Todos los capítulos de แค้นรักเมียตัวแทน: Capítulo 11 - Capítulo 20

12เพล้งอาหารที่อิงไออุ่นนำมาวางให้เขารับประทานถูกมือหนากวาดทิ้งลงอย่างไม่ไยดี อาหารและจานตกเกลื่อนกลาด แตกกระจาย ซึ่ง อิงไออุ่นที่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนตอนอยู่บ้าน ขุมนรกนั้นเธอก็ไม่ได้มีท่าทีตกใจ เพียงแค่ต้องเหนื่อยที่จะต้องเก็บมัน“เกิดอะไรขึ้นครับพ่อเลี้ยง” และคนสนิทของพ่อเลี้ยงที่คอยดูแลเขาก็เดินเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงสิ่งของกระทบพื้น“เอาเด็กนี้ออกไปฉันไม่ต้องการเห็นหน้า”“หนูก็ไม่ค่อยอยากเห็นหรอกค่ะ ถ้าพ่อเลี้ยงไม่ทานข้าว ดื่มแต่เหล้าสักวันพ่อเลี้ยงก็คงได้ไปอยู่ที่วัดแทนอยู่ไร่ หนูก็จะได้ครอบครองไร่นี้ในฐานะภรรยาแต่งของพ่อเลี้ยง ก็ดีเหมือนกันนะคะ ถ้าพ่อเลี้ยงไม่ทานหนูก็จะบอกป้าแม่บ้านว่าพ่อเลี้ยงไม่อยากทานอาหาร พ่อเลี้ยงอยากไปเฝ้าสุสาน…”“โอ๊ย”และสิ่งของบางอย่างก็โยนมากระทบเธออีกครั้งอย่างตั้งใจของคนร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาแม้เขาจะเดินไม่ได้ แต่มือเขาใช้งานได้ เขาหยิบถังน้ำแข็งโยนใส่เธออย่างไม่พอใจที่เธอสาปแช่งให้เขาไปนอนวัดและคิดจะฮุบไร่ของเขา“เธอไม่มีวันจะได้อะไรจากฉัน เด็กแก่แดดอย่างเธอหวังแย่งผู้ชายของผู้มีพระคุณอย่างอิงฟ้าสินะ เธอฝันไปเถอะว่าเธอจะได้ในสิ

14ขณะที่อิงไออุ่นเธอเดินออกไปด้วยน้ำตา รื้นในหน่วยตาเพียงคิดถึงเวลาที่ผ่านมา คนบางคนรวยล้นฟ้าไม่เคยเห็นค่ากับอาหาร กินทิ้งกินขว้าง แต่กับคนอีกหลาย ๆ คนแค่เพียงต้องการอาหารประทังชีวิตในแต่ละมื้อยังลำบากดวงตาของเด็กสาวเต็มไปด้วยความแข็งกระด้าง แม้จะมีน้ำตาคลอ แต่ก็เป็นน้ำตาที่มาจากความโกรธ ความแค้นของคนที่ใจดำอำมหิต และไม่คิดว่าคนอย่างพ่อเลี้ยงที่มีคนเคารพนับถือจะใจมืดบอดไปกับเขาด้วย“พ่อเลี้ยงไม่ทานอีกแล้วสินะ”“จ้ะป้าคงไม่ทานแล้วมั้งข้าว ต่อไปก็ไม่ต้องทำแล้ว เสียดายของ”“นั่นพ่อเลี้ยงนะเว้ย เอ็งอยากโดนพ่อเลี้ยงไล่ตะเพิดหรือไง”“ก็พ่อเลี้ยงไม่ทานเองนี่คะ”“เอ็งนี่นะ”สามสัปดาห์ที่ผ่านมาที่เด็กสาวคนนี้มาอยู่ที่นี่ ก็ทำให้นางรับรู้ว่าเด็กสาวคนนี้ไม่มีพิษมีภัย แต่บางครั้งก็มีอาการเหม่อลอย แต่สิ่งที่นางรับรู้ได้ดีคือการต่อกรกับพ่อเลี้ยงหนุ่มในทุกวัน แม้บางวันตัวเองจะต้องเจ็บตัวก็ไม่คิดจะหลาบจำ คนที่นี่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้พ่อเลี้ยงเพราะอารมณ์ของพ่อเลี้ยงแม้แต่นางเองก็ตามที่ไม่กล้าเข้าไป แต่เด็กคนนี้นั้นก้าวข้ามความกลัวเดินเข้าไปปะทะอารมณ์กับพ่อเลี้ยงหนุ่มหลายต่อหลายครั้งด้านผู้จัดการไร่แ

16เวลาผ่านไปไม่นาน อาหารเช้าก็มาเสิร์ฟ อิงไออุ่นยกถาดอาหารมาเสิร์ฟให้เขา มื้อเช้าเป็นอาหารที่เต็มไปด้วยประโยชน์สารอาหารครบห้าหมู่ ท่ามกลางบรรยากาศหน้าหนาวที่ลานหน้าบ้าน เธอยอมรับว่าที่นี่สวยมาก สวยราวกับภาพวาด บรรยากาศดี แวดล้อมไปด้วยธรรมชาติ ล้อมรอบไปด้วยไร่สุดลูกหูลูกตาและภูเขาที่มองเห็นในระยะไกลถ้าได้เห็นภาพนี้ทุกวันคงดีไม่ใช่น้อย นี่คือความคิดของเด็กสาววัยย่างยี่สิบเอ็ดที่ชีวิตผ่านเรื่องราวแห่งความทรมานมามากมายขณะที่อีกคนที่นั่งวิลแชร์รับประทานอาหารอยู่นั้นก็จ้องมองเธออย่างสังเกต ร่างกายที่ผอมแห้งในวันแรกที่มาที่นี่ตอนนี้ดูมีเนื้อหนังมากขึ้น หน้าตาเด็กคนนี้ดูสดใสกว่าตอนมา แต่แววตามีบางอย่างที่เก็บกดอะไรบางอย่างเมื่อรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้วเขาก็เรียกผู้จัดการไร่และผู้ช่วยคนสนิทเข้ามาปรึกษาหารือเรื่องที่เขาละเลยในช่วงสามสัปดาห์ที่ผ่านมา“ตอนนี้องุ่นที่เสียหายเราจัดการเรียบร้อยแล้วครับ”“ส่วนโรงกลั่นตอนนี้ผู้จัดการโรงกลั่นจะนำมาเสนอกับพ่อเลี้ยงอีกที” ผู้จัดการไร่เอ่ยถึงสถานการณ์ตอนนี้ให้แก่ผู้เป็นนายทราบ ขณะที่พ่อเลี้ยงหนุ่มนั่งบนวิลแชร์ฟังด้วยท่วงท่าปกติ แม้ตอนนี้เขาจะดูซูบผอ

18น้ำตาที่รินไหลตอนนี้เป็นน้ำตาแห่งความโกรธ ความเกลียด แววตาที่แสดงออกมาจึงเต็มไปด้วยความแค้นและรอวันที่จะเอาคืนคนเหล่านั้นเธอปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวก ๆ ใบหน้านิ่งอย่างคนอาฆาตพยาบาท“หนูจะแก้แค้นให้พวกนั้นรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่หนูและแม่ได้รับ พวกมันจะต้องชดใช้กับชีวิตของแม่ พวกมันจะต้องได้รับกรรมที่ทำกับพวกเรา ฮึก ในเมื่อพวกมันปล่อยหนูออกมา นั่นหมายถึงพวกมันจะยอมรับชะตากรรมที่พวกมันได้ก่อ” เด็กสาวที่เต็มไปด้วยความความโกรธ ความเกลียดเอ่ยกล่าวกับสายลมเผื่อไปถึงมารดาผู้ล่วงลับ เธอรู้ว่าหากมารดายังอยู่ จะบอกให้เธอละความโกรธความเกลียด มารดาเธอเป็นคนยอมคน จิตใจดี แต่สำหรับเธอวันที่มารดาหมดลมหายใจต่อหน้าต่อตาคือวันที่เธอเก็บงำความแค้นไว้เต็มเหนี่ยว เฝ้ารอวันหนึ่งที่เธอจะเอาคืนพวกนั้นให้สาสมและการที่เธอออกมาเป็นเจ้าสาวแทนผู้หญิงคนนั้นเธอตั้งใจให้คนพวกนั้นเห็นเธอเผื่อฟลูกจับเธอแต่งงานแทน และก็เป็นดังหวังเมื่อคนพวกนั้นส่งเธอมาเป็นเจ้าสาว คงคิดว่าจะส่งเธอมาตกนรกให้คนที่นี่เหยียบย่ำสินะ แต่ไม่มีที่ไหนตกนรกเท่าที่นั่นอีกแล้ว“พ่อเลี้ยงดื่มหนักแบบนี้ส่งผลให้ร่างกายไม่สมบูรณ์ที่จะรักษา คงต้องใช้เวลา

20“ฉันจะไปดูไร่ เข็นฉันไป” และคำสั่งของพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ทำให้เด็กสาวเข็นไปอย่างไม่รีรอ และเมื่อเข้าใกล้สวนองุ่นเขียวที่กำลังดกสวยน่าทาน เธอถึงกับมองอย่างตื่นเต้น มันลูกใหญ่มาก ใหญ่จนไม่คิดว่าจะใช้ทำไวน์ มือบาง ๆ ของเธอเผลอแอบหยิบมาหนึ่งลูกไม่ให้พ่อเลี้ยงเห็น เธอกลัวเขาดุและหวงเมื่อหยิบมามองอย่างตื่นเต้น และเมื่อเช็ด ๆ และนำเข้าปากก็ได้สัมผัสถึงความกรอบและอร่อย มันหวานกรอบมากครั้งแรกของการรับประทานองุ่นรสชาติมันอร่อยเช่นนี้เองเหรอขณะที่หางตาของพ่อเลี้ยงหนุ่มก็แอบเห็นเธอเด็ดองุ่นมากิน ท่าทางหน้าตาของเธอดูตื่นเต้นเหมือนที่เธอบอกว่าเธอไม่เคยทานองุ่นคงจะจริงสินะ แต่เพราะอะไร ทำไมเธอถึงดูขัดสนเช่นนี้เขาทุ่มเงินมากมายให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาหลงรักอย่างไม่ลืมหูลืมตา แต่มีใครอีกคนที่แม้แต่ผลไม้ที่มีอยู่ตามตลาดทั่วไปเธอยังไม่ได้ทาน ความตื่นเต้นที่ออกทางสายตาของเธอมันไม่ได้โกหก มันออกมาจากใจจริงๆ ที่เธอได้เห็นและลิ้มลององุ่น“อยากทานก็เด็ดไป” และประโยคที่ออกจากริมฝีปากหนา ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังมององุ่นตรงหน้าอย่างตื่นเต้น หันมามองเขาอย่างไม่เชื่อว่าเขาจะพูดจริง“ให้หนูเด็ดไปทานได้จริงใช่ไหมคะ”