LOGINตอน 5 เธอท้องก่อนแต่ง
.....บ้านหลังใหญ่ใจกลางเมือง 799/39 บ้านภักดีรุ่งโรจน์ สกุลภักดีรุ่งโรจน์ สืบทอดสมาชิกผู้แทนราษฏรสามสมัย ปัจจุบัน สมภพ ภักดีรุ่งโรจน์ สส.พรรคดังในประเทศ ผู้เป็นพ่อของหมอชนม์ เสียงรถแล่นเข้าจอดบริเวณบ้าน หมอชนม์ลงจากรถพร้อมสัมภาระในมือ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ซื้ออะไรมาเยอะแยะล่ะลูก” คุณพิสมัย เอ่ยถามลูกชาย พิสมัย ภรรยาสมภพ อายุวัยเกษียณ แต่หน้าตาผิวพรรณยังดูเปล่งปลั่ง ร่างกายภายนอกยังดูแข็งแรง “ของแม่และของเจ้าตัวแสบครับ” เขายกของฝากโชว์แม่ “พ่อชนม์ พ่อชนม์ มาแล้ว” เด็กชายวัย 4 ขวบ 8 เดือน ผิวขาว ตาโต หน้าตาจิ้มลิ้ม เดินกึ่งวิ่งมาหา ส่งเสียงเรียกให้หมอชนม์หันตาม “ครับ พ่อมาแล้ว คิดถึงน้องพักพิงจังเลยครับ” อ้าแขนรับลูกชายที่วิ่งมาหา เขาหอมแก้มลูกชายไปหลายฟอด… พร้อมอุ้มน้องสู่อ้อมกอดตนเอง คุณพิสมัย มองความรักที่ลูกชายมีให้หลานด้วยความสุขใจ แต่ก็เช่นเดิม อดไม่ได้ที่จะสงสารลูกตนเองที่ต้องเป็นหม้ายลูกติดตั้งแต่หนุ่มๆ คุณพิสมัยเป็นแม่บ้านเต็มตัว มีร้านขนมไทยเล็ก ๆ เปิดใกล้ ๆ กับตัวบ้าน สำหรับขายแบบเดลิเวอรี โดยไม่มีหน้าร้าน พิสมัยเหม่อลอยนึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อน ช่วงเรียนมหาลัย ลูกชายเธอตัดสินใจเลือกเรียนสัตวแพทย์ เขาเป็นคนเมตตา รักสัตว์มาตั้งแต่เด็ก แต่ก็ไม่มีโอกาสได้เลี้ยงสัตว์ไว้ในบ้าน เพราะผู้เป็นพ่อไม่ชอบเห็นสัตว์เดินไปเดินมา และการเลือกเรียนสัตวแพทย์นี่เองเป็นจุดแตกหักระหว่างพ่อและลูก พ่อต้องการให้ลูกชายคนเดียวเป็น ส.ส. ต่อจากเขาเป็นรุ่นที่ 4 เขากับพ่อเลยไม่ลงรอยกันตั้งแต่นั้นมา เขาเรียนจบสัตวแพทย์ด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 เธอภาคภูมิใจในตัวลูกชายมาก แตกต่างจากคนเป็นพ่อ "นี่ผมต้องบากหน้าไปงานรับปริญญามันด้วยเหรอ จบสัตวแพทย์เนี่ยนะ" "คุณคะ ไม่ว่าเขาจะจบอะไร คุณจะตั้งแง่อะไรนักหนา ลูกทำสิ่งที่รักที่ชอบ ยินดีกับลูกไม่ได้หรือไงคะ" "ผมต้องการให้มันเดินทางสายการเมือง ชีวิตมันจะดีกว่านี้" เธอจำคำที่สามีเธอพูดได้ทุกคำ... จนวันนี้ หมอชนม์ เป็น ดร. แล้ว พ่อเขาก็ยังไม่ยอมรับในตัวเขาเหมือนเดิม "ถ้าไม่เกิดเรื่องนั้นขึ้น คุณจะยอมรับลูกได้บ้างมั้ยนะ" 6 ปีก่อน.... “ท้องเหรอ ยังไม่แต่งกันปล่อยให้ท้องได้ยังไง อายชาวบ้านชาวช่องเค้าหมด แล้วแฟนแก งานการไม่เอาไหน วัน ๆ เอาแต่ช็อปปิ้งอย่างเดียว” เขาเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าลูกชาย “ใจเย็น ๆ ค่ะคุณ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว” พิสมัยปัดมือเขาลง เธอชินชากับความใจร้อนของสามีเธอ “ผมคุยกับพิมพ์แล้ว ผมจะแต่งงานกับพิมพ์เร็ว ๆ นี้ครับ” “แกมันทำไรไม่เคยปรึกษาพ่อแม่ ตั้งแต่หนีไปเรียนสัตวแพทย์ แล้วนี่มาท้องอีก” “พ่อครับ ผมอายุ 30 แล้วนะครับ กับพิมพ์ผมก็คบมานานแล้ว หน้าที่การงานก็พร้อม พ่อไม่ใช่เหรอครับที่พยายามขัดขวางผมกับพิมพ์ไม่ให้รักกัน” “แกหาว่าฉันขวางแกเหรอ แฟนแกน่ะ เทียบกับแกคนละชั้นเลยนะ สังคม การงาน การศึกษา และฐานะ” พิมพ์ที่นั่งฟังอยู่ก้มหน้านิ่ง เธอรู้ว่าพ่อของหมอชนม์ไม่ชอบเธอ แต่เธอก็อดทนมาตลอด เพราะเธอรักหมอมาก หมอชนม์บีบมือพิมพ์ให้กำลังใจ “คุณคะ พอเถอะค่ะ ฉันขอร้อง” “เธอก็ให้ท้ายลูกไง ลูกถึงเป็นแบบนี้” หมอชนม์พยายามข่มใจ ไม่โต้เถียงกลับ “จัดการเอาเองละกัน ถ้ามีงานแต่งอย่าหวังว่าฉันจะมา” พูดจบก็เดินออกจากห้องรับแขกไปอย่างหัวเสีย แม้ว่าพิมพ์จะเป็นไปตามที่สามีเธอพูด เธอเป็นผู้ช่วยสัตวแพทย์ที่คลีนิคของหมอชนม์ กำลังเรียน ดร. ไปพร้อมกัน อาจจะติดหรูช็อบของแบรนด์แนม แต่เธอก็ใช้เงินของเธอเองเธอมองผ่านเรื่องนี้ เมื่อลูกรักใครเธอก็รักด้วย ยิ่งรู้ว่าพิมพ์ตั้งท้อง เธอยิ่งประคบประหงมพิมพ์ทุกอย่าง ส่วนลูกชายเธอตื่นเต้นมากที่จะได้เป็นพ่อคน ดูแลพิมพ์พาไปฝากครรภ์ ไปตรวจอัลตร้าซาวน์ทุกครั้งที่หมอนัด "คุณแม่คะ เราไม่ต้องจัดงานแต่งก็ได้นะคะ พ่อแม่พิมพ์ก็ไม่ได้ติดต่อนานแล้ว ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่รึเปล่า มีแค่ป้าที่ต่างจังหวัดท่านก็อายุเยอะแล้ว" "ไม่ได้นะพิมพ์ ผมต้องการให้เกียรติคุณ" "คุณไม่ได้ยินที่พ่อคุณพูดเหรอคะ รับรองได้เลยท่านไม่มาแน่ ๆ และอีกอย่างถ้าเราจัดงานไปแล้วท่านไม่มา ก็เป็นขี้ปากชาวบ้านซะเปล่า" "งั้นลูกคุยกันดูก่อน ตกลงกันแล้วก็บอกแม่นะ แต่ต่อให้แต่งหรือไม่แต่ง พิมพ์ก็มาอยู่ที่นี่ตามสบายเลยนะลูก" “แม่ครับ แม่ครับ” เสียงหมอชนม์ปลุกคุณพิสมัยจากความหลัง “อ้อ แม่คิดถึงเรื่องเก่า ๆ น่ะ” “มันผ่านไปแล้วนะแม่ ปล่อยวางเถอะครับ” "ลูกก็เหมือนกันนะ แววตาลูกยังเศร้าอยู่เลย" พิสมัย ปาดน้ำตาที่กำลังเอ่อ ไม่ให้หมอชนม์เห็น “ไปทานข้าวกันเถอะครับ หลานรออยู่” ......บนโต๊ะอาหาร “เมื่อไรจะกลับมาอยู่บ้านล่ะลูก กลับมาอยู่กับเจ้าพักพิงดีกว่านะ” หมอชนม์ก้มหน้านิ่ง “ถ้าพ่อยังอยู่ผมอยู่คอนโดดีกว่าครับแม่” “เห้อออ บ้านเราก็ออกจะกว้างขวาง กลับมาเถอะ เดี๋ยวอะไร ๆ มันก็ดีขึ้นเองนะลูก” “ผมขอเวลาสักพักนะครับ พักพิงโตขึ้นกว่านี้ผมจะหาบ้านแถวนี้สักหลังมาอยู่ใกล้ ๆ คุณแม่นะครับ” “อ้อ เสาร์-อาทิตย์นี้ผมจะมารับลูกไปคอนโดนะครับ” คุณพิสมัย ต้องยอมจบบทสนทนา เพราะนิสัยลูกชายเธอ พูดคำไหนคำนั้น “ขอโทษนะครับแม่” เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ… หมอชนม์มองนาฬิกาข้อมือ “จะ 3 ทุ่มแล้ว ผมกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้ต้องเข้าเคสที่ รพ. ครับ” “ผมไปหาลูกก่อนนะครับ” หมอชนม์เดินขึ้นชั้น 2 ไปห้องน้องพักพิง พิสมัยมองตามหลังลูก อีกครึ่งชั่วโมง สามีเธอกำลังจะกลับ หมอชนม์คงไม่อยากเจอหน้าพ่อของเขา… .....ห้องน้องพักพิง หมอชนม์จูบหน้าผากลูกชาย “พ่อกลับก่อนนะลูก” เขานั่งมองหน้าลูกสักพัก น้ำตาค่อย ๆ เอ่อตรงขอบตา ยิ่งเห็นหน้าลูก เขายิ่งเจ็บปวดใจกว่าเดิม “พ่อจะผ่านมันไปให้ได้นะลูก เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะครับ” เขาลูบหน้าลูกเบา ๆ แสงไฟในห้องมืดลง หมอชนม์ค่อย ๆ ปิดประตูห้อง “ผมฝากน้องพักพิงด้วยนะครับ พี่ภา” นิภา พี่เลี้ยงน้องพักพิงตั้งแต่น้องอายุสามเดือนกว่า ๆ พยักหน้ารับ “ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ภาจะดูแลน้องพักพิงให้ดีค่ะ” หมอชนม์ค่อย ๆ เคลื่อนรถกลับคอนโดใกล้คลีนิค SAVE PACK ด้วยอารมณ์หม่นหมอง…ตอน 18 น่าจะใช่คนเดียวกันนะ.....7.30 น. บ้านหมอกานต์แสงแดดเช้าส่องผ่านม่านสีเทา ทอดร่างหมอกานต์ที่นอนอยู่บนเตียง เธอขยับตัวหลบแสงแดด พยายามลืมตาขึ้นเมื่อคืนเธอฝันเห็นน้ำตาลสลับกับหน้าโบ้ท ความเศร้าเสียใจของทั้ง 2 เหตุการณ์ ตามหลอกหลอนเธอตลอดคืนเธอพยุงตัวขึ้นจากเตียง เพื่อลุกไปจัดการน้อง ๆ “ตาบวมเป่งเลย” เธอส่องกระจกเห็นสภาพตัวเอง ยืนมองตัวเองในกระจกสักพัก“ไม่ ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองอยู่ในสภาพนี้นานแน่ ๆ เรื่องหมาก็เสียใจ แต่เรื่องคนหมาๆ ทำร้ายชีวิตของฉันไม่ได้ เสียใจแค่เมื่อวานก็พอ แล้วเริ่มต้นใหม่” เธอฮึบให้กำลังใจตัวเอง แต่ถึงเธอจะเข้มแข็งขนาดไหน ใจลึก ๆ แล้วก็ปวดร้าวอยู่ดีเธอเดินลงไปชั้นล่าง มีลักกี้ และโซลี่วิ่งนำเธอลงไปก่อนเสียงท้องร้อง เธอนึกได้ว่าตั้งแต่เช้าเมื่อวานยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย“กินอะไรไม่ลงแน่ ๆ กาแฟแล้วกัน”เธอกดกาแฟอัตโนมัติ“เมื่อวานเลยไม่รู้ว่ายัยคนนั้นเป็นใครอยู่ดี”...“เออใช่ ที่คุยกับเมย์ค้างไว้” เธอนึกขึ้นได้“เอาไว้ก่อนละกัน เราอาจจะคิดผิดก็ได้ ยังไงก็แล้วแต่ไอ้โบ้ทไม่มีตัวตนสำหรับเราอีกแล้ว”“ทำอะไรอยู่” ตายยากจริง ๆ เธออ่านไลน์ของโบ้ทตรงแจ้งเต
ตอน 17 หมอกานต์จะโดนเล่นงาน16.00 น. ห้องทำงานผู้บริหาร รพ.สัตว์มหาวิทยาลัยฤกษ์ฤดี “คุณลุงคะ หนูบอกแล้วไง ว่าหนูไม่ชอบมัน” หมออ้อยใช้เสียงข่มขู่ผู้เป็นลุงหมออ้อย รัตติกาญ ชัยประพาส สัตวแพทย์ด้านศัลยศาสตร์ บุตรสาวผู้ถือหุ้นใหญ่ของโรงพยาบาลสัตว์มหาวิทยาลัยฤกษ์ฤดี อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหมอกานต์“ลุงขอเหตุผลสักคำเถอะ ไปโกรธเกลียดอะไรกันมานักหนาฮะ?”หลานสาวยืนกอดอก หน้าตาโมโหเอาเรื่อง แต่ไม่ยอมปริปากพูด“บีบให้มันลาออกไปซะ ไม่งั้นหนูจะฟ้องพ่อว่าคุณลุงยักยอกเงิน รพ.”“แก แก รู้ได้ยังไง? ผู้เป็นลุงมือสั่น ตัวสั่น ไม่คิดว่าตนเองจะโดนหลานจับได้ว่ายักยอกเงิน“ไม่รู้เหละ ถ้านังนั่นยังอยู่ที่นี่ เรื่องนี้ถึงหูคุณพ่อแน่ๆ ……ผู้เป็นลุงนั่งทรุดลงบนโซฟาห้องทำงาน มือกุมขมับ คิ้วขมวด....16.30 น. คลีนิคสัตว์หมอชนม์ Save Pet“คุมราคาสินค้า วัตถุดิบ ให้ผมด้วยนะ ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี อย่าขึ้นราคาสูงเกินไปนัก”“ค่ะคุณชนม์” “หมอ ๆ ช่วยดูแลค่าใช้จ่ายทุกเคสช่วยลูกค้าด้วยนะครับงั้นวันนี้ประชุมแค่นี้นะครับ ขอบคุณทุกคนมาก”หมอชนม์ลุกจากห้องประชุมแพทย์ประจำคลีนิค“ผมกลับก่อนนะ” หมอชนม์แจ้งพนักงานก่อนกล
ตอน 16 ความสูญเสีย 2 ทางพร้อมกัน.... บนถนนเส้นหนึ่งระหว่างขับรถ เธอพยายามนึกถึงความเป็นตัวตนของผู้หญิงคนนั้น และคนที่เธอเคยเชื่อมโยงกับเรื่องราวของโบ้ท“เมย์ ตอนนี้เราว่างมั้ย หมอมีเรื่องรบกวนหน่อย” เธอต่อสายหาผู้ช่วยเมย์“อ่อ วันนี้เมย์เข้าเวรค่ะ แต่สะดวกสำหรับหมอทุกเรื่องค่ะ จะให้ช่วยอะไรคะ?”“หมออยากให้ดูตารางงานวันนี้ของใครสักคนให้หน่อย”“ใครคะหมอ?”"คุณแม่” สายเรียกเข้า….."ว่าไงคะแม่?”“สะดวกคุยมั้ยลูก? “มีอะไรด่วนมั้ยคะ พอดีหนูขับรถอยู่ค่ะ”“อ่อ เดินทางอยู่ งั้นเดี่ยวถึงแล้วลูกค่อยโทรหาแม่นะ”“น้ำเสียงของแม่ฟังดูไม่ค่อยดีเลยค่ะ มีอะไรคะแม่?” “น้ำตาลน่ะ” แม่ของเธอหมายถึงสุนัขเพศเมียอายุ 17 ปี ที่เธอเคยช่วยเอาไว้ตอนโดนรถชนแถวบ้านเก่าเธอตั้งแต่น้ำตาลอายุราว 1 ปีกว่า ๆ“ค่ะแม่…” เธอรู้สึกได้ว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ เพราะก่อนหน้านี้น้ำตาลป่วยด้วยโรคไตต้องให้น้ำเกลือใต้ผิวหนัง ให้อาหารเฉพาะโรคไตมา 2 ปีแล้ว“น้องไปดาวหมาแล้วนะลูก น้องหลับไปเฉย ๆ เลย น้องไม่ทรมานแล้วนะลูก”หมอกานต์รู้สึกจุกในอก ความผูกพันธ์กับน้ำตาลมันยาวนานเหลือเกิน 17 ปีที่เห็นหน้ากันมาตลอด ครั้งล่าสุดที่เธอกอดน
ตอน 15 ผู้หญิงที่ส่งข้อความนั้นคือใคร? .....ช่วงสาย บ้านหมอกานต์ เสียงเรียกเข้าโทรศํพท์ ปลุกหมอกานต์ให้ตื่นจากฝันร้าย ฝันเห็นข้อความของผู้หญิงคนนั้นซ้ำไปซ้ำมา ผู้หญิงที่เธอไม่รู้ว่าเป็นใคร มาจากไหน เข้ามาเป็นมือที่สามตั้งแต่เมื่อไร เหงื่อผุดเต็มหน้าหมอกานต์จากฝันร้ายที่มันคือความจริง…. “ค่ะแม่” เธอต้องรับสายนี้ “เป็นไงลูก พักผ่อนเต็มที่มั้ยวันนี้วันหยุดนี่นา” “ดีค่ะแม่ หนูหลับเต็มที่เลยค่ะ” เธอปาดน้ำตาที่กำลังรื้นอีกรอบ “เป็นไรรึเปล่า เสียงเหมือนเป็นหวัด” “อ่อ อ่อ ค่ะหนูก็รู้สึกเจ็บคอก่อนหน้านี้เอง" “อือ ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนบ่อย กินยาซะด้วยนะลูก อ้อ พ่อฝากบอก กลับบ้านครั้งหน้าพาโบ้ทมาหาพ่อกับแม่บ้างนะ คิดถึงไม่เจอกันนานแล้ว” “ค่ะ” เธอกลั้นเสียงสะอื้น “แม่หนูเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” เธอต้องการตัดบทเพราะกลัวแม่จะจับได้ว่าเธอร้องให้ เธอไม่อยากให้แม่รับรู้เรื่องนี้ตอนที่หัวใจเธอพังยับเยิน “อ้อ ได้ ๆ ลูก บายย ดูแลตัวเองดี ๆ นะ” เธอรีบวางสาย ปล่อยโฮอีกรอบ เจ็ดปีที่ผ่านมา ความทรงจำมากมาย มันไม่ง่ายเลยที่จะวางทั้งหมดไว้แค่ข้ามวัน ยิ่งได้รับการกระตุ้นจากแม่ของเธอมันยิ่งทำใจยากขึ้น
ตอน 14 ข้อความที่ว่าพรุ่งนี้จะจัดทุกท่าที่ชอบ 18+ ..... คอนโดทนายโบ้ท ร่างของทั้งคู่บนเตียงหลังการร่วมรัก… โบ้ทใช้ขาก่ายเอวคอดที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มหนา เขาจุ๊บแก้มหมอกานต์ไปหลายจุ๊บ "นาน ๆ ที กานต์จะมาหาผมเอง คิดถึงผมล่ะสิ" หมอกานต์เลี่ยงไม่ตอบ เธอไลน์หาโบ้ทเมื่อเช้าเพราะรู้ว่าเขาไม่มีคิวงาน "คืนนี้กานต์ไปค้างด้วยนะ" แต่เธอมีจุดประสงค์อื่นนอกจากนอนค้าง... “ฉันไปอาบน้ำก่อน” หมอกานต์ลุกจากเตียงด้วยตัวเปล่าเปลือย หลังเนียนสวย ก้นขาวผ่อง ชวนให้อาวุธของโบ้ทตื่นอีกรอบ เขาเดินตามหมอกานต์เข้าห้องน้ำ "ขออีกรอบนะ" เขาอ้อน "อาบน้ำก่อนมั้ย แล้วเดี๋ยวกานต์ลงไปซื้อเบียร์ แล้วต่อกันอีกยกดีกว่า" หมอกานต์มีแผนที่ดีกว่า โบ้ทเป็นผู้ชายคออ่อน ดื่มเบียร์นิดหน่อยเขาก็คอพับเร็วกว่าจรวด.... แต่อาวุธเขาจะตื่นตัวสุดเวลาได้ดื่ม "กานต์อย่ามอมผมจนไม่ได้เอากันล่ะ" ไม่หรอก กานต์ไม่ได้ดื่มนานล่ะสร้างบรรยากาศสักหน่อย" "อ่ะ ๆ ตามนั้น" ..... ทั้งสองนั่งดื่มกันสักพัก โบ้ทเริ่มหน้าแดง หมอกานต์เดินไปยืนรับลมตรงระเบียงห้อง มือถือแก้วที่ใส่แอลกอฮอร์... โบ้ทเดินตามมาโอบกอดด้านหลัง ใช้จมูกหอมระหว่างซอกคอ “เม
ตอน 13 เราเจอกันครั้งที่ 3 ......13.00 น. ห้องสัมมนาโรงพยาบาลสัตว์มหาวิทยาลัยฤกษ์ฤดี ภายในห้องสัมมนาขนาดใหญ่ มีทั้งคณะอาจารย์ นักศึกษา บุคคลภายนอกที่สนใจหัวข้อสัมมนา ทยอยเข้ามาจับจองที่นั่งเพื่อฟังบรรยาย หมอชนม์มองหารุ่นพี่ที่เชิญมา... หมอกิตติพงษ์ยืนโบกมือให้สัญญาณหมอชนม์ หมอชนม์นั่งติดกับอาจารย์หมอกิตติพงษ์ ใกล้ทางเดินริมประตู เขาพยายามกวาดสายตามองหาหมอกานต์ หมอกานต์ในเสื้อกราวน์กำลังเดินผ่านประตูห้องสัมมนา หมอชนม์ยิ้มโดยไม่รู้ตัว เขายกแก้วกาแฟขึ้นดื่มลดอาการประหม่า เมื่อหมอกานต์เดินมาฝั่งที่เขานั่ง ส่วนเจ้าตัวเดินดุ่ม ๆ โดยไม่ได้สังเกตใครตามสไตล์หมอกานต์ “เอ้า หมอกานต์ นั่งด้วยกันสิ” เสียงหมอกิตติพงษ์เชิญชวน” “อ้อ สวัสดีค่ะอาจารย์หมอกิต” อีกฝ่ายรับไหว้ สายตาเหลือบเห็นหมอชนม์ “เอ๊ะ หมอชนม์” หมอชนม์เลิ่กลัก “อ้อครับ เชิญนั่งครับ” หมอชนม์ลุกขึ้นยืนตามมารยาท ผายมือให้หมอกานต์นั่งข้าง ๆ อีกฝั่ง "ขอบคุณค่ะ" หมอกานต์นั่งฝั่งซ้ายมือที่ว่างข้างหมอชนม์ “ทั้งคู่รู้จักกันอยู่แล้วรึ?” “อ่อใช่ค่ะ เคยเจอกันที่ค่ายอาสาค่ะอาจารย์” “อื้อ รู้จักกันไว้นะดีแล้ว หมอชนม์เก่งพอตัวเลย” "ไ







