ตอนที่ 2 เมื่อไรเธอจะแต่ง

ตอน 2 เมื่อไรเธอจะแต่ง

.....09.30 น. ห้องปฏิบัติการ 1 โรงพยาบาลสัตว์มหาวิทยาลัยฤกษ์ฤดี

ภายในห้องปฏิบัติการ หมอกานต์นั่งประจำตรงโต๊ะคอมพิวเตอร์ มือแตะเมาส์เลื่อนดูข้อมูลของคนไข้รายถัดไป

"มาแล้วค่ะคุณหมอ น้องสมพงษ์ หนัก 3.8 กก. ค่ะ" ผู้ช่วยเมย์แจ้งรายละเอียดเบื้องต้น

"ไหนมาดูอาการกันหน่อยน๊า เจ้าสมพงษ์ เชิญคุณแม่เข้ามาด้วยจ๊ะ" เมย์พยักหน้า

“สวัสดีค่ะคุณแม่ น้องสมพงษ์ดีขึ้นมั้ยคะ” หมอกานต์ใช้เครื่องมือฟังเสียงหายใจของเจ้าสมพงษ์ พลางถามเจ้าของน้อง

“แผลผ่าตัดสะอาดมาก คุณแม่ดูแลดีมากเลย”

“ก็ได้คำแนะนำจากคุณหมอนี่เหละค่ะ สมพงษ์ถึงดีขึ้นในเร็ววัน”

“ยินดีมากค่ะ น้องไม่มีไข้ น้ำหนักยังเท่าเดิม แผลดูดีมากเลย งั้นวันนี้หมอจ่ายแค่ยาแก้ปวดให้นะคะ”

“ขอบคุณค่ะหมอ”

"คุณแม่เชิญรับยาตรงเคาน์เตอร์ได้เลยค่ะ" ผู้ช่วยเมย์แจ้ง

“เมย์ พรุ่งนี้เรามีคิวผ่าที่คลีนิคใช่มั้ย” “อ่อ ใช่ค่ะหมอ พรุ่งนี้หมอลงคลีนิคค่ะ”

“ขอบใจจ๊ะ”

“หมอกานต์ ประจำทั้ง รพ. ทั้งคลีนิค วันว่างก็แทบไม่มี เอาเงินไปเก็บไว้ไหนน๊าา ต้นกระซิบกระซาบกับเมย์”

“ฉันจะเก็บไว้เลี้ยงหมาแมวจรทั้งโลกยังไงล่ะ” หมอกานต์ตอบ ทั้งสองสะดุ้ง ไม่คิดว่าหมอกานต์จะได้ยิน

ความฝันของเธอคือแมวจรต้องมีบ้าน

เธอช่วยเหลือสัตว์จรอยู่เป็นประจำ บริจาคตามมูลนิธิ โพสหาบ้าน รับไว้ดูแลเอง

จนตอนนี้ที่บ้านเธอเลี้ยงน้องสุนัข 3 ตัว น้องแมว 4 ตัว

และบ้านที่ต่างจังหวัดของเธอ มีน้อง ๆ อยู่ประมาณ 20-30 ตัว

โชคดีที่ครอบครัวเธอรักสัตว์ และยอมรับเรื่องนี้ได้ แต่คนที่รับไม่ได้คือแฟนของเธอ ที่เขาแพ้ขนสัตว์แบบรุนแรง เรื่องนี้ทำให้ทะเลาะกันบ่อยครั้ง ถึงแม้ทั้งคู่จะคบกัน 8 ปี แล้วก็ตาม

.....เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ หน้าจอโชว์ชื่อ บี๋โบ้ท “ตายยากจริงๆ เล๊ย” หมอกานต์ส่ายหน้า กดรับสาย

“อยู่ไหนครับที่รัก” “อยู่ห้องตรวจ ร.พ. พึ่งตรวจน้องๆ เสร็จน่ะ”

“ถึงว่าละ ว่างรับสายด้วย” “แล้วจะแซะทำไมล่ะ ดีกว่าไม่รับสายนะ”

“ไปกินข้าวเย็นกันนะ ผมไปรับที่บ้าน”

“แต่คุณต้องอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ” เธอรีบพูดประโยคนี้ก่อนเขา

“โธ่คุณ เข้าใจผมด้วยสิ ผมจามจมูกแทบหลุดนะ เวลาภูมิแพ้กำเริบ”

“ค่าาา เย็นนี้เจอกัน”

หลังวางสาย “เป็นแฟนกันแบบไหนนะ บ้านฉันคุณก็ต้องอยู่โซนสวนด้านนอก กังวลว่าภูมิแพ้จะกำเริบ ละมาบอกให้ฉันเลิกเลี้ยง น้อง ๆ เพื่อตัวคุณเอง Impossible จ้า เลิกกับคุณยังง่ายกว่า” …

เธอหัวเราะกับตัวเองแบบชินชา....

จริงอยู่ที่โบ้ทดูแลเธอดี แต่มันดูเป็นไปได้ยากมากที่ต้องใช้ชีวิตใต้ชายคาเดียวกัน หากเขายังไม่หายจากอาการภูมิแพ้

อีกอย่างที่หมอกานต์รู้สึกได้ชัดเจน คือความเมตตาต่อสัตว์เขามีน้อยมาก น้อยจนหมอกานต์ยังมองว่าเขาเห็นแก่ตัวเกินไปกับสัตว์ที่เป็นเพื่อนร่วมโลก

"ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูห้อง ปลุกหมอกานต์จากความคิดเมื่อครู่

“คุณหมอกานต์คนสวยยยยยย คิดถึงจังเลย”

ความเสียงหวาน เสียงใส เข้ากับบุคลิกของเธอ หมอผึ้ง เพื่อนรักของหมอกานต์

“เห้ย ยัยผึ้ง กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ ฮันนีมูนสนุกมากละสิ โพสโซเชียลตลอดเว เลยน๊าาา”

“ก็ดีนะแก ภูเก็ตเยี่ยมมาก อ้าวนี่ ของฝาก” หมอกานต์มองถุงของฝาก ทำตาโต

“ว้าว ของกินทั้งนั้นเลย” “ก็แกชอบกินนี่นา”

"ขอบใจนะจ๊ะ" หมอกานต์สวมกอดเพื่อน

"แล้วเป็นไงหลังแต่งงานแล้วมีอะไรพิเศษขึ้นมาบ้างมั้ย"

“ก็ดีอีกแบบนะแก อะไรแบบว่า ฉันมีทะเบียนสมรสนะ อย่าคิดมาลองดี" หมอผึ้งยักใหล่ขิง...

หมอกานต์หัวเราะในท่าทางเพื่อนเธอ

"ละเมื่อไรเธอจะแต่งล่ะยะ” เจอคำถามที่ไร้คำตอบแบบนี้หมอกานต์ก็ถอนหายใจยาว

“เห้ออออออ” “ยัยหมอ ถอนหายใจยาวไรขนาดนั้น ยังทะเลาะกันเรื่องเดิม ๆ ใช่มั้ยเนี่ย”

“รู้สึกว่าอยู่กันแบบนี้ดีกว่าแต่งน่ะ ต่างคนต่างอยู่ แกก็รู้ข้อจำกัดของเรา”

“ก็เข้าใจนะ โลกทั้งใบของแกคือน้องๆ แต่โลกของ โบ้ทคือแกนะ”

“อือ ก็เข้าใจ แต่ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ ฝืน ๆ นิดหน่อยน่ะ พ่อกับแม่เขาก็เร่งจะแต่งให้ได้เลยแล้วอยากมีหลานด้วย บอกตามตรงฉันไม่สนิทกับเด็กนะ” เธอส่ายหัวแบบคิดไม่ตก

ผึ้งโอบให้กำลังใจเพื่อนหมอด้วยกัน เธอกับหมอกานต์เรียนสัตวแพทย์มาด้วยกัน เป็นเพื่อนกันมานาน

นิสัยเพื่อนเธอ มั่นคง เด็ดขาด แต่อ่อนโยนในเวลาเดียวกัน

“ไปๆ กินกาแฟกันดีกว่า วันนี้ฉันเข้ากะ 6โมง ยังมีเวลาให้แกนะ เพื่อนรักกกกก”

หมอกานต์พยักหน้า เดินตามเพื่อนไปติด ๆ รีบปรับอารมณ์เมื่อครู่

.....บ้านเดี่ยวของหมู่บ้านชื่อดัง

หมอกานต์ค่อย ๆ เคลื่อนรถเข้าโรงจอด

เปิดประตูบ้าน “พี่กลับมาแล้วเด็ก ๆ” โซลี่ สุนัขพันธ์ลาบาดอร์ กระโดนโลดเต้นดีใจเมื่อเห็นเธอ เช่นเดียวกับ ลัคกี้ ชิสุตัวน้อยวิ่งเข้ามาพันแข้งพันขา

ส่วน ริช ไซบีเรียนฮัสกี้กำลังพุ่งมาทางเธอจนต้องหลบแรงกระแทก

หลังจากทักทายเด็ก ๆ แล้ว เธอเดินเช็คชื่อแมวจรที่เก็บมาเลี้ยงอีก 4 ตัว ตามชั้น 2 ของบ้าน

"อยู่ไหนกันน๊า เด็ก ๆ"

เจ้าแมวสีสลิดกำลังวิ่งหนีแมวน้อยลายวัวที่กำลังวิ่งไล่กวดเธอ

"ไม่ตีกันน๊า ทองกวาวหนีแล้วนะ โบโบ๊ เธอสองคนนี้เมื่อไรจะเลิกตีกันสักทีนะ"

"มิ้ว ๆ อยู่ไหนครับบบ อ้อกำลังกินอาหารอยู่นี่เอง" แมวสีขาวส้มอ้วนท้วมหันมองหน้าหมอกานต์ ลิ้นเลียริมฝีปากหลังจากกินอาหารเสร็จ

เธอเดินไปตรงคอนโดแมว "แอบหลับอยู่ตรงนี้เอง เจ้าอ้วน"

“วันนี้ให้รางวัลเป็นเปียกคนละซองน๊า เย็นนี้พี่มีดินเนอร์ข้างนอกนะ กลับช้านิดหน่อยนะ”

เธอพูดกับน้อง ๆ ด้วยความเคยชิน เธอไม่ใช่แค่เลี้ยงพวกเขา แต่พวกเขาคือครอบครัวเธอ

คงเพราะเหตุนี้เธอเลยไม่ค่อยสนิทกับเด็ก และไม่มีความคิดอยากจะมีลูกสักเท่าไร

"คืนนี้ต้องเจอแรงกดดันอะไรอีกนะ" เธอจินตนาการดินเนอร์คืนนี้ไว้ว่าฝั่งโน้นคงต้องพูดเรื่องแต่งงานแน่ ๆ เลย"

เธอจำใจแต่งตัวด้วยเดรสยาวสีขาว สวมทับด้วยเสื้อคลุมคารดิเกนสีน้ำตาลเข้ม รองเท้ารัดส้นสีเทา ดินเนอร์คืนนี้ภายในโรงแรมหรู

เพื่อให้เกียรติสถานที่ และที่สำคัญคือ โบ้ทนัดพ่อและแม่เขามาด้วย

"ไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้เลย แต่ก็ขัดไม่ได้" เธอบ่นกับตัวเอง

พยายามดึงสีหน้าให้ปกติ เมื่อเสียงออดดังขึ้นหน้าประตู

“โบ้ท ทำไมถึงไม่บอกกันก่อนว่าพ่อและแม่จะมาด้วย”

"โบ้ท" ชายวัย 37 ปี อาชีพทนายความ ลูกชายของข้าราชการระดับสูง แฟนของหมอกานต์ที่คบกันมานาน ถึง 8 ปี

“เซอร์ไพรส์ไง ก็คุณยุ่งจนไม่ได้ไปเยี่ยมพวกท่าน วันนี้ท่านว่างเลยอยากมาด้วย”

“รีบไปเถอะ พวกท่านรอที่โรมแรมแล้ว”

.....โรงแรมหรู 20.15 น.

บริเวณโต๊ะอาหารที่โบ้ทจองไว้ค่อนข้างไพรเวท...

พ่อและแม่เขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่เป็นผู้ใหญ่ที่ดูดีมีระดับ

“สวัสดีค่ะ คุณพ่อ คุณแม่” คุณทศพร และคุณวนิดา รับไหว้ ว่าที่ลูกสะใภ้

"เป็นไงบ้างลูก ได้ข่าวว่างานหนักเลยใช่มั้ย" วนิดารีบถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ

“ใช่ค่ะ ช่วงนี้งานเยอะ เรียนก็หนัก กานต์ขอโทษนะคะที่ไม่มีเวลาไปเยี่ยมเลยค่ะ ท่านสบายดีกันใช่มั้ยคะ”

“แม่สบายดีจ๊ะ ส่วนคุณพ่อ ความดันขึ้นลง นิดหน่อย”

“ดูแลสุขภาพดี ๆ นะคะคุณพ่อ”

“อื้อ พ่อก็พยายาม แต่ถ้ามีเด็กๆ วิ่งในบ้านคงดีกว่านี้นะ” คุณทศพรตอบแกมประชด

“เรื่องแต่งงานว่ายังไงล่ะโบ้ท หมั้นกันมา 3 ปีแล้วนะ” กานต์สะดุ้งเล็กน้อยกับคำถามจากว่าที่พ่อสามี

"ว่าแล้วบทสนทนาคงไม่พ้นเรื่องนี้" เสียงในหัวเธอ

“เอิ่ม ผมกำลังคุยกับกานต์อยู่ครับ ไม่อยากเร่งเขามาก ช่วงนี้งานเยอะ ๆ กันทั้งคู่ด้วย"

หมอกานต์ขอบคุณโบ้ทอยู่ในใจ ที่ช่วยตอบคำถามให้ แต่ก็รู้สึกแปลกใจคำตอบของเขาเล็กน้อย…

“แม่อยากเลี้ยงหลานแล้วนะลูก น้องสาวของลูกก็ยังเรียนอยู่ แม่รอไม่ไหวแน่ ๆ”

“ครับแม่” ส่วนหมอกานต์พยักหน้าหงึกๆ

อาหารทยอยมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ

แต่อาหารมื้อนั้น ไม่อร่อยเลยสักนิด เพราะความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจของ หมอกานต์…

......