All Chapters of ลุ้นรักสัตวแพทย์พ่อหม้ายลูกติด: Chapter 1 - Chapter 10

ตอน 1 เคสฉุกเฉิน .....08.40 น. โถงทางเดินโรงพยาบาลสัตว์มหาวิทยาลัยฤกษ์ฤดี “ช่วยด้วย ครับ ช่วยด้วย หมอครับ หมาผมถูกรถชน” เสียงตะโกนโวยวายปนความตื่นตระหนกตกใจ ปลุกให้หมอชนม์สัตวแพทย์หนุ่มหล่อที่เดินอยู่บริเวณนั้นต้องหันตามเสียง ชายร่างใหญ่อุ้มสุนัขพันธ์โกลเด้นที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดเต็มตัว คออ่อนพับไปซบกับอกเจ้าของ แขนขาของน้องหมดเรี่ยวแรง ชายหนุ่มใช้แรงที่มีทั้งหมดอุ้มสิ่งมีชีวิตที่รักสุดหัวใจ หวังต้องการต่อลมหายใจให้สุนัขอีกครั้ง... เบื้องหลังชายคนนั้น มีเด็กผู้หญิงอายุราว ๆ 7 ขวบ วิ่งตามมาติด ๆ ร้องให้ฟูมฟาย เรียกชื่อสุนัขไม่ยอมหยุด..."ใต้หวัน ใต้หวัน ฮือ..." เสียงร้องของเด็กวัย 7 ขวบบาดใจผู้อยู่ในเหตุการณ์เป็นอย่างยิ่ง น้องสุนัขถูกวางบนเตียงเข็นสแตนเลส เจ้าหน้าที่ 2 คนเข้าเช็คอาการ ด้วยสัญชาตญาณหมอ หมอชนม์สาวเท้าจะเข้าไปช่วย แต่ไม่ทันจะถึงตัว มีร่างบางโฉบเข้าหาสุนัขตัวนั้นด้วยความไวแสง จนหมอชนม์ชะงัก “ชีพจร 140 ค่ะหมอกานต์ ความดันตกลงเรื่อยๆ” เสียงผู้ช่วยพยาบาลแจ้ง “น้องใต้หวัน อุบัติเหตุรถชน มีภาวะช่องท้องมีเลือดออกเฉียบพลัน สงสัยม้ามแตก ครับ” “เมย์ ตรวจดูสิ่งอุดตันในช

ตอน 3 คนขนของหน้าตาดีจัง .....10.30 น. คลีนิค SAVE PET คลีนิค SAVE PET คลีนิคขนาดกลางตั้งอยู่กลางชุมชน เปิดได้ประมาณ 2 ปี แต่มีลูกค้าประจำเพียบ เสียงเปิดประตูคลีนิค พนักงานหน้าคลีนิคเงยหน้ามองผู้เข้ามารับบริการ “สวัสดีค่ะ คุณชนม์” เจี๊ยบ พนักงานกล่าวทักทายคุณหมอเจ้าของคลีนิค SAVE PET คือคลีนิคที่หมอชนม์และเพื่อนที่เป็นแพทย์ด้วยกัน เปิดขึ้นหวังช่วยสัตว์โลก ด้วยค่าบริการที่จับต้องได้ และการให้บริการกันเองของแพทย์และพนักงาน จุดนี้เป็นซิกเนเจอร์ของคลีนิคที่เรียกลูกค้าใหม่และรักษาลูกค้าประจำไว้ได้... “วันนี้รับไว้กี่เคสครับ” “1 เคสหนักช่วงบ่ายค่ะ” “ครับ ผมอยู่ Petshop นะ มีอะไรโทรมา” คล้อยหลังหมอชนม์ "คนอาร๊ายย ทั้งหล่อ รวย ใจดี มีเมตตาอีก" เจี๊ยบพูดพลางจัดตารางของแพทย์ประจำคลีนิคพลาง .....11.00 น. SavePetshop ขนาดใหญ่ใกล้คลีนิค หมอชนม์ในชุดลำลองสบายๆ แต่ก็ยังดูสมาร์ท หล่อ สมวัย 36 ปี เขาเดินสำรวจความเรียบร้อยภายในร้านที่ขยายพื้นที่จากคลีนิค เปิดได้ประมาณ 8 เดือน แต่ความนิยมจากลูกค้ามีมากขึ้น เนื่องจากสินค้าสำหรับสัตว์เลี้ยงราคาถูก “ฝากพี่แตงโมช่วยควบคุมราคาสินค้าด้วยนะครับ

ตอน 5 เธอท้องก่อนแต่ง.....บ้านหลังใหญ่ใจกลางเมือง 799/39 บ้านภักดีรุ่งโรจน์สกุลภักดีรุ่งโรจน์ สืบทอดสมาชิกผู้แทนราษฏรสามสมัยปัจจุบัน สมภพ ภักดีรุ่งโรจน์ สส.พรรคดังในประเทศ ผู้เป็นพ่อของหมอชนม์เสียงรถแล่นเข้าจอดบริเวณบ้าน หมอชนม์ลงจากรถพร้อมสัมภาระในมือ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ซื้ออะไรมาเยอะแยะล่ะลูก” คุณพิสมัย เอ่ยถามลูกชายพิสมัย ภรรยาสมภพ อายุวัยเกษียณ แต่หน้าตาผิวพรรณยังดูเปล่งปลั่ง ร่างกายภายนอกยังดูแข็งแรง“ของแม่และของเจ้าตัวแสบครับ” เขายกของฝากโชว์แม่“พ่อชนม์ พ่อชนม์ มาแล้ว”เด็กชายวัย 4 ขวบ 8 เดือน ผิวขาว ตาโต หน้าตาจิ้มลิ้ม เดินกึ่งวิ่งมาหา ส่งเสียงเรียกให้หมอชนม์หันตาม“ครับ พ่อมาแล้ว คิดถึงน้องพักพิงจังเลยครับ” อ้าแขนรับลูกชายที่วิ่งมาหาเขาหอมแก้มลูกชายไปหลายฟอด… พร้อมอุ้มน้องสู่อ้อมกอดตนเองคุณพิสมัย มองความรักที่ลูกชายมีให้หลานด้วยความสุขใจแต่ก็เช่นเดิม อดไม่ได้ที่จะสงสารลูกตนเองที่ต้องเป็นหม้ายลูกติดตั้งแต่หนุ่มๆคุณพิสมัยเป็นแม่บ้านเต็มตัว มีร้านขนมไทยเล็ก ๆ เปิดใกล้ ๆ กับตัวบ้าน สำหรับขายแบบเดลิเวอรี โดยไม่มีหน้าร้านพิสมัยเหม่อลอยนึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนช่วงเรี

ตอน 7 เบ้ปากมองบน สะบัดบ๊อบ.....ลานกิจกรรมค่ายอาสาหมอชนม์ยืนกอดอกฟังบรรยายเนื้อหาจากหมอกานต์อย่างตั้งใจ…เธอบรรยายด้วยความสนุก เป็นธรรมชาติ เข้าถึงอารมณ์และจิตใจของนักศึกษา ไม่แปลกที่น้องๆนักศึกษาจะไม่เบื่อช่วงเวลาสอนทำหมัน เธอก็สอนอย่างละเอียด มีความเป็นมืออาชีพ ตอบคำถามได้ทุกประเด็น รวมถึงลูกทีมของเธอ จัดเตรียมอุปกรณ์ได้พร้อมสรรพ ทำให้การสอนเรียบง่าย ไม่ติดขัด เว้นแต่ว่า... อุปกรณ์ที่เตรียมมาหายไปไหน“โอเคค่ะ ส่วนใหญ่น้องๆ มีพื้นฐานกันอยู่แล้ว รุ่นพี่ก็คอยประกบรุ่นน้อง ทุกคนทำได้ดีมาก พรุ่งนี้เราจะเจอกันอีกครั้ง จะออกเคสจริงกันแล้วนะคะ ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม รุ่นพี่พร้อมมั้ยคะ?” “พร้อมค่าาา” “ขอจบคลาสแต่เพียงเท่านี้ค่ะ พรุ่งนี้ 9 โมงเช้า เจอกันที่รถบัสนะคะ” เสียงปรบมือเป็นกำลังใจล้นหลามหมอหญิงท่านหนึ่ง ยืนกอดอกเบ้ปากมองบน สะบัดบ๊อบหลบออกจากห้อง workshop ของหมอกานต์ เป็นจังหวะที่หมอผึ้งหันไปเห็นพอดี… “ ทำไมยัยนั่นต้องกระฟัดกระเฟียดขนาดนั้น?” เธอไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะต้องเตรียมสอนคลาสถัดไป”“ขอบคุณเมย์และต้นนะคะ วันนี้ทำได้ดีมากๆ เหมือนเดิมเลย” “ต้นนี่นะ ต้องคอยข่ม

ตอน 9 นักการเมืองหรือสัตวแพทย์..... วันรุ่งขึ้น 10.00 น. ลานจอดรถโครงการอาสา“งัยจ๊ะยัยเพื่อนรัก ขับรถไหวมั้ยเนี่ย?”“ไหวอยู่แล้วววว แค่นี้เอง” “ใช่สิ เมื่อคืนน็อคยาวทั้งคืนนี่ แถมยังกรนใส่หูฉันอีก” “แกนะแก” หมอผึ้งแกล้งชี้หน้าบ่นเพื่อน “ขอโทษได้มั้ยล่าาา ผึ้งคนสวย” เธอกอดแขนอ้อนเพื่อน“แกนี่แรงดีตลอดเลยนะ แบกฉันตอนเมาได้ตลอดเว” หมอกานต์พูดพลางยกสัมภาระขึ้นกระโปรงรถ“ใครว่าล่ะ ฉันมีผู้ช่วยต่างหาก” หมอผึ้งพูดพลาง เอามือจุ๊ปาก “อุ้ย”“อะไรแก คืออะไร เหลามาเดี๋ยวนี้ หมอชนม์ใช่มั้ย ฉันยังคิดอยู่ว่าเห็นหมอชนม์แว๊บๆ บนรถนะ”“อย่าบอกนะว่าเขาช่วยแบกฉันด้วยยยย” หมอกานต์เสียงดัง“เบา ๆ แก จุ๊ ๆ อย่างนั้นเหละ แต่เขาสุภาพมากกก ไม่แตะต้องแกโดยไม่บอกฉันก่อน”“หือออ จริงดิ… แล้วเขาเห็นสภาพฉันเละเทะขนาดนั้นนน แก ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?” หมอกานต์ลากเสียงยาว“ใจเย็น สติค่ะเพื่อนสาว เอาหน้าสวย ๆ ไว้บนหุ่นสวย ๆ แกนี่เหละ เราได้โชว์ความเป็นตัวเองไปแล้ว ยังจะไปกังวลอะไรอี๊กกกก?”“แกเขวะอ่ะเพื่อน” หมอผึ้งอดขำกับสีหน้าหมอกานต์ไม่ได้“ฉันล้อเล่น เหอะน่า เผลอๆ เราอาจจะไม่ได้เจอหมอชนม์อีกก็ด้ายยย” หมอก