Lahat ng Kabanata ng ข้ามมิติมาส่งเสบียงในยุคโบราณที่แห้งแล้ง: Kabanata 1 - Kabanata 10

ใครบ้างจะลืมที่เฉวียนเยี่ยมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัยทุกวันนี้ เพราะพินัยกรรมของน้องชายผู้ล่วงลับ กั้วหมิงที่อยากรู้ว่าตอนนี้เขาจะได้ทรัพย์สินจากผู้เป็นพ่อเท่าไหร่ อยากรู้ว่ามันมากพอจะกำจัดหลานสาวได้หรือยัง!!“มากันครบแล้วนะคับ ถ้าอย่างนั้นผมจะเปิดพินัยกรรมฉบับแรก”“จากที่ท่านเจ้าสัวหลี่เสวียนคุนได้ทำการแต่งตั้งผมที่เป็นทนายประจำตระกูลหลี่ มีคำสั่งตอนท่านยังมีสติครบถ้วน100% ลงวันที่1มกราคม2568 ให้เขียนพินัยกรรมฉบับแรกนี้ว่า…” สองมือของชุนหลานกุมมือมารดาไว้แน่น ส่วนกั้วหมิงนั้นยืดตัวตรงคล้ายกับคิดว่ามันต้องเป็นไปตามที่เขาต้องการ“เนื่องจากข้าพเจ้ามีลูกชาย2คน ก่อนหน้านี้ทั้งคู่แต่งงานแล้ว ข้าพเจ้าได้แบ่งทรัพย์สินคนละเท่าๆกันอย่างชัดเจน ฉะนั้นในส่วนนี้บุตรชายที่เหลือของข้าพเจ้าจะไม่ได้สิ่งใดอีก!!” สองสามีภรรยาอย่างกั้วหมิงและหลิวเยว่เบิกตากว้าง กำลังจะอาละวาดแต่ลูกสาวกลับส่งสัญญานให้หยุดเสียก่อน จึงจำใจต้องนั่งฟังต่อ“แต่สมบัติที่ข้าพเจ้าพอจะมีอยู่บ้างก็จำเป็นต้องแบ่งให้หลานสาวทั้ง2คน หลี่ชุนหลานจะได้ห้องชุดในปักกิ่ง จำนวน3ห้อง ตึกแถวย่านการค้า3คูหา รวมถึงเงินปันผลของหลี่กรุ๊ป จำนวน15% รวมถึงท

หลังจากได้เงินมาแล้วเธอเดินเลือกซื้อของกินของใช้ เพราะวิลล่าที่คุณปู่ทิ้งเอาไว้ให้อยู่ชานเมือง ไม่แน่ใจว่าที่นั่นจะมีซุปเปอร์หรือร้านค้าหรือเปล่า“ซาลาเปา หมั่นโถว บะหมี่ หมูแดงแช่แข็ง หมูกรอบแช่แข็ง เส้นบะหมี่ ฮะเก๋า” ทุกอย่างเธอเลือกซื้อไปยกแพค เพราะมีหลายอย่างให้ทะยอยจัดการ เธอต้องสบัดคนพวกนั้นออกทีละคนและต้องเงียบที่สุด นั่นเท่ากับว่าตอนนี้วิลล่าหลี่คือฐานทัพใหม่ของเธอ“บะหมี่เผ็ดแบบแช่แข็งก็น่าสนใจ” เธอหยิบถ้วยอาหารร้อนเองมาอีกหลายรสชาติ และน้ำแร่อีกหลายแพคก่อนจะคิดเงินและขับรถมุ่งหน้าไปยังเขตชานเมืองใช้เวลากว่า2ชั่วโมงกว่าเธอจะเจอทางเข้าหมู่บ้านที่ไม่ได้มานานแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงบ่ายที่อากาศไม่ร้อนเท่าไหร่ รถสปอร์ตคันหรู ขับมาจอดที่ตีนเขาเป็นวิลล่าที่ระบุในพินัยกรรม แต่มีคนวิ่งมาบอกให้เธอขับขึ้นไปอีก แม้จะสงสัยแต่คนที่นี่ไว้ใจได้ เพราะผู้เป็นลุงไม่เคยรู้ถึงการมีอยู่ของคนพวกนี้!!“สวัสดีคับคุณหนูรองหลี่” รปภ หน้าหมู่บ้านรีบออกมาต้อนรับ เธอนึกแปลกใจที่เขาจำเธอได้ก่อนจะถามบางอย่าง“หมู่บ้านนี้มีวิลล่ากี้หลังกันหล่ะคะทำไม รปภ เยอะขนาดนี้” ชายคนนั้นฉีกยิ้มก่อนจะผายมือ“ที่นี่มีทั้งหม

เฉวียนเยี่ยยืนชั่งใจอยู่นานนิ้วเล็กๆยกขึ้นมากัดปากเล็บอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันไปมองสายยางเล็กๆแล้วนึกได้“หรือว่าคุณปู่จะใช้สายยางพวกนี้ปล่อยน้ำงั้นหรอ!!” ขวดน้ำในมือถูกเธอยื่นไปข้างหน้าและเทน้ำลงไปอย่างตั้งใจ ตาก็มองพื้นไม้ว่าจะมีน้ำเลอะออกมาหรือไม่ เมื่อพบว่ามันไม่มีก็ตื่นเต้น“มัน…หายไปเลยงั้นหรอ!!” เธอเทน้ำจนหมดขวดก่อนจะหยิบกระดาษใบเดิมมา“ได้รับน้ำหรือยัง” รอการตอบกลับอย่างใจจดจ่อแคว้นต้าตงอ่างรองน้ำในมือของลู่จ้งหลินสั่นเทา มือรับกระดาษนั้นด้วยน้ำตา ”รอดแล้ว ข้ารอดแล้ว!! ท่านเทพเมตตาต่อข้าจริงๆ กุ้ยกุ้ย รีบพาคนเข้ามา เอาอ่างใบใหญ่เข้ามา!!” เสียงตะโกนหนักแน่นนั้นทำคนข้างนอกตกใจ รีบกระวีกระวาดเตรียมตามที่ท่านแม่ทัพสั่ง ก่อนจะคุกเข่าลงและคำนับตู้ไม่จันทร์ในห้องอย่างสำนึกบุญคุณ“ทำสำเร็จแล้วหรือขอรับ พวกเรา…รอดแล้ว!!” ทหารคนสนิท4-5นายกระโดดกอดกัน มือที่สั่นเทาของแม่ทัพลู่รีบตอบกลับนางอย่างร้อนรนพึบมือบางหยิบกระดาษใบเล็กมาอ่านก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง และสั่งให้เตรียมที่ใส่น้ำ นางจะปล่อยน้ำไปให้ พร้อมทั้งยังถามว่าได้กินอะไรหรือยัง…พวกเรากินน้ำต้มเปลือกไม้มา3วันแล้วขอรับ…เมื่อรู้แบบน

“เรื่องนั้นพรุ่งนี้คงต้องรอว่า…ท่านเทพจะช่วยได้มากแค่ไหน“ เขาก้มหน้าลงอย่ากลัดกลุ้มใจ นอกจากต้าตงแห่งนี้จะไม่มีพ่อค้ามาซื้อขาย ความแห้งแล้งก็คืออุปสรรคสำคัญ“ไปเถอะ เอาขนมจีบนี่ไปอีกคนละ2ลูกแล้วแยกย้าย น้ำวันนี้พอก่อนไม่มีโอ่งใส่แล้ว พรุ่งนี้ประกาศให้ชาวบ้านนำกระบอกมาใส้น้ำได้คนละ1กระบอกเท่านั้น” สั่งเสร็จเขาก็ได้รับจดหมายตอบกลับ…แม่ทัพลู่ จำนวนคนที่ไม่น้อยนี้ยังพอให้ฉันหาเงินมาประทังได้ ของโบราณที่ท่านให้มาอาจจะมีประโยชน์ในวันอื่น พรุ่งนี้จะเตรียมอาหารให้มากหน่อย วันนี้ต้องปิดน้ำแล้ว ฉันต้องไปสั่งของ…มือหนารีบตวัดปลายพู่กันตอบกลับ“ท่านเทพข้ายินดีหาสิ่งของมาบูชาท่าน” น้ำหยุดไหลไปแล้ว แต่เขายังอยู่ที่เดิมยืนรอจนกว่าจะจากลากันจริงๆในคืนนี้…เรียกฉันว่าเฉวียนเยี่ยเถอะ ฉันก็เป็นมนุษย์แต่แค่เราอยู่คนละมิติเท่านั้นเอง ทำใจให้สบายเอาไว้เล่าเรื่องท่านเทพคนก่อนที่จะเป็นปู่ฉันฟังบ้างก็พอ ฝันดี…ร่างสูงแต่ผอมบางทรุดลงนั่งกับพื้นแผ่นหลังหนาพิงกับเตียงไม้จันทร์หอมเข้าชุดกับตู้ไม้ใบใหญ่ มองดูซาลาเปา1ลูก ผิงกั่ว1ลูกแล้วยกยิ้ม ยกเข่าขึ้นมาตั้งชัน1ข้างมือจับกระดาษที่เอาไว้สื่อสารแน่น มืออีกข้างถือ

มือบางลูบลงไปบนเครื่องประดับที่ส่วนใหญ่จะเป็นทองคำ มันมีลวดลายวิจิตรตระการตา“นะนี่ ของจริงงั้นเหรอ?” เขาแปลกใจกับท่าทีตื่นเต้นของแม่นางน้องผู้นี้“แน่นอนสิ ต้าตงแห่งนี้หน่ะเป็นที่หลอมเครื่องประดับส่งขายทั่วใต้หล้า ผิดแต่ว่าตอนนี้แผ่นดินไม่สงบสุขจึงไม่มีการซื้อขาย ทั้งยังเจอภัยแล้งอีก ชาวบ้านลำบากไม่น้อยที่เดียว” นางมองใบหน้าที่มีแต่ความกังวลก็เข้าใจ“รออยู่ที่นี่ จัดแจงพื้นที่รับเสบียง เรื่องนี้ฉัน…ข้า จัดการให้เอง” นิ้วหัวแม่มือลูบหยก2-3ทีเธอกลับมายังห้องทำงานที่เดิม มีชุดคลุมเขาติดมาด้วย“ตายละ!! ลืมถอดคืนเสียได้ แต่ว่าเถอะนะ รอบตัวนี้มีแต่ของเขื่อมโยงกับอีกมิติ หรือว่าที่คุณปู่บอกว่าที่นี่ปลอดภัย มันปลอดภัยจริงๆ” ไม่มีเวลาให้คิดมาก เธอจำเป็นต้องคำนวนการซื้อของ เปิดบัญชีดูพบว่าตอนนี้มีเงินที่ใช้จ่ายได้12ล้านก็เบาใจ“นับว่ายังใช้ได้อีกสักระยะ ถ้าขายบ้านที่ปักกิ่งได้ ก็น่าจะช่วยได้อีก แต่ว่า…เรามีร้านค้าข้าวด้วยนี่นา!” ความตื่นเต้นดีใจเพราะผู้เป็นปู่ยกร้านค้าข้าวสารให้ มองนาฬิกาพบว่าตอนนี้3ทุ่มครึ่งไม่ถือว่าดึกเกินไป“เถ้าแก่ฝาน พรุ่งนี้เอาข้าวสารมาส่งหนูที่บ้านวิลล่าตีนเขา2000จิน แป