Todos los capítulos de คนเถื่อนหวงแหนรัก NC25+: Capítulo 31 - Capítulo 40

“หอมมากที่รัก” แดนนี่ชมตาเยิ้มแล้วดูดซับคราบรักจากเธอจนเกลี้ยงทุกหยาดหยด เขารู้สึกหวงแหนแม้กระทั่งเศษน้ำที่กระเด็นร่วงสู่พื้นกระเบื้องหินอ่อน ไม่อยากให้มันตกค้างแม้แต่หยดเดียว หากทำได้ก็อยากจะกลืนกินลงคอเสียให้หมด “คุณแดน” ดวงตากลมโตฉ่ำปรือไม่แพ้กัน ยกมือสอดคล้องลำคอหนาแล้วเผยอเรียวปากเชิญชวนให้เขาจูบ ทั้งสองจูบแลกลิ้นกันอย่างดุเดือด พรรณนิการ์แม้ไม่ประสาแต่ด้วยฤทธิ์ยาและต่อมสัมผัสแห่งกลไกธรรมชาติผลักดันให้เธอกล้าที่จะเปิดใจลองรับสิ่งแปลกใหม่ “คุณแดนขา หวานต้องการคุณ” ร่างบางแอ่นตัวเข้าหาอย่างเรียกร้อง “รู้แล้วคนดี รู้แล้ว” แดนนี่บอกอย่างใจเย็นและหวังให้คนตัวเล็กคลายความเร่าร้อนลงบ้างแต่เปล่าเลย พรรณนิการ์เหมือนเด็กเอาแต่ใจไม่สนคำเตือนผู้ใหญ่ หล่อนเบียดเสียดแนบชิดจนความเป็นหญิงชุ่มฉ่ำแนบติดส่วนกลางลำตัวหนา ชายหนุ่มต้องกัดกรามแกร่งแรงๆ เพื่อระงับอารมณ์ดิบเถื่อนไม่ให้มุทะลุแล้วรักเธออย่างเร่าร้อน แดนนี่อยากเล้าโลมยอดดวงใจให้นานกว่านี้ มือหนาอุ้มร่างระหงพาเดินออกจากห้องน้ำวางลงบนโซฟาแล้วยกขาเรียวตั้งฉากอ้าออกกว้างเพื่อทอดมองดอกไม้งาม

หลังจากคืนนั้นชีวิตของพรรณนิการ์ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทุกคืนเธอจะต้องนอนห้องเดียวกับแดนนี่ พอต่อต้านก็ถูกเขาจับลงโทษโดยการเปลื้องเสื้อผ้าแล้วจับกินจนสลบคาอกแกร่ง หญิงสาวเข็ดหลาบไม่กล้าพยศอีก ทำได้เพียงด่าทอเขากลับบ้างแต่ดูเหมือนคนหน้ามึนกลับชอบใจ หัวเราะและยิ้มทุกครั้งที่เธอใช้น้ำเสียงแหลมบาดหูว่ากล่าว “คุณมันจอมตะกละ หน้าด้านหน้าทน ป่าเถื่อนไร้มนุษยธรรม!” เมื่อทำอะไรผู้ชายกระหายหิวไม่ได้ก็ต้องใช้คำด่าเข้าช่วยเพื่อบรรเทาความเจ็บแค้น แดนนี่ยืนผิวปากร้องเพลงอย่างอารมณ์ดีขณะติดกระดุมเสื้อเชิ้ตเตรียมพร้อมไปทำงานตอนเช้า “อะไรกันจ๊ะเมียจ๋า แค่ผัวกินเมียนิดๆ หน่อยๆ ถึงกับกลายเป็นคนไร้มนุษยธรรมเชียวหรือ” ไม่วายยั่วยุด้วยวาจาน่าตบ นิ้วแกร่งจับปลายคางมนโยกเล่นเบาๆ อย่างมันเขี้ยว พรรณนิการ์สะบัดหน้าหนีฮึดฮัดกอดกระชับผ้านวมที่ปกคลุมเรือนร่างเปลือยเปล่าแน่น “นิดๆ หน่อยๆ อะไรกัน คุณหาเศษหาเลยกับฉันทุกคืนแม้แต่ตอนเช้าก็ไม่เว้น!” ยิ่งพูดก็ยิ่งเกลียด ผู้ชายหน้าด้านทำไมถึงหื่นแบบนี้ “ก็เห็นว่าเมียจ๋าชอบ” แดนนี่ยิ้มยั่ว “ใครชอ

ไม่มีงานแต่งงานเกิดขึ้นระหว่างแดนนี่และพรรณนิการ์ มีเพียงทนายประจำตระกูลรับหน้าที่เป็นตัวกลางในการจดทะเบียนสมรสให้กับทั้งคู่ ณ คฤหาสน์เวลส์เท่านั้น “แต่งงานแล้วผมขอพาหวานออกไปอยู่ข้างนอกนะครับ” แดนนี่เอ่ยขึ้นหลังจากส่งแขกเป็นที่เรียบร้อย พรรณนิการ์ตกใจที่จู่ๆ เขาก็บอกว่าจะพาเธอไปอยู่ข้างนอก “ฉันจะอยู่กับป้านวลที่นี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น” “อย่าดื้อได้ไหม ตอนนี้เธอเป็นเมียฉันแล้ว เป็นเมียก็ต้องอยู่กับผัว” เขากล่าวอ้างถึงสถานะที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจให้เกิด คุณกรองแก้วถึงกับมองหน้าสามีเพราะคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรกับปัญหานี้ดี “แต่ฉันจะอยู่กับป้านวลที่นี่” พรรณนิการ์ยืนยันคำเดิม “พรรณนิการ์!” แดนนี่ถลึงตาดุเมื่อเมียดื้อ “พอได้แล้ว” คุณกรองแก้วยกมือห้ามศึกน้ำลายระหว่างสามีภรรยาที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสกันหมาดๆ “จดทะเบียนกันยังไม่ทันข้ามวันก็ทะเลาะกันบ้านแทบแตก” คุณกรองแก้วตำหนิทั้งคู่ “หวาน… ฉันเข้าใจเธอนะว่ารู้สึกเช่นไร แต่สถานะของเธอตอนนี้คือเป็นเมียของแดนแล้ว การออกไปใช้ชีวิตอยู่กัน

“รู้ว่าเจ็บอยู่ ให้พักก่อน ไว้กินเต็มที่วันอื่น” น้ำเสียงหยอกเย้าบอกยิ้มๆ ขณะเคลื่อนกายเท้าแขนกักร่างบอบบางไว้กับตัว พรรณนิการ์หน้าแดงซ่านให้กับคำพูดน่าอายของเขา สองมือน้อยผลักอกกว้างออกเบาๆ พยายามซ่อนความขัดเขินไม่อยากให้คนตัวโตได้ใจไปมากกว่านี้ “ถอยไปค่ะ ฉันจะไปอาบน้ำ” “อาบแล้วจะอาบอีกทำไม” “ก็คุณทำ…” เลอะ คำสุดท้ายหญิงสาวตอบในใจ แดนนี่หรี่ตามองอย่างจับผิด “ทำอะไรหืม” เขารู้ว่าหล่อนคิดเช่นไรแต่คนมันอยากแกล้งให้อาย เขาชอบเวลาเห็นเมียแก้มแดงตัวแดง น่ารักน่าฟัดให้จมเขี้ยว “อย่าอาบนานนักล่ะ เดี๋ยวแดนนี่น้อยทนไม่ไหวจะตามเข้าไปอาบด้วย” พอติดลมก็หยอกเย้าภรรยาต่อไม่เลิก “บ้า!” พรรณนิการ์ทุบกำปั้นใส่แขนกำยำแก้เขิน สะบัดหน้าตาบูดบึ้งวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว พอพ้นสายตาคนเจ้าเล่ห์หญิงสาวก็อมยิ้มเพียงลำพัง “ก็ดีที่รู้ว่าเรายังเจ็บอยู่ นึกว่าจะหื่นทุกเวลาแล้วซะอีก” น้ำเสียงหยันขึ้นจมูกนิดๆ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามเมื่อนึกถึงความห่วงใยที่เขามอบให้

“หวานเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม” “สบายดีค่ะ” พรรณนิการ์ตอบสั้นๆ “แดนดูแลดีใช่ไหม” ไม่อยากเอ่ยแต่มันเลี่ยงได้เสียที่ไหน ความจริงก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำ ผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างเขาตอนนี้ไม่ใช่คนที่จะแตะต้องได้อีกเหมือนเคยแล้ว “คุณแดนดูแลหวานดีมากค่ะ เขาเป็นคนจิตใจดี” น้ำเสียงนั้นมีความชื่นชมซ่อนอยู่ลึกๆ ธนาธรสัมผัสได้ว่าพรรณนิการ์เปลี่ยนไป ดูเธอเว้นระยะห่างกับเขามากพอสมควร “พี่ดีใจด้วยนะ เห็นหวานมีความสุขพี่ก็หายห่วง” รอยยิ้มเศร้าๆ ของคนเคยรัก พรรณนิการ์ไม่เคยรู้สึกอึดอัดต่อสถานการณ์ใดมากเท่านี้มาก่อน “พี่ธามคะ หวานมีอะไรจะให้ค่ะ” หญิงสาวเตรียมของสิ่งนี้ติดมือมาด้วย เธอตั้งใจจะให้เขาตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้ให้สักที “อะไรคะ?” ธนาธรถามอย่างใคร่รู้ ร่างบางเปิดประตูรถหยิบกล่องสีชมพูทรงแบนออกมาถือไว้ “ของชิ้นนี้หวานตั้งใจทำให้พี่โดยเฉพาะ” ยื่นส่งให้เขาด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความเขินอายเฉกเช่นแต่ก่อน “ผ้าพันคอ” ธนาธรเปิดกล่องหยิบสิ่งของด้านในออกมาดูก็พบว่าเป็นผ้าพันคอสีน้ำเงิ