Alle Kapitel von Too Late, She's My Wife Now: Kapitel 51 – Kapitel 60

“I love everything about you,” humihingal na anas niya. “I loved you since the moment I first saw you, Armea.”Ang kaniyang mga salita ay tumagos sa puso ko. Isang matinding emosyon ang sumabog sa dibdib ko.Ang matinding emosyon na nararamdaman ko at ang nakakabaliw na sarap sa ibaba ay muling nagtulak sa akin sa limitasyon.“Reiner! I’m coming… ahh!”“Come with me, baby,” umungol siya nang malakas. Hinawakan niya ang aking balakang nang mahigpit, itinaas iyon nang bahagya, at inilubog ang kaniyang sarili sa pinakamalalim na bayo na kaya niya.Sumabog ako. Nakakabinging sigaw ang pinakawalan ko habang ang aking loob ay kumukumbot sa sarap, hinuhugot ang lahat sa kaniya.Kasabay nito, nakaramdam ako ng matinding init na sumabog sa loob ko habang si Reiner ay nakasubsob sa aking leeg, umuungol na parang halimaw habang ibinubuhos ang kaniyang punla sa pinakamalalim na bahagi ko.Tumigil kami sa paggalaw. Ang tangi na lang naming naririnig ay ang aming mga mabibigat na paghinga na sumasa

Richard’s Point of ViewMalamig ang sahig ng tinutuluyan kong penthouse suite sa isang five-star hotel sa Makati.Hindi ito ang marangyang tahanan na pinaghirapan kong itayo kasama si Stephanie, kundi isang pansamantalang kulungan kung saan bawat sulok ay nagpapaalala sa akin ng aking pagbagsak.Sa ibabaw ng glass coffee table, nagkalat ang mga walang lamang bote ng mamahaling scotch at ang mga piraso ng basag na baso na hindi ko pa rin ipinapalis sa mga utility maids.Hawak ko ang aking cellphone gamit ang nanginginig na mga daliri. Paulit-ulit kong pinapanood ang inilabas kong public apology video sa aking social media accounts. Ang aking mukha sa screen ay mukhang haggard, puyat, at bugbog sa matinding panggigipit.“G*go...” pabulong kong mura sa sarili ko sabay lagok ng natitirang alak diretso mula sa bote.Hindi ko ginusto ang videong ito. Hindi ko kailanman binalak na lumuhod sa harap ng buong bansa para sabihing inosente si Armea at ako ang nag-iisang demonyo sa kwento.Ako si

Armea’s Point of ViewMalamig ang hangin sa loob ng malawak na foyer ng mansyon sa Forbes Park.Ngunit mas malamig ang atmosperang namamayani sa pagitan namin ni Reiner mula pa nang makapasok kami sa sasakyan pagkatapos ng nangyaring aksidente sa kalsada.Nakatayo ako sa gitna ng makinis na black marble floor.Nakatitig ako sa sampung bagong mukha ng mga kasambahay na nakahilera sa aking harapan.Lahat sila ay nakayuko, pormal ang kasuotan, ngunit walang kahit anong pamilyar na init o ngiti sa kanilang mga labi tulad ng mga tauhan na iniwan namin bago kami umalis patungo sa isla.“Welcome back, Mr. and Mrs. Ramanov,” sabay-sabay nilang bati, ang tinig ay parang mga robot na sumusunod lamang sa isang protocol.Napakunot ang noo ko. Isang kakaibang kaba ang biglang gumapang sa aking dibdib.Lumingon ako kay Reiner na nakatayo sa tabi ko. Ang kaniyang mukha ay nananatiling isang matigas na pader ng yelo.Ang kaniyang panga ay naka-igting, at ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa unahan,

Armea’s Point of View“Kailangan nating mag-usap. Hindi ako makakapagpahinga hangga't hindi ko nalalaman ang totoo. Sino... sino ang babaeng 'yon kanina sa kalsada? At bakit... bakit pinalitan mo ang lahat ng mga katulong sa mansyon na 'to?”Isang matinding katahimikan ang muling lumamon sa study room pagkatapos kong bitawan ang mga tanong ko.Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis at nagwawalang pintig ng sarili kong puso at ang hampas ng ulan sa bintana.Tinitigan ko si Reiner. Huminto siya isang dangkal mula sa akin.Ang kaniyang madilim na mga mata ay nakakandado sa mga mata ko, tila binabasa ang bawat pulgada ng pagdududa na tumatakbo sa aking sistema.Walang bakas ng pagkataranta o takot sa kaniyang guwapong mukha. Siya pa rin ang seryoso at di-matinag na CEO na nakasanayan ng lahat.“Wife,” mabagal at malalim niyang panimula, ang kaniyang boses ay tila isang pampakalma na pilit ipinapataw sa aking nagwawalang isip. “Iniisip mo ba ang tungkol sa nangyari kanina? Sinabi ko

Armea’s Point of View“Focus on getting some rest, Wife,” ang malambing na utos ni Reiner na muling nag-echo sa aking pandinig.Huminga ako nang malalim at naglakad patungo sa kama.Humiga ako nang patagilid, niyakap ang isang malambot na unan, at isinubsob ang aking mukha roon.Gusto kong magtiwala nang buong-buo. Gusto kong isipin na tapos na ang mga araw na dinudurog ako ng panloloko.Richard broke me into pieces, and Reiner is slowly putting me back together.Pero…“Ano ba, Armea... tama na ang overthinking,” pabulong kong saway sa aking sarili habang mas hinalikan ang unan. “Ang swerte swerte mo na nga sa tao, kung ano ano pa pinag-iisip mo.”Ipinikit ko ang aking mga mata, pilit na hinahabol ang antok na kanina pa ipinangako ng aking pagod na katawan.Ngunit bago pa man ako tuluyang malunod sa kadiliman, narinig ko ang marahang pag-click ng pinto ng master’s bedroom.Iminulat ko ang aking mga mata at bahagyang lumingon.Pumasok si Reiner. Hubad na ang kaniyang itim na suit jacke