Todos los capítulos de คนเถื่อนหวงแหนรัก NC25+: Capítulo 21 - Capítulo 30

บรรยกาศภายในรถเปรียบเสมือนคนทั้งสองนั่งอยู่ท่ามกลางใต้น้ำลึกกลางมหาสมุทร ความเงียบปกคลุมแผ่รังสีความน่าอึดอัดใจจนแดนนี่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวต้องโพล่งออกมาอย่างเหลืออด “เพิ่งรู้นะว่าฉันมีเลขาฯ เป็นไบ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มงาน!” วาจาประชดประชันหยันขึ้นจมูกนิดๆ เขานั่งไขว่ห้างสอดประสานนิ้วมือทั้งสิบนิ้วเข้าด้วยกันวางบนตักอย่างสง่างาม พรรณนิการ์ยอมรับว่าเสื้อผ้าหน้าผมของเขาในวันนี้ช่างดูดีและภูมิฐานกว่าทุกวัน อาจเป็นเพราะคุณกรองแก้วเป็นคนจัดสรรเสื้อผ้าให้เองกระมัง ปกติเขาแต่งสูทก็จริงแต่มักปล่อยชายเสื้อเชิ้ตออกนอกกางเกงแล้วดึงเนคไทร่นจากคอพอสมควร ถือคติบริษัทฯ ข้า ข้าใหญ่ที่สุด จะแต่งตัวไปทำงานเยี่ยงไรก็ย่อมได้ “คุณมีอะไรจะใช้ฉันก็พูดมาเลยค่ะ” “อยู่บนรถฉันจะไปใช้อะไรเธอได้ ไม่สิ… ความจริงก็มีสิ่งหนึ่งที่เธอพอจะทำให้ฉันได้ในตอนนี้นะ” แดนนี่ลูบปลายคางพลางสำรวจร่างอ้อนแอ้น พรรณนิการ์กระชับเสื้อสูทสีครีมแน่นขึ้น “อะไรคะ?” หล่อนกลั้นใจเอ่ยถามออกไป “มานั่งบนตักฉันหน่อยสิ ได้ไหมล่ะ” เขาโน้มตัวกระซิบใกล้ๆ หู

“อย่านะคุณแดน อย่าถอดนะ!” คำวิงวอนไม่ได้ผลเมื่อแดนนี่สอดมือรองใต้แผ่นหลังบางแล้วใช้ปลายนิ้วปลดตะขอบราเซียสีหวานออกอย่างช่ำชอง อกอวบอิ่มดีดผึงสู่สายตาคนเถื่อนที่มองจ้องอย่างหื่นกระหาย แดนนี่ส่งริมฝีปากครอบครองทับทิมเม็ดงามที่แข็งขึงเพราะความซาบซ่านปานสยิว เพียงอุ้งปากร้อนดูดดึงก็ทำให้เธอสะท้านเสียวถึงขั้นต้องกัดเม้มริมฝีปากล่างแน่น พรรณนิการ์รู้สึกราวกับตกลงสู่ใต้มหาสมุทรกว้างใหญ่อันมีคลื่นลมเชี่ยวกรากพัดพาร่างของเธอกระทบชายฝั่ง รู้สึกเหมือนลมหายใจใกล้ขาดห้วงในท่าที สองมือกำจิกแน่นเพื่อระบายความปั่นป่วนที่เขานั้นเป็นผู้ก่อ “หวานมาก หวานสมชื่อ” แดนนี่ดูดความอวบอิ่มเกินตัวจนแก้มตอบแต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดความต้องการเอาไว้แต่เพียงเท่านี้ ชายหนุ่มกำลังหลงใหลเรือนร่างงดงามของหญิงสาวที่ตนหมายปองมานับสิบปี ความรักความใคร่บดบังความผิดชอบชั่วดีจนหมดสิ้น รู้เพียงว่าเนื้อนางนั้นหอมเย้ายวนเกินกว่าจะหักห้ามใจ เขาไม่สามารถปลดปล่อยกวางน้อยพ้นอ้อมกอดได้ เธอต้องเป็นของเขา เขาปรารถนาอยากครอบครองดอกไม้งามดอกนี้เหลือเกิน เขาย่อมต้องได้ในสิ่งที่เฝ้าฝัน

“จะว่าไปก็ต้องขอบคุณแดนนะครับที่ทำให้ผมได้กินของอร่อยๆ แบบนี้ทุกวัน” ถ้าหากว่าแดนนี่ยังอยู่แน่นอนว่าคนเป็นแม่ย่อมต้องเอาใจใส่ลูกของตนมากกว่าใคร ธนาธรไม่คิดริษยาน้องเพียงแต่เขาอิจฉาที่แดนนี่ยังมีแม่ให้ได้ออดอ้อน มีคนที่พร้อมรับฟังและคอยยืนเคียงข้างไม่ว่าจะถูกหรือผิด แต่เขาไม่ใช่… คนภายนอกมองเข้ามาอาจคิดว่าเขาโชคดีที่บิดารักและไว้ใจ หากใครจะรู้ว่าลึกๆ แล้วเขาต้องแบกรับความกดดันมหาศาลประหนึ่งแบกหินก้อนใหญ่ไว้บนบ่า ยิ่งคนเป็นพ่อให้ความไว้เนื้อเชื่อใจมากเท่าไร เขายิ่งต้องแสดงศักยภาพเพื่อให้ท่านเห็นว่าเขาคู่ควรแก่การเป็นผู้สืบทอดของตระกูลมากเท่านั้น “คุณแม่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” พอธนาธรเอ่ยถึงบุตรชายคนเล็กสีหน้าแววตาของคุณกรองแก้วก็เปลี่ยนไป “แม่แค่คิดถึงแดนน่ะ ป่านนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงคนคิดถึงลูกดูหม่นหมอง ธนาธรรวบช้อนเข้าด้วยกันแล้วยกน้ำส้มคั้นขึ้นดื่มตามด้วยเช็ดมุมปากในท่าทีสุภาพ “คุณพ่อเองก็ไม่ค่อยไว้ใจแดน แม่รู้นะว่าเขาแอบให้คนในบริษัทฯ คอยสอดส่องพฤติกรรมของแดนแล้วนำมารายงานให้เขาฟังรายวัน” หางเสียงคนเป็นภรรยามีความ

“เมื่อวานลูกโทร. มาหาฉันค่ะ” คุณกรองแก้วเกริ่นขณะเริ่มรับประทานอาหารเช้า สามีพับหนังสือพิมพ์รายวันวางลงบนโต๊ะข้างตัว ตักข้าวต้มกุ้งคำโตเข้าปากเคี้ยวกลืนหนึ่งคำก่อนเอ่ยถามอย่างเสียไม่ได้ “ว่าไงบ้างล่ะ” “แดนบอกว่างานที่นู่นเรียบร้อยดีค่ะ ตอนนี้ก็เริ่มมีลูกค้ารายใหญ่แห่แหนมาซื้อคฤหาสน์กันไปหลายหลังแล้ว เหลือแค่สร้างให้เสร็จแล้วตกแต่งภายในพร้อมส่งมอบ ลูกเราทำงานได้ดีจริงๆ นะคะ” คุณกรองแก้วรีบรายงานด้วยน้ำเสียงตื้นตันผิดกับสามีที่เพียงแต่รับฟังนิ่งๆ “ไม่ผิดไปจากที่คาดไว้ แดนเป็นคนมีฝีมือ” ข้อนี้บิดายอมรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แดนนี่เป็นคนเก่งและมากด้วยวิสัยทัศน์ก้าวไกล หยิบจับธุรกิจอะไรก็สามารถทำให้ธุรกิจนั้นๆ เจริญเติบโตได้ไม่ยาก “เผลอๆ ลูกของเราจะขายหมดก่อนระยะเวลาสามเดือนนะคะ” คุณกรองแก้วยังคงปลาบปลื้มไม่หยุด “รอให้เจ้าแดนมันทำงานสำเร็จก่อนค่อยชื่นชม ตราบใดที่โครงการยังไม่สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีฉันก็ไม่วางใจอะไรทั้งนั้น” คนเป็นสามียังไม่ขอฟันธงว่าบุตรชายคนเล็กจะนำพาโปรเจคใหญ่ประสบความสำเร็จแบ

พรรณนิการ์ออกมารับลมด้านนอกโรงแรมเพื่อบรรเทาความร้อนในร่างกาย เม็ดเหงื่อผุดปรายล้อมกรอบหน้าหวาน หญิงสาวกอดตัวเองท่ามกลางความมืดสลัวแล้วกัดริมฝีปากล่างจนได้กลิ่นคาวของเลือดจางๆ “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเราถึง…” อาการที่เธอเป็นเหมือนเคยอ่านเจอที่ไหนสักแห่ง พรรณนิการ์ยังไม่กล้าฟันธงจนกระทั่งหางตาเหลือบเห็นชายหนุ่มตาน้ำข้าวเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่นั้นจะรู้หรือไม่ว่ามองอีกฝ่ายอย่างเชิญชวน “คุณพอล” น้ำเสียงสั่นพร่าเรียกชื่อเขา พอลปัดปอยผมที่ปรกระแก้มใสทัดใบหูเล็กอย่างอ้อยอิ่ง “คุณอยากให้ผมช่วยอะไรไหมครับ” ดวงตามาดร้ายฉายแววนักล่า ยาปลุกอารมณ์ทางเพศที่เขาแอบใส่ลงไปในแก้วไวน์มีฤทธิ์ร้ายแรงฉกาจนัก เขาได้ยาตัวนี้มาจากเมืองนอกแล้วเก็บไว้ใช้งานเพื่อล่าสมันสาวโดยเฉพาะ “ฉันต้อง มะ ไม่” สติที่พอหลงเหลืออยู่น้อยนิดฉุดรั้งไม่ให้เธอหลวมตัวทำเรื่องน่าอาย พรรณนิการ์ถอยเท้าหนีชายตรงหน้า “อย่าปฎิเสธผมเลยที่รัก ผมรู้ว่าคุณกำลังทรมานอย่างแสนสาหัส ผมช่วยคุณได้นะ ขอเพียงคุณยอมไปกับผมเท่านั้น” พอลโอบร่างงามพาเดินไปยังรถหร