Todos los capítulos de แค้นรักเมียตัวแทน: Capítulo 21 - Capítulo 30

22เช้าวันต่อมาภาพเด็กสาวในชุดกางเกงยีนกับเสื้อแขนยาว สวมหมวกเข็นรถวิลแชร์พ่อเลี้ยงหนุ่มไปยังรถกอล์ฟที่สั่งทำพิเศษให้สามารถนำวิลแชร์ขึ้นไปได้ เพื่อพาเข้าไปในไร่ ตอนนี้เธอรับหน้าที่เป็นคนขับรถเป็นที่เรียบร้อยเธอสามารถพาเขาไปในที่ต่าง ๆ ของไร่ได้อย่างสบาย เพราะเธอหัวเร็วและจดจำได้แม่น ขณะที่คนสนิทของพ่อเลี้ยงถูกรับมอบหมายงานให้ไปทำอย่างอื่น งานขับรถเธอจึงอาสาทำเองและเธอก็รู้สึกสนุกกับมัน“พ่อเลี้ยงคะ วันนี้จะไปไหนคะ” ตอนนี้เธอเป็นทั้งคนดูแลเขาเป็นทั้งเลขา และคนขับรถไปในตัว มือของเธอถือแฟ้มเอกสารมาวางที่รถกอล์ฟ เพื่อให้พ่อเลี้ยงหนุ่มเข้าประชุมกับพนักงานในออฟฟิศช่วงบ่าย“ไปคาเฟ่ด้านหน้า และก็ไปโรงกลั่นไวน์ บ่ายค่อยเข้าออฟฟิศ” พ่อเลี้ยงหนุ่มจัดแจงสถานที่ไปเสร็จสรรพ ขณะที่นั่งอยู่บนรถเรียบร้อยแล้วด้วยการช่วยเหลือของเธอ“ค่ะ” เด็กสาวตัวเล็ก ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ เธอพยายามที่จะไม่ให้กระทบกระเทือนมากมาย เพราะกลัวว่าขาของพ่อเลี้ยงหนุ่มจะได้รับบาดเจ็บ แล้วจะรักษาไม่หาย ขณะที่เขานั้นสายตาก็มองเธอจากด้านหลังอย่างใช้ความคิด เด็กสาวที่ผ่านเรื่องราวมามากมาย แลดูสนใจกับทุกสิ่งทุกอย่าง และเรียนรู้ค่อนข้

24“ที่พึ่งเดียวของหนูตอนนี้คือพ่อเลี้ยงคือที่นี่ หนูเหมือนได้ชีวิตใหม่ ฉะนั้นอะไรที่หนูทำให้พ่อเลี้ยงได้ หนูก็จะทำ”“ทุกอย่างงั้นเหรอ” สายตาของพ่อเลี้ยงหนุ่มมองไปยังเด็กสาวด้วยแววตาบางอย่างที่เด็กสาวไม่ทันสังเกตเห็น“ใช่ค่ะทุกอย่าง” เด็กสาวที่ยังไม่เห็นแววตาของพ่อเลี้ยงที่เผลอแสดงออกมาตกปากรับคำอย่างจริงจัง“ขึ้นมานี่หน่อย”“อะไรนะคะ”“ขยับมานั่งตรงนี้” มือของเขาตบไปยังที่ว่างข้างกาย ซึ่งเด็กสาวก็มองอย่างสงสัยแต่ก็ทำตามไปนั่งตรงที่เขาบอก ซึ่งก็เป็นที่นั่งข้างเขานั่นเอง“เธอพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อฉันใช่ไหม” เสียงของเขาเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง“เอ่อ…ค่ะ”และครั้งนี้เป็นอิงไออุ่นที่ไม่มั่นใจในคำตอบเพราะท่าทีของพ่อเลี้ยงผู้เคร่งขรึมนั้นมีบางอย่างแปลกไป“ฉันต้องการให้เธอนอนกับฉัน”และประโยคที่ออกจากปากของพ่อเลี้ยงหนุ่มนั้นทำให้เด็กสาว วัยย่างยี่สิบเอ็ดตาโตทันควัน“นะ…นอนยังไงคะ” ใบหน้าเหลอหลาของเธอทำให้พ่อเลี้ยงนั้นถึงกับยิ้มมุมปาก เขาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมาถึงขั้นนี้เช่นกันและเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเขาไร้สมรรถภาพทางเพศไปหรือยัง เพราะร่างกายท่อนล่างเขาขยับไม่ได้ และเขาก็ไม่ได้รับรู้ถึงบุรุษเพศ เขาไม่

26“ขึ้นให้ฉัน” และเมื่อส่งเธอถึงความสุขสำเร็จก็ถึงเวลาที่เธอจะต้องทำให้เขาบ้าง“ขึ้นยังไงคะ”“เอาตรงนี้ของเธอสอดไปที่ของฉัน” ไม่พูดเปล่าฝ่ามือหนาจับไปที่กุหลาบคู่งามนั้นเพื่อบอกให้เธอสอดแทรกกลืนกินเขาและเด็กสาวที่อยากลิ้มลองก็ไม่รอช้าที่จะทำตามที่เขาสั่ง เธอขยับกายขึ้นบนตัวเขาก่อนจะจับแก่นกายที่แข็งทื่อจ่อไปที่ส่วนสงวนของเธอ มันค่อนข้างประหม่าและไม่คุ้นชิน แต่ความพยายามของเธอนั้นก็ไม่ ย่อท้อจนในที่สุดเธอก็ค่อย ๆ ดันเข้าสำเร็จ แต่ความรู้สึกแรกที่รู้สึกคือความเจ็บ“เจ็บค่ะ”“เดี๋ยวจะไม่เจ็บ”พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยปลอบใจเด็กสาวและรับรู้ว่าเธอยังไม่เคยผ่านมือใคร แต่ตอนนี้เป็นเขาที่กำลังแย่ แก่นกายของเขาถูกร่างบางบีบรัดจนแทบจะทนไม่ไหว อยากจะเป็นคนกระแทกเสียเอง แต่ทำได้แค่คิดเท่านั้นเพราะเขาไม่สามารถขยับกายตัวเองได้“เจ็บจังค่ะ”ใบหน้าเด็กสาวบิดเบี้ยวที่รับรู้ถึงความเจ็บ แต่เธอก็ไม่หยุดที่จะขยับขึ้นลงตามแรงมือของเขาที่ช่วยเธอขยับขึ้นลง และเมื่อเธอจับจังหวะได้ก็เป็นฝ่ายโยกกายเองเสียงร้องครวญครางอย่างพึงพอใจของพ่อเลี้ยงหนุ่มทำให้เด็กสาวรู้สึกสนุกจนใส่แรงของตัวเองจนลืมความเจ็บจนในที่สุดเธอก็ท

28และสุดท้ายรถกอล์ฟประจำตัวเจ้าของไร่ก็มาจอดที่คาเฟ่ของไร่ก่อนจะเข้าไปในสำนักงาน และเด็กสาวที่บอกว่าเกรงใจก่อนหน้านั้นก็ไปจัดขนมเค้กหน้าตาน่าทานมาหลายชิ้น ตามด้วยช็อกโกแลตปั่นของโปรดที่แสนอร่อยซึ่งทุกอย่างอยู่ในสายตาของพ่อเลี้ยงหนุ่ม แววตาเขามองเธออย่างเอ็นดูกับท่าทางดูมีความสุขกับการได้ทานของหวานที่แสนอร่อยนั้น เขารู้ว่าเธอชอบมันแต่เพราะความเกรงใจของเธอนั้นมีมาก บางครั้งก็ไม่ได้มาซื้อ เขาจึงต้องบังคับมาและให้เธอเลือกทานอย่างสบายใจคนบางคนไม่เห็นคุณค่าของเงินกินเหลือกินขว้าง แต่เธอกลับเลือกที่อยากทานจริง ๆ และเธอก็ทานจนไม่เหลือแม้แต่น้อย“พอแล้วเหรอ”เมื่อเห็นเธอเลือกขนมเพียงไม่กี่ชิ้นก็อดเอ่ยถามไม่ได้“พอแล้วค่ะ อันนี้ไปฝากป้าพลอย”และเธอก็ชูขนมอีกชิ้นที่ซื้อไปฝากป้าแม่บ้าน นี่คือสิ่งที่ติดตัวเธอคือน้ำใจไม่ว่าเธอจะทานอะไรหรือซื้ออะไรเธอมักจะเลือกซื้อไปฝากคนอื่นด้วยเสมอ แม้แต่เขาที่เป็นเจ้าของเงิน เธอก็ยังติดไม้ติดมือมาฝากเขา แม้สิ่งของนั้นราคาแค่ไม่กี่สิบบาทก็ตาม แต่เธอบอกว่ามันก็ราคาสูงสำหรับเธอและหลังจากพาเธอเลือกของกินเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาที่เขาเข้าสำนักงานเพื่อทำงาน ตรวจงานท

30ครืด ครืดเสียงสั่นโทรศัพท์ของเด็กสาวที่กำลังสนใจตำราเรียนตรงหน้าสั่นขึ้น ซึ่งโทรศัพท์เครื่องใหม่นี้พ่อเลี้ยงหนุ่มเป็นคนซื้อให้เธอเองเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน และตอนแรกเธอก็ใช้ไม่เป็นเพราะเธอไม่เคยได้ใช้โทรศัพท์ แต่เธอมีโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่แม่บ้านเก่าของคนบ้านนั้นให้เธอมาและเธอใช้เป็นแค่ถ่ายภาพและวิดีโอเพราะมันไม่มีซิมการ์ดอะไรเลยพ่อเลี้ยง : อยู่ไหนต้นหลิว : อยู่โรงครัวค่ะพ่อเลี้ยง : ไปทำอะไรต้นหลิว : มาอ่านหนังสือค่ะพ่อเลี้ยง : ทำไมไม่อ่านที่บ้านต้นหลิว : มันเงียบค่ะ หนูไม่อยากอยู่คนเดียวพ่อเลี้ยง : อืมพ่อเลี้ยง : ทานข้าวยังต้นหลิว : ยังค่ะ ยังไม่เที่ยงเลยพ่อเลี้ยง : มาหาฉันตอนเที่ยงต้นหลิว : ไปทำไมคะพ่อเลี้ยง : ฉันสั่งต้นหลิว : ก็ได้ค่ะพ่อเลี้ยง : แล้ววันนี้ได้กินช็อกโกแลตปั่นหรือยังต้นหลิว : ยังค่ะ ป้าใจทำน้ำลำไยมาให้ อร่อยมาก เลยไม่ได้ไปซื้อค่ะพ่อเลี้ยง : อืมบทสนทนาโต้ตอบของพ่อเลี้ยงหนุ่มและเด็กสาวนั้นเป็นคำสั่งที่ให้เธอไปหาเขา แม้เธอจะไม่เข้าใจ แต่ก็ต้องไปตามที่เขาสั่ง สงสัยคิดถึงเธอละมั้งไม่ได้เจอกันตั้งครึ่งวัน นี่คือความคิดเข้าข้างตัวเองของเด็กสาว“ต้นกล้