Alle Kapitel von Too Late, She's My Wife Now: Kapitel 71 – Kapitel 80

Armea’s Point of ViewHingal na hingal pa rin ako habang nakatitig sa kisame ng master’s bedroom. Ang lamig ng aircon ay pilit na kumakapit sa hubad kong katawan, ngunit mabilis iyong tinutunaw ng nagliliyab na init na iniiwan ni Reiner sa balat ko.Naramdaman ko ang marahang paggalaw ng kama nang bumangon siya sa tabi ko.Hindi siya nagsalita, ngunit ang kaniyang madilim na mga mata ay sumulyap sa akin nang may halo ng matinding pag-angkin at panunukso bago siya tuluyang naglakad patungo sa banyo.Napapikit ako nang mariin, pilit na pinatatahimik ang nagwawalang tibok ng puso ko.Shit. Ang bawat pagbayo niya kanina mula sa likod ko habang nakaluhod ako sa ibabaw ng itim na silk sheets ay parang paulit-ulit na sumasadsad sa pinakamalalim na bahagi ng pagkatao ko.Ramdam na ramdam ko pa rin ang kapunuan at ang kuryenteng gumagapang mula sa aking balakang patungo sa aking mga hita. Ang lakas ng sarili kong mga ungol kanina habang tinatawag ang pangalan niya ay tila nag-iwan ng nakakahil

Hindi ko na alam kung gaano katagal kaming nanatili sa loob ng executive suite bago tuluyang bumalik ang kaunti kong katinuan.Ang alam ko lamang, nang sa wakas ay makabawi ako ng maayos na paghinga, nakatayo na si Reiner sa harap ng salamin sa kaniyang pribadong lounge.Para bang walang anumang nangyari.Mabilis niyang isinara ang mga butones ng kaniyang puting dress shirt, inayos ang suot na coat, at muling ibinalik sa kaniyang mukha ang malamig na ekspresyong kinatatakutan ng halos lahat ng empleyado ng Ramanov Group.Napatingin ako sa kaniya.Grabe.Napakabilis talaga ng pagbabago ng lalaking ito.Kanina lamang ay halos hindi niya ako mabitawan, at ngayon ay mukha na naman siyang isang CEO na kayang magpatigil ng buong kumpanya sa isang utos.Parang wala lang sa kaniya ang nangyari!Samantalang ako, hanggang ngayon ay hindi pa rin maibalik sa normal ang tibok ng puso ko.Napabuntong-hininga ako habang inaayos ang aking puting corporate dress. Sinubukan kong pakalmahin ang sarili k

Ramanov Medical Center.Iyon lang muna.Nang marinig ko ang pagbukas ng pinto makalipas ang ilang oras, halos mabitawan ko ang notebook.“Wife?”Agad kong isinara ang notebook at isiniksik iyon sa loob ng bag bago ako humarap sa kaniya.Si Reiner.Nakatanggal na ang kaniyang coat, at bahagyang nakabukas ang kuwelyo ng suot niyang shirt. May bahagyang pagod sa kaniyang mukha, ngunit nang magtagpo ang aming mga mata ay agad iyong napalitan ng pamilyar na lambot.“How was your day?” tanong niya habang lumalapit sa akin.“Okay naman,” sagot ko, pilit na ngumiti.Tumaas ang isang kilay niya.“Just okay?”Napahigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko.“Anong gusto mong isagot ko? Hindi mo naman ako iniwan ng baon.”Saglit siyang natigilan bago natawa nang mahina.“Is that a complaint, Wife?”“Maybe.”Lumapit pa siya at hinawakan ang aking baywang. “Then I'll make it up to you.”Karaniwan, sapat na ang isang haplos niya para mawala ang mga iniisip ko. Pero ngayon, bumalik sa isip ko ang tawag m

Hindi ko alam kung mas kinakabahan ako sa posibilidad na mahuli ni Reiner ang ginagawa ko o sa posibilidad na tama ang mga hinala ko.Tahimik akong nakaupo sa likuran ng sasakyan. Si Gerard ay nasa kabilang upuan, habang may isang guard sa harap at isa pang nakasunod sa hiwalay na kotse.Grabe. Bibili lang ako ng fountain pen, pero para akong presidente na may personal na convoy.Kung hindi lang ako kinakabahan, baka natawa na ako sa sitwasyon.“Madam, are you comfortable?” tanong ni Gerard nang mapansin niyang ilang beses akong napatingin sa bintana.Mabilis akong napaharap sa kaniya.“Yes. I'm fine.”“Do you want the driver to adjust the air-conditioning?”“No, thank you.”Tumango siya at muling tumingin sa unahan.Iyon ang problema kay Gerard. Hindi siya basta-bastang guard na maaaring malusutan sa isang simpleng dahilan. Tahimik siya, pero mapagmasid.Kahit hindi niya ako kinakausap, ramdam kong alam niya kung kailan ako kinakabahan at kung kailan may bagay akong gustong itago.At

“May isang taong nagbayad ng malaki para lang makuha ka.”Parang may kung anong malamig na dumaan sa batok ko. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang mga lalaking humila sa akin mula sa ospital, o ang taong nagbayad sa kanila na para bang isa lang akong bagay na puwedeng bilhin.“Sino?” nanginginig kong tanong. “Sino ang nagbayad sa inyo?”Hindi agad sumagot ang lalaking nasa harapan ko. Sa halip, bahagya siyang tumabi upang bigyang-daan ang aninong nasa likuran niya.May narinig akong yabag.Isang pamilyar na amoy ng mamahaling pabango ang unti-unting humalo sa amoy ng alikabok at gasolina.Hindi. Hindi puwede.“Armea.”Nawala ang lahat ng tunog sa paligid ko.Ang boses na iyon. Ang boses na minsang nagpapatahan sa akin kapag umiiyak ako. Ang boses na paulit-ulit nagsabing ako lang ang mahal niya. Ang boses na narinig ko sa isang video, sa isang tawag, at sa mga panaginip na pilit kong kinakalimutan.Dahan-dahang lumapit ang lalaki sa ilalim ng mahinang ilaw.Richard.“YOU?!”