Todos los capítulos de หอมกรุ่นอุ่นรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ถ้าอยากขอบคุณจริง พรุ่งนี้ส่งหมูสามชั้นมาสักสองชั่ง เห็ดหอมอีกหนึ่งตะกร้า แล้วก็แป้งสาลีดีๆ มาให้ข้าด้วย”“ไม่มีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ” พ่อครัวจางตอบทันทีโม่เฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ กระแอมเบาๆ“เพิ่มเนื้อไก่ด้วยก็ดีพ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวเยว่หันไปมอง“ท่านเกี่ยวอะไรด้วย”“กระหม่อมเพียงช่วยเสนอเพื่อความสมบูรณ์ของคลังเสบียงพ่ะย่ะค่ะ”เหล่าองครักษ์รอบข้างพากันก้มหน้ากลั้นหัวเราะหลังจากวันนั้น โรงครัวใหญ่ก็แทบพลิกโฉม พ่อครัวจางส่งวัตถุดิบชั้นดีมายังเรือนไผ่เขียวอย่างไม่ขาดสาย บ่าวไพร่ช่วยกันขนทั้งเนื้อสด ผัก เห็ด เครื่องเทศ และเครื่องครัวมาเรียงเต็มลานจากเรือนท้ายจวนที่เคยถูกทอดทิ้ง บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่งในจวนและเมื่อถึงเย็นวันเดียวกัน เซียวจิ้งเหยาเดินมาถึงเรือนไผ่เขียวตามเวลามื้อเย็นเช่นเคย แต่ทันทีที่ก้าวผ่านประตูเข้ามา เขาก็หยุดนิ่งตรงลานเรือนมีตะกร้าวัตถุดิบเรียงเต็มพื้นที่ พ่อครัวจางกับลูกมือยืนรอฟังคำสั่งอยู่ข้างครัวเหล่าองครักษ์ผลัดกันหิ้วน้ำและผ่าฟืน ส่วนเสี่ยวเยว่นั่งอยู่กลางวง กำลังชี้นิ้วสั่งงานอย่างคล่องแคล่ว“เห็ดวางตรงนั้น เนื้อหมูเอาเข้าครัวก่อน ของแห้งอย่าใ

“มื้อเย็นวันนี้จัดข้าวมันไก่ตอนเนื้อนุ่มให้ท่านอ๋องกินดีกว่า”“ข้าวมันไก่หรือเพคะ”“ใช่ ดูเหมือนง่าย แต่ทำให้อร่อยจริงไม่ง่ายนะ”เสี่ยวเยว่เริ่มลงมืออย่างคล่องแคล่ว นางล้างไก่ให้สะอาด ใช้เกลือเม็ดหยาบถูผิวไก่เบาๆ เพื่อขจัดกลิ่นและสิ่งสกปรก ก่อนล้างออกด้วยน้ำสะอาดอีกครั้งจากนั้นจึงเลาะมันไก่ส่วนเกินออกมา ใส่ลงในกระทะเหล็กแล้วเจียวด้วยไฟอ่อนไม่นาน น้ำมันไก่สีเหลืองทองก็ค่อยๆ ซึมออกมา พร้อมกลิ่นหอมมันที่ลอยฟุ้งไปทั่วครัวเสี่ยวเยว่ใส่กระเทียมทุบ ขิงแก่และหอมแดงลงไปเจียวจนหอม เสี่ยวชุนสูดจมูกตาม“เพียงแค่น้ำมันไก่ก็หอมมากแล้วเพคะ”“นี่เพิ่งเริ่มเอง”เสี่ยวเยว่หัวเราะ ก่อนนำข้าวสารที่ซาวสะอาดแล้วลงผัดกับน้ำมันไก่เมล็ดข้าวถูกคลุกเคล้าจนขึ้นเงา ดูดซับกลิ่นขิง กระเทียมและน้ำมันไก่เข้าไปเต็มที่ จากนั้นนางจึงตักทั้งหมดใส่หม้อดิน เติมน้ำต้มไก่แทนน้ำธรรมดาแล้วนำไปหุงด้วยไฟพอดีส่วนไก่ตอน นางตั้งหม้อน้ำใบใหญ่ ใส่ขิงแก่ ต้นหอมและเกลือเล็กน้อยเมื่อน้ำร้อนจัดแต่ยังไม่เดือดพล่าน เสี่ยวเยว่จึงค่อยๆ หย่อนไก่ลงไป“เหตุใดไม่ต้มด้วยไฟแรงหรือเพคะ”เสี่ยวชุนถามอย่างสงสัย“ถ้าน้ำเดือดแรงเกินไป เนื้อไก่จะห

เซียวจิ้งเหยาชะงัก แต่ไม่ได้ชักมือกลับ นางสบตาเขา“ต่อจากนี้ท่านไม่ต้องฝืนตัวเองเพคะ”เซียวจิ้งเหยามองนางนิ่งๆ เสี่ยวเยว่ยิ้มบาง“อาหารทุกจานที่หม่อมฉันทำ จะทำให้สะอาดที่สุด ใช้วัตถุดิบที่แน่ใจว่าปลอดภัย และจะไม่เล่นเล่ห์ใส่ท่านเด็ดขาด” นางหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ยังคงมีความเป็นตัวเองอยู่“หม่อมฉันอาจรับประกันไม่ได้ว่าทุกจานจะถูกปากท่านร้อยส่วน แต่หม่อมฉันรับประกันได้ว่าไม่มีพิษ ไม่มีแผนการเมือง และไม่มีใครคิดเอาชีวิตท่านผ่านอาหารที่ออกจากมือหม่อมฉันแน่นอน”เซียวจิ้งเหยามองนางไม่กะพริบ เสี่ยวเยว่ยิ้มกว้างขึ้น“ถือเสียว่าหม่อมฉันเป็นผู้ดูแลกระเพาะของท่านอ๋องก็แล้วกันเพคะ” คำพูดเรียบง่ายนั้นทำให้แววตาของเซียวจิ้งเหยาอ่อนลงอย่างชัดเจน มือที่ถูกนางกุมอยู่พลิกขึ้น ก่อนจับมือเล็กของนางไว้หลวมๆเสี่ยวเยว่ชะงักเล็กน้อย เซียวจิ้งเหยามองนาง ก่อนมุมปากจะค่อยๆ ยกขึ้นคราวนี้ไม่ใช่รอยยิ้มมุมปากเพียงชั่วครู่เหมือนก่อนหน้า แต่เป็นรอยยิ้มที่เห็นได้ชัด ทั้งอบอุ่นและผ่อนคลายอย่างที่เสี่ยวเยว่ไม่เคยเห็นมาก่อนหัวใจของนางพลันกระตุกวูบ‘คนอะไร ตอนหน้าดุก็ว่าหล่อแล้ว พอยิ้มกลับยิ่งอันตราย

“เจ้าอย่าพูดมาก”เสี่ยวเยว่หัวเราะ ก่อนหันไปตักบัวลอยใส่ถ้วยเพิ่มให้อีกหนึ่งถ้วย และแล้วท่านหญิงซูเยว่หลินผู้มาเยือนด้วยความตั้งใจจะขับไล่พระชายาเอก ก็เดินออกจากเรือนไผ่เขียวพร้อมกล่องขนมในมือและหน้าที่ใหม่ในฐานะ ‘กองหนุนสายกิน’ อย่างเต็มตัวส่วนศึกงานเลี้ยงราชสำนักในคืนวันรุ่งขึ้น ก็กำลังรอหลินเสี่ยวเยว่อยู่เบื้องหน้าท้องพระโรงใหญ่ของวังหลวงสว่างไสวด้วยแสงจากโคมทองเหลืองนับร้อยดวง เสาไม้แกะสลักลวดลายมังกรหงส์สะท้อนแสงระยิบระยับ ขับเน้นความโอ่อ่าของงานเลี้ยงเฉลิมพระชนมพรรษาให้ยิ่งใหญ่สมพระเกียรติเหล่าขุนนางชั้นสูง พระบรมวงศานุวงศ์ สนม และคุณหนูจากตระกูลใหญ่ต่างแต่งกายด้วยผ้าไหมสีสันงดงาม นั่งประจำโต๊ะของตนอย่างเป็นระเบียบเสียงดนตรีที่บรรเลงแผ่วเบาพลันหยุดลง เมื่อขันทีหน้าประตูประกาศเสียงก้องกังวาน“เจิ้งอ๋องและเจิ้งหวางเฟยเสด็จ”ทุกสายตาในท้องพระโรงหันไปยังประตูแทบพร้อมกัน เซียวจิ้งเหยาก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย ชุดคลุมผ้าไหมสีม่วงเข้มปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาขับให้ใบหน้าคมคายยิ่งดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของผู้คนยิ่งกว่า กลับเป็นสตรีร่างระหงที่เดินเคีย

เพียงไม่นาน ของเหลวด้านข้างภาชนะก็เริ่มจับตัวเป็นเกล็ดละเอียดเสี่ยวเยว่ขูดส่วนที่แข็งตัวออกแล้วคนรวมตรงกลาง ทำซ้ำไปเรื่อย ๆจากเนื้อนมเหลว กลายเป็นเกล็ดขาวเนียนละเอียดคล้ายหิมะพ่อครัวหลายคนถึงกับเข้ามามุง“กลายเป็นเกล็ดจริงๆ”“ทั้งที่ไม่ได้แช่ในห้องน้ำแข็ง”เสี่ยวเยว่หันมา“หากมีเวลาตื่นเต้น ก็มีเวลาหั่นผลไม้ ช่วยกันเร็วเข้า” ทุกคนสะดุ้ง ก่อนรีบกลับไปทำงาน“เสี่ยวชุน หั่นแตงโม ผลท้อ สาลี่ แล้วก็ส้มเป็นชิ้นเล็ก อย่าใหญ่เกินไป”“เพคะ”“โม่เฉิน ไปเอาน้ำผึ้งกับน้ำเชื่อมดอกกุ้ยฮวามา”“พ่ะย่ะค่ะ”“หัวหน้าพ่อครัว ช่วยคั่วถั่วแล้วบดหยาบ ข้าไม่ต้องการละเอียดจนเป็นผง”“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”ในเวลาอันสั้น ห้องเครื่องที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกก็กลับมาทำงานอย่างเป็นระบบเสี่ยวเยว่ตักเกล็ดนมแช่แข็งใส่ชามทีละใบ จัดเป็นกองพูนคล้ายยอดเขา แล้วตกแต่งด้วยผลไม้สีสด ราดน้ำผึ้งผสมกุ้ยฮวาเล็กน้อย ก่อนโรยถั่วคั่วบดด้านบนเพื่อเพิ่มสัมผัสกรุบกรอบเมื่อชามแรกเสร็จ หัวหน้าพ่อครัวหลวงก็ยืนมองตาค้าง“งดงามจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวเยว่ยิ้ม“งามอย่างเดียวยังไม่ได้ ต้องอร่อยด้วย”นางตักชิมหนึ่งคำ เนื้อเกล็ดนม