Lahat ng Kabanata ng หอมกรุ่นอุ่นรัก: Kabanata 1 - Kabanata 10

ความรู้สึกแรกที่ปลุกวิญญาณของ ‘หลินเสี่ยวเยว่’ ให้ตื่นขึ้นมา ไม่ใช่ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกรถชนในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ไม่ใช่ความหวาดหวั่นต่อโลกหลังความตาย หากแต่เป็นเสียงท้องร้องประท้วงดังสนั่นประหนึ่งกลองศึกกลางสนามรบโครก... คราก...“หิว... หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว”ร่างเล็กบางบนเตียงไม้เก่าค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เสี่ยวเยว่ยกมือกุมหน้าผากที่ปวดตุบ ก่อนความทรงจำสายหนึ่งจะไหลบ่าเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็วนางไม่ใช่ฟู้ดบล็อกเกอร์สาวสายกินแหลก เจ้าของช่องยอดวิวหลักล้านอีกต่อไปแล้ว แต่กลายเป็น ‘หลินเสี่ยวเยว่’ บุตรสาวขุนนางตกอับที่ถูกพระราชทานสมรสให้แก่ ‘เซียวจิ้งเหยา’ หรือ ‘เจิ้งอ๋อง’ แม่ทัพหนุ่มผู้เย็นชาและขึ้นชื่อว่าเข้าถึงได้ยากที่สุดคนหนึ่งในราชสำนักการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานการเมืองหลินเสี่ยวเยว่คนเดิมเป็นสตรีขี้ขลาด อ่อนแอ ไม่กล้าสู้คน เมื่อก้าวเข้ามาในจวนอ๋องได้เพียงวันเดียวก็ถูกส่งตัวมาอยู่ ‘เรือนไผ่เขียว’ เรือนเก่าท้ายจวนที่แทบไร้เงาผู้คน ซ้ำยังถูกเหล่าบ่าวไพร่ที่เห็นว่านางไร้อำนาจหนุนหลังตัดทอนเบี้ยหวัดและเสบียงอาหารจนแทบไม่พอยาไส้ร่างเดิมตรอมใจ

‘หากมิใช่เพราะได้รับคำสั่งจากท่านอ๋อง ข้าคงกระโดดลงไปถามแล้วว่าเหลือให้ชิมสักชามหรือไม่’เขาจับตามองอยู่ครู่ใหญ่ จนเห็นพระชายากับสาวใช้ซดน้ำแกงจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่น้ำซุปก้นชาม จึงถอนสายตาอย่างแสนเสียดาย ก่อนใช้วิชาตัวเบาทะยานกลับไปยังตำหนักหย่งอันทันทีเมื่อโม่เฉินกลับถึงห้องหนังสือ ภาพแรกที่เห็นคือเซียวจิ้งเหยากำลังเดินวนไปมาอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะเสียงเคาะขอบหน้าต่างเบาๆ ดังขึ้น ก่อนองครักษ์หนุ่มจะก้าวเข้ามาท่านอ๋องหยุดฝีเท้าทันที“ได้ความว่าอย่างไร ผู้ใดเป็นคนทำอาหารส่งกลิ่นรบกวนเปิ่นหวาง” น้ำเสียงยังคงเข้มขรึมดังเดิม แต่แววตากลับมีความอยากรู้อยากเห็นซ่อนอยู่จนโม่เฉินสังเกตได้“ทูลท่านอ๋อง กลิ่นนั้นมาจากเรือนไผ่เขียวท้ายจวนพ่ะย่ะค่ะ”คิ้วกระบี่ของเซียวจิ้งเหยาขมวดเข้าหากัน“เรือนไผ่เขียว นั่นมิใช่ที่พักของพระชายาเอกหรือ”“พ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ้งเหยานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนถามต่อ“สตรีอ่อนแอผู้นั้นทำอาหารเป็นด้วยหรือ”“พระชายาเป็นผู้ลงมือทำด้วยพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ” โม่เฉินตอบ ก่อนเผลอเล่าด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว“พระชายานำกระดูกหมูที่โรงครัวคัดทิ้งมาต้มกับสมุนไพรและพริกเม็ด

เสี่ยวเยว่เกือบหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง“เพคะ หม่อมฉันรับบัญชา”เซียวจิ้งเหยามองรอยยิ้มล้อเลียนบนใบหน้านางแล้วรู้สึกเสียหน้าอย่างบอกไม่ถูก จึงไม่คิดจะอยู่ต่อแม้แต่น้อยร่างสูงทะยานขึ้นเหนือกำแพงด้วยวิชาตัวเบา ก่อนหายลับเข้าไปในความมืดอย่างรวดเร็วเสี่ยวเยว่ยืนกะพริบตาปริบๆ มองตามไป ก่อนหัวเราะเบาๆ พลางหันกลับไปพลิกไก่บนเตา“ปากบอกพอกินได้ แต่ยังนัดมื้อถัดไปเสียแล้ว ท่านอ๋องผู้นี้ปากแข็งกว่าที่คิดแฮะ”นางหยิบไก่ย่างขึ้นมาอีกไม้ กัดกินอย่างอารมณ์ดีโดยไม่รู้เลยว่าอาหารเพียงไม้เดียวในคืนนี้ กำลังค่อยๆ ทำลายกำแพงความหวาดระแวงที่เซียวจิ้งเหยาสร้างขึ้นมานานหลายปีส่วนอีกด้านหนึ่งหลังจากกลับถึงตำหนักหย่งอัน เซียวจิ้งเหยาไม่ได้ตรงเข้าห้องบรรทมทันทีเขายืนอยู่ใต้ชายคาเงียบๆ แล้วก้มมองไม้เสียบไก่ที่ยังถืออยู่ในมือไม้ธรรมดาไร้ค่า ไม่มีสิ่งใดพิเศษแม้แต่น้อยทว่าเขากลับไม่ได้โยนมันทิ้งเซียวจิ้งเหยามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บไม้ชิ้นนั้นเข้าไปในแขนเสื้ออย่างเงียบงันเมื่อเดินเข้าไปด้านใน โม่เฉินที่กำลังเข้าเวรเงยหน้าขึ้นทันที“ท่านอ๋อง เสด็จไปที่ใดมาหรือพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ้งเหยาชะงักฝีเท้า“เรื่องของ

“พระชายาจะทำสิ่งใดหรือเพคะ วัตถุดิบมากมายขนาดนี้ จะต้มน้ำแกงอีกหรือเพคะ”เสี่ยวเยว่ส่ายหน้า“ต้มน้ำแกงอย่างเดียวธรรมดาไป วันนี้เราจะย่างและต้มไปพร้อมกัน”“ย่างกับต้มพร้อมกันหรือเพคะ”“ใช่ วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้จักของดีที่กินคนเดียวไม่ได้ ต้องนั่งล้อมวงถึงจะอร่อย”พูดจบ เสี่ยวเยว่ก็พับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มลงมือเตรียมของอย่างคล่องแคล่วหมูสามชั้นถูกหั่นเป็นชิ้นบางกำลังดีเพื่อให้สุกง่ายและมีทั้งสัมผัสกรอบกับนุ่มในคำเดียว ส่วนเนื้อสะโพกหมูถูกหมักด้วยน้ำมันงา ไข่ไก่ ซีอิ๊วหมัก และพริกไทยป่น คลุกเคล้าจนเนื้อนุ่มขึ้นผักกาดขาว ผักใบเขียวที่เก็บได้จากสวน และเห็ดหอมถูกล้างจนสะอาด ก่อนจัดเรียงใส่กระจาดไม้เป็นระเบียบ แต่หัวใจสำคัญของมื้อนี้กลับไม่ใช่เนื้อสัตว์เสี่ยวเยว่หยิบถ้วยเครื่องปรุงมาวางเรียงตรงหน้า“เสี่ยวชุน จำไว้นะ ของย่างจะอร่อยหรือไม่ บางครั้งอยู่ที่น้ำจิ้มมากกว่าตัวเนื้อเสียอีก”“น้ำจิ้มหรือเพคะ”“ใช่ นี่ต่างหากของเด็ด”ในยุคที่ไม่มีน้ำจิ้มสุกี้สำเร็จรูป เสี่ยวเยว่จึงต้องดัดแปลงจากวัตถุดิบที่มี นางเคี่ยวน้ำตาลอ้อยกับน้ำส้มสายชูหมักจากข้าว เติมพริกตำ กระเทียมสับและเต้าหู้ยี้บดละเอียด

เสี่ยวเยว่นำไปต้มในน้ำเดือดจนเม็ดแป้งสุกและลอยขึ้นมา เนื้อด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มมันวาว นางตักขึ้นมาพักในน้ำเย็นเพื่อให้เนื้อหนึบขึ้น ก่อนนำไปคลุกกับน้ำเชื่อมน้ำตาลอ้อยอีกครั้งเม็ดไข่มุกแต่ละลูกเคลือบด้วยน้ำเชื่อมจนเงาวับ ส่งกลิ่นหอมหวานชวนให้เสี่ยวชุนหยิบขึ้นมาชิมเสียตั้งแต่ยังไม่ทันประกอบเป็นเครื่องดื่ม“ห้ามแอบกินหมดนะ”เสี่ยวเยว่เหล่มอง เสี่ยวชุนรีบชักมือกลับ“บ่าวเพียงจะช่วยชิมว่าใช้ได้หรือยังเพคะ”“ข้ออ้างเหมือนโม่เฉินไม่มีผิด”อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวเยว่ต้มน้ำให้เดือดแล้วใส่ชาแดงลงไปแช่จนได้น้ำชาสีเข้ม หอมชัด ก่อนกรองกากออกส่วนนมแพะ นางนำมาต้มให้ร้อนเพื่อความปลอดภัยและช่วยลดกลิ่นเฉพาะตัว เติมขิงแก่ลงไปเพียงเล็กน้อยเพื่อแต่งกลิ่น จากนั้นจึงผสมกับน้ำชาและน้ำตาลอ้อยตามสัดส่วนกลิ่นชาเข้มข้นผสานกับความหอมหวานของนมและน้ำตาลลอยอบอวลไปทั่วเรือนไผ่เขียวเสี่ยวเยว่ชิมหนึ่งคำแล้วพยักหน้า“ใช้ได้”“แล้วไข่มุกใส่ตอนไหนเพคะ” เสี่ยวชุนรีบถาม“นี่แหละจุดสำคัญ” เสี่ยวเยว่ตักไข่มุกใส่ก้นกระบอกไม้ไผ่ ก่อนเทชานมลงตามนางยังให้เสี่ยวชุนไปตัดก้านกกที่ลำต้นกลวงขนาดเหมาะสม ล้างและต้มฆ่าเชื้อจนสะ