วยเหลือ พอสัญญาณไฟเขียวปรากฏหญิงสาวจึงตัดสินใจเลี้ยวขวาเพื่อไปถามไถ่เธอคนนั้นว่ามันเกิดอะไรข