ตอนที่ 1 เคสฉุกเฉิน

ตอน 1 เคสฉุกเฉิน

.....08.40 น. โถงทางเดินโรงพยาบาลสัตว์มหาวิทยาลัยฤกษ์ฤดี

“ช่วยด้วย ครับ ช่วยด้วย หมอครับ หมาผมถูกรถชน”

เสียงตะโกนโวยวายปนความตื่นตระหนกตกใจ ปลุกให้หมอชนม์สัตวแพทย์หนุ่มหล่อที่เดินอยู่บริเวณนั้นต้องหันตามเสียง

ชายร่างใหญ่อุ้มสุนัขพันธ์โกลเด้นที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดเต็มตัว คออ่อนพับไปซบกับอกเจ้าของ แขนขาของน้องหมดเรี่ยวแรง

ชายหนุ่มใช้แรงที่มีทั้งหมดอุ้มสิ่งมีชีวิตที่รักสุดหัวใจ หวังต้องการต่อลมหายใจให้สุนัขอีกครั้ง...

เบื้องหลังชายคนนั้น มีเด็กผู้หญิงอายุราว ๆ 7 ขวบ วิ่งตามมาติด ๆ ร้องให้ฟูมฟาย เรียกชื่อสุนัขไม่ยอมหยุด..."ใต้หวัน ใต้หวัน ฮือ..."

เสียงร้องของเด็กวัย 7 ขวบบาดใจผู้อยู่ในเหตุการณ์เป็นอย่างยิ่ง

น้องสุนัขถูกวางบนเตียงเข็นสแตนเลส เจ้าหน้าที่ 2 คนเข้าเช็คอาการ

ด้วยสัญชาตญาณหมอ หมอชนม์สาวเท้าจะเข้าไปช่วย แต่ไม่ทันจะถึงตัว มีร่างบางโฉบเข้าหาสุนัขตัวนั้นด้วยความไวแสง จนหมอชนม์ชะงัก

“ชีพจร 140 ค่ะหมอกานต์ ความดันตกลงเรื่อยๆ” เสียงผู้ช่วยพยาบาลแจ้ง

“น้องใต้หวัน อุบัติเหตุรถชน มีภาวะช่องท้องมีเลือดออกเฉียบพลัน สงสัยม้ามแตก ครับ”

“เมย์ ตรวจดูสิ่งอุดตันในช่องปากแล้วแล้วใช่มั้ย” “ลิ้นไม่อุดตัน ไม่มีเศษสิ่งแปลกปลอมค่ะ” หมอกานต์พยักหน้ารับ

“อืม ห้ามเลือดได้ดีมาก” “เตรียมห้องผ่าตัด สารน้ำ เตรียมใส่ท่อหายใจ” หมอกานต์สั่งด้วยน้ำเสียงทุ้ม แต่แข็งแรง

“เราไปต่อลมหายใจกันนะ ใต้หวัน” หมอกานต์ลูบหัวใต้หวันและประคองเตียงไปพร้อมๆ กับผู้ช่วยของเธอ

หมอชนม์ที่สังเกตุการณ์อยู่ รู้สึกชื่นชมคุณหมอและทีมงาน โดยเฉพาะตัวคุณหมอผู้หญิงคนนั้น มีความเป็นมืออาชีพ

ควบคุมอารมณ์ได้นิ่ง มั่นคง และอ่อนโยนในคราวเดียวกัน

"เจ้าของน้องใต้หวัน นั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ" เสียงเจ้าหน้าที่แจ้งเจ้าของสุนัข

เขาสังเกตป้ายชื่อ รมิดา สิทธิประเสริฐ “ศัลยศาสตร์แน่นอน”

หมอชนม์มองร่างนั้นจนลับตา ก่อนหันหลังเดินขึ้นบันไดเลื่อนตรงไปยังห้องบรรยายของโรงพยาบาล

.....ห้องผ่าตัด 09.00 น.

"เพิ่มสารน้ำอีก 5 มิล เตรียมเลือดสำรองไว้ด้วย" หมอกานต์สั่ง ผู้ช่วยเมย์รีบเตรียมการ

หมอกานต์ลงมือผ่ากรีดเปิดผิวหนังแนวกึ่งกลางลำตัว มือนิ่งและแม่นยำ

“หมอครับ เลือดออกเยอะมาก” อินเเทริ์นต้นแจ้งด้วยเสียงสั่น

“ดูดเลือดออกก่อน อย่าให้บดบังสายตา จำไว้นะ การผ่าตัดฉุกเฉินไม่ใช่เรื่องของความเร็วเพียงอย่างเดียว แต่เราต้องแม่นยำด้วย”

“พบตำแหน่งเลือดออกทางด้านซ้ายค่ะ” ผู้ช่วยเมย์แจ้ง

“ม้ามแตกบางส่วน เราต้องตัดออก” หมอกานต์รีบตัดสินใจ

"เตรียมผ่าตัดม้าม" เธอหนีบเส้นเลือดที่ฉีกขาดอย่างมั่นคง มือนิ่ง สมเป็นมืออาชีพ”

“ถ้าตัดม้ามออกทั้งหมด ผลระยะยาวจะเป็นไงครับ”

“สุนัขสามารถใช้ชีวิตได้โดยไม่มีม้าม แต่ต้องเฝ้าระวังการติดเชื้อ ตอนนี้สิ่งสำคัญคือต้องห้ามเลือดให้ได้ก่อน”

ขณะอธิบายมือเธอก็ไม่หยุดปฏิบัติการ

เสียงเครื่องวัดชีพจรเริ่มถี่ "หมอคะ ความดันลดลงค่ะ"

“เพิ่มออกซิเจน เตรียมยา Epinephrine ขนาดตามน้ำหนักตัว” หมอกานต์สูดลมหายใจลึก แววตามุ่งมั่น

“ต้น กดซับให้หมดนะ เราจะปิดแผลหลังจากตรวจเช็คเลือดออกซ้ำ”

“ชีพจรนิ่งขึ้นค่ะ” หมอกานต์พยักหน้ารับ เธอตรวจสอบความสะอาดช่องท้องอีกครั้ง

“ไม่มีเลือดซึม” เธอเริ่มเย็บชั้นกล้ามเนื้อ แล้วปิดผิวหนังอย่างประณีต

“ในห้องผ่าตัด เราไม่ได้รักษาแค่อาการ แต่เรารักษาความหวังของเจ้าของด้วย” เธอพูดพลางตัดไหมปมสุดท้าย

“สัญญาณชีพคงที่ค่ะหมอ” หมอกานต์ถอดถุงมือ “ปลอดภัยแล้วนะใต้หวัน” เธอมองแล้วยิ้มให้สุนัขที่โชคดีตัวนี้

.....ห้องพักแพทย์ 10.45 น.

“นี่ค่ะหมอ อเมริกาโน่เย็นไม่หวาน” “ขอบใจจ๊ะเมย์ เหนื่อยหน่อยนะวันนี้ เคสเร่งด่วนตั้งแต่เช้าเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ หมอเหนื่อยกว่าเมย์เยอะเลย” “เจอเคสเยอะ ๆ ฝึกไว้จะได้เก่ง”

“เก่งเหมือนหมอใช่มั้ยคะ” เมย์ยิ้มให้หมออย่างจริงใจ

หมอกานต์เป็นต้นแบบของเธอ ทั้งสวย เก่ง ใจดี เมตตา ครบเครื่อง

“อ้อ หมอคะ วันนี้มีวิทยากรมาบรรยายให้นักเรียนแพทย์ด้วยค่ะ ได้ข่าวว่า เก่ง แถมหล่ออีกต่างหาก”

“เจอเค้าแล้วรึ”

“ปะ ป่าว ค่า ก็ติดเคสด้วยกันกับหมอไง เลยอดเจอหนุ่มหล่อซะก่อน”

“อ่อ เขามาจากที่ไหนล่ะ”

“ผู้เชี่ยวชาญด้านอายุรศาสตร์ สัตวแพทย์มหาวิทยาลัยยิ่งลักษณ์ค่ะ น่าจะดีกรีอาจารย์หมอแล้วนะคะ”

“อื้อ มหาลัยดังนี่นา น่าจะอายุเยอะแล้วนะ” หมอกานต์ทายอายุจากตำแหน่งระดับผู้เชี่ยวชาญ

"ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตู

“หมอครับ มีเคสครับ” ต้นแจ้ง

หมอกานต์และผู้ช่วยเมย์ลุกขึ้นพร้อมกัน เพื่อทำหน้าที่ของตนเอง

“พี่เมย์ คืนนี้ว่างมั้ยครับ” ต้นถามระหว่างทางเดินไปรับเคส

“วันนี้รับเวรจ๊ะ นี่มีตี๊กันอีกแล้วเหรอเธอ”

ต้นหันรีหันขวาง “ไปส่องหนุ่มๆ ให้กระชุ่มกระชวยตามประสาน่ะค่ะ”

เมย์อดยิ้มไม่ได้ กับท่าทางจีบปากจีบคอของต้น…

หมอกานต์ที่เดินนำหน้า ก็แอบยิ้มในความน่ารักของต้น เช่นกัน

.....ห้องรับรองแขกโรงพยาบาล 15.00 น.

“พี่กิต ขอบคุณมากครับที่ให้โอกาสผมได้มาบรรยายที่นี่”

“ยินดีมาก ๆ แกเป็นรุ่นน้องที่พี่ไว้ใจ ศักยภาพก็พอตัว ไว้คราวหน้าจะชวนมาอีก

ละก็ที่ชวนไว้น่ะ ลองคิดดูนะ ที่นี่ความก้าวหน้าสูงกว่าที่อื่นด้วย”

“ครับ ไว้ผมจะลองไตร่ตรองดูอีกที งั้นผมลาก่อนนะครับ”

“อื้อ โชคดี ไว้เจอกัน ว่าง ๆ ไปตีกอล์ฟกัน”

กิตติพงษ์ ไพรวัลย์ มองลับหลังรุ่นน้องที่พ้นประตูไป เขาเล็งที่หมอชมน์มาสักระยะ ด้วยฝีมือการรักษา ชื่อเสียง ความเหมาะสม เขาต้องการปั้นให้หมอชนม์เป็นหัวหน้าแผนกอายุรศาสตร์แทนเขา

เพื่อเขาจะเลื่อนเป็นผู้อำนวยการศูนย์อายุรศาสตร์...

แต่ความหวังดูจะเลือนลาง เพราะหมอชนม์ยังไม่ตัดสินใจสักที

"คงต้องหาคนใหม่แล้วมั้งเนี้ย"......

.....