Todos os capítulos de Too Late, She's My Wife Now: Capítulo 1 - Capítulo 10

Armea’s Point of ViewMalamig ang hanging sumalubong sa akin pagbaba ko ng sasakyan. Inayos ko ang suot kong pulang silk dress na binili ko pa nang sadyang para sa gabing ito.This is our night. Our third anniversary.Tatlong taon na kami ni Richard. Tatlong taon ng pag-ibig, pag-unawa, at mga pangakong alam kong malapit na niyang tuparin. Kaninang umaga pa lang, halos hindi ko na mapigilan ang ngiti ko nang sabihin niyang may surprise celebration siya para sa akin sa isa sa mga pinaka-exclusive at luxury restaurant sa BGC.Naglakad ako papasok sa grand entrance ng restaurant. Kakaiba ang kaba sa dibdib ko. Puno ng excitement. Baka ito na 'yon? Baka magpo-propose na siya?“Good evening, Ma’am. Do you have a reservation?” nakangiting bati ng isang pormal na receptionist.“Yes. Under Richard Alcantara,” kinikilig kong sagot.Tumango ito at agad akong iginiya papunta sa isang private dining area. Habang naglalakad, hindi ko maiwasang mapansin ang paligid.Masyadong pormal.Ang mga taong n

“Richard, magsalita ka!!” humakbang ako palapit sa kaniya. “You ruined my life! You promised me a future! Magsalita k—”PAK!Isang napakalakas at madiing sampal ang dumapo sa kanang pisngi ko.Tumagilid ang mukha ko sa sobrang lakas ng pwersa. Parang umikot ang paningin ko. Ang hapdi ay agad na gumapang mula sa pisngi ko patungo sa tainga ko, nag-iwan ng nakakabinging tunog.Napahawak ako sa pisngi ko. Ang init. Ang sakit.Tumingala ako. Si Stephanie, humihingal, ang kamay ay nakataas pa mula sa pagsampal sa akin.“Huwag na huwag mong lalapitan ang asawa ko,” nanggagalaiti niyang banta.Tumingin ako kay Richard.Maghihintay ako. Naghintay ako. Kahit ngayon lang.Kahit pagkatapos ng lahat ng panloloko niya, umaasa akong kikilos siya. Aasahan kong hahawakan niya si Stephanie palayo.Umaasa akong tutulungan niya akong tumayo nang maayos. Umaasa akong makikita ko sa mga mata niya ang awa.Pero nanatili siyang nakatayo.Tinitigan niya lang ako. Hindi siya kumilos. Hindi siya lumapit.At sa

“Richard, mag-usap tayo! Sabihin mo sa akin ang totoo! Bakit mo ginagawa 'to?!”Ngunit bago pa man ako makalapit sa p***o, dalawang malalaking lalaki na nakasuot ng itim na suit—mga security personnel ni Stephanie—ang mabilis na humarang sa daan ko.Pabigla nila akong itinulak pabalik.Dahil sa kawalan ng balanse, natumba ako. Bumagsak ako nang malakas sa sahig, ang tuhod ko ay tumama sa matigas na marmol. Ang maganda kong pulang silk dress ay sumabit sa kanto ng isang mesa at bahagyang napunit.Napadaing ako sa sakit.Pero mas masakit ang nakita ko nang mag-angat ako ng tingin.Nasa may mismong pintuan na sina Richard at Stephanie. Tumigil si Richard sa paglalakad. Dahan-dahan siyang lumingon sa gawi ko.Nagtagpo ang mga mata namin.Nasa sahig ako. Punit ang damit. Gulong-gulo ang buhok. Basang-basa ng luha at uhog ang mukha. Pinagtatawanan at kinukuhanan ng litrato ng mga tao.Tinitigan ko siya. Isang tingin na puno ng pagtatanong, ng pakiusap, ng huling hibla ng pag-asa na baka... b

Reiner's Point of ViewNakaupo ako sa isang VIP booth sa kabilang bahagi ng bar, nakatago sa anino, hawak ang isang baso ng whiskey na hindi ko pa halos nababawasan.I hated places like this. Masyadong maingay. Masyadong maraming tao. Masyadong maraming balat na pwedeng dumikit sa akin. Just the thought of someone accidentally brushing their skin against mine made my stomach turn.Haphephobia.A psychological and physical revulsion to human touch. Ang sumpa na nagkulong sa akin sa loob ng napakaraming taon. Kahit handshake, kailangan kong magsuot ng gloves o maghanda ng matinding mental fortitude para hindi ko masuntok ang taong lalapit sa akin.Nandito lang ako dahil sa isang business meeting na natapos na kalahating oras ang nakalipas. Paalis na sana ako.Ngunit nahagip ng mga mata ko ang isang babaeng nakaupo sa dulong counter.Nakatali ang buhok, nakasuot ng hapit na itim na dress. Sa unang tingin, mukha siyang isa sa mga tipikal na babaeng naghahanap ng atensyon sa ganitong lugar.

Armea’s Point of ViewMasakit.Iyan ang unang naramdaman ko nang dahan-dahan kong idilat ang aking mga mata. Isang matinding kirot sa aking ulo ang sumalubong sa akin, tila ba pinupukpok ng martilyo ang bawat sentido ko dahil sa dami ng alak na ininom ko kagabi. Ngunit hindi lang ang ulo ko ang masakit.Pati ang buong katawan ko.Lalong-lalo na ang pagitan ng aking mga hita.Napadaing ako nang bahagya nang subukan kong igalaw ang aking mga binti. Isang kakaibang ngawit at hapdi ang gumapang sa aking balakang pababa sa aking mga hita. Mabigat ang pakiramdam ng buong pagkatao ko, ngunit ang init ng makapal at mamahaling kumot na nakabalot sa akin ay nagbibigay ng kakaibang kalinga.Teka… nasaan ako?Mabilis na nanlaki ang mga mata ko. Napatingin ako sa paligid. Isang napakalawak at napakalinis na kwarto. Minimalist ngunit sumisigaw ng karangyaan ang bawat muwebles. Ang malalaking bintanang salamin ay nagpapakita ng sikat ng araw na pilit tumatagos sa makakapal na kurtina.Hindi ito ang a