Se connecter“Wife,” mahina niyang bulong. Halos hindi gumalaw ang mga labi niya. “Where are you?”Naramdaman niyang inilabas ni Gerard ang sariling cellphone. May tinatawagan ito, marahil si Zeke o ang security team, pero halos hindi na niya naririnig ang sinasabi nito.“Sir Reiner,” sabi ng security chief nang bumalik, mas seryoso na ang ekspresyon. “May isang guard sa driveway na nagsabing may nakita siyang babae na kahawig ng description ninyo. Nasa may service side daw, pero hindi niya namalayan kung pumasok ba ito sa loob.”Mabilis na bumaling si Reiner. “What do you mean, hindi niya namalayan?”“May commotion daw sa may loading area. May dalawang lalaki. Sinabi raw ng isa na may kasama silang babaeng hindi maganda ang pakiramdam. Akala ng guard ay kamag-anak o kasama ng pasyente, pero hindi siya sigurado.”Nagbago ang buong mukha ni Reiner.Ang panga niyang kanina pa matigas ay tuluyang kumuyom. Nanigas ang balikat niya, at nang magsalita siya, napakababa ng boses niya—halos mas nakakatakot
Hindi pa tuluyang humihinto ang sasakyan nang buksan ni Reiner ang pinto.“Sir—”Hindi na niya hinintay ang kasunod ni Gerard. Bumaba siya, mabilis ang mga hakbang sa covered driveway ng Ramanov Medical Center, at halos hindi napansin ang malamig na hanging sumalubong sa kaniya.Nasa kamay pa niya ang cellphone, nakabukas ang tawag kay Zeke, pero ang buong atensiyon niya ay nasa malalaking glass doors sa harapan.Armea had come here.Iyon ang sinabi ni Zeke. Iyon ang tanging malinaw na bagay na mayroon siya sa ngayon.Pero nasaan ang asawa niya?Pumasok siya sa lobby na hindi man lang lumingon sa mga taong napapaatras upang bigyan siya ng daan. Ilang nurse ang napatingin sa kaniya. May pasyenteng nasa wheelchair na bahagyang napalingon. Isang receptionist ang agad tumayo nang makilala siya.“Sir Reiner, good afternoon po—”“Where is my wife?”Napatigil ang babae. “S-Sir?”“Armea Mondragon. Mrs. Ramanov. Dumating siya rito sakay ng taxi. I want to know kung nasaan siya.”Mabilis na nag
THIRD PERSON’S POV:Sa unang ilang minuto, hindi pa natakot si Reiner.Nainis siya.Naiwan ang cellphone ni Armea sa ibabaw ng counter, bahagyang natatakpan ng makapal na catalog. Nandoon pa ang bag na hindi nito karaniwang iniiwan kahit sandali. At ang pinakakinaiinisan niya, walang sumasagot sa tawag niya.One ring. Two rings. Three.Hanggang sa tuluyang mapunta sa voicemail.“Pick up, Wife,” mariin niyang bulong habang nakatitig sa screen. “Armea, answer your phone.”Walang sumagot.Nakasandal si Gerard sa may pintuan ng showroom, maputla ang mukha at halos hindi makatingin nang diretso sa kaniya.Kanina pa ito nagpapaliwanag, pero walang kahit isang salitang pumapasok nang maayos sa utak ni Reiner. Ang naririnig lamang niya ay ang iisang bagay.Nawawala si Armea.“Sir, I’m sorry po. Saglit lang akong lumayo para tingnan iyong commotion sa kabilang counter. Pagbalik ko—”“Pagbalik mo, wala na siya.”Kalmado pero halatang galit nitong putol.Napayuko si Gerard. “Yes, Sir.”Dahan-dah
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa gilid ng kama bago ako tuluyang tumayo.Hindi ko puwedeng hayaang lamunin ako ng takot.Hindi ko alam kung nasaan ako, pero kung may kahit maliit na posibilidad na makalabas ako, kailangan kong hanapin iyon.Una kong sinuri ang pinto. Muli kong hinila ang doorknob, saka sinubukang idiin ang balikat ko sa kahoy. Hindi man lang gumalaw.“Fantastic.” Napailing ako. “Five-star kidnapping experience.”Wala akong phone. Wala akong bag.Wala kahit relo na puwede kong tignan ng oras. Ang suot ko lang ay ang damit na pinang-alis ko sa penthouse, medyo gusot na at may bahid ng alikabok mula sa van.Napatingin ako sa aking kamay.Nandoon pa ang wedding ring ko.Hindi ko alam kung bakit iyon ang unang bagay na napansin ko. Siguro dahil ang lahat ng iba pa ay kinuha sa akin, pero ang singsing ay andito parin.O baka dahil sa gitna ng napakaraming kaguluhan, iyon lang ang maliit na paalala kay Reiner. Ano na kayang ginagawa niya ngayon? Hinahanap n
Armea’s Point of ViewAng unang bumungad sa akin ay isang kisameng kulay abo, may maliit na bitak sa gitna at isang bombilyang nakasabit sa mahabang kawad. Ilang segundo akong nakatitig doon, pilit inuunawa kung bakit parang umiikot pa rin ang paligid ko.Nasaan ako?Mabilis akong bumangon.Maling desisyon.Biglang kumirot ang ulo ko at halos bumaliktad ang sikmura ko. Napahawak ako sa gilid ng kama, hinihintay na tumigil ang pagkahilo. Nang sa wakas ay nakapag-focus ang paningin ko, saka ko lamang napansing hindi ito isang ordinaryong kwarto sa isang bahay.Makitid. Mainit. May amoy na lumang kahoy at detergent. Isang maliit na aparador ang nakasandal sa dingding, at sa tabi nito ay isang electric fan na parang mas malakas pa ang ingay kaysa hangin na ibinubuga nito.Walang bintanang malaki. Tanging isang makitid na jalousie sa itaas ng dingding, masyadong mataas para maabot ko nang hindi umaakyat sa kung ano.At ang pinto?Naka-lock.“Shit.”Bumaba ako sa kama at agad na sinubukang
“Reiner is dangerous.”Napakuyom ako ng kamao. “Stop using my husband as an excuse!”Nakita kong kumislot ang panga niya sa salitang iyon.My husband.Dahil hindi gumana ang plano niya na sirain sakin ang asawa ko ito ang gagawin niya, mas lalo siyang nagpakadesperado na bawiin ako.“Hindi mo alam kung ano ang kaya niyang gawin,” madiin niyang sabi. “Hindi mo alam kung gaano kalalim ang mga koneksiyon niya. He can destroy a person without even touching him. Tingnan mo ako, Armea. Halos wala nang natira sa akin.”Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.“Then maybe you should have thought about that before you decided to ruin me.”Napailing siya, tila hindi matanggap ang sagot ko. “I know I made mistakes.”“Mistakes?” Napatawa ako, pero walang kahit anong saya sa tunog nito. “May asawa ka nang tatlong taon habang nililigawan mo ako. Pinaniwala mo akong ako lang. Pinabayaan mong akalain kong ako ang may kasalanan. At ngayon, dinukot mo ako. Richard, hindi na ito simpleng pagkakamali!”“







