LOGINคำสั่งเสียสุดท้ายของคุณปู่คือสั่งให้เฉวียนเยี่ยขายทุกอย่างแล้วไปอยู่ที่วิลล่าในเขตนอกเมือง เธอยอมทำตามแต่โดยดี ในทุกๆคืนมักได้ยินคนขออาหารและน้ำมาจากตู้ไม้เก่าๆ แต่ใครจะรู้ข้างในนั้นมันคืออีกมิตินึง!!
View Moreชายชราที่ผมขาวโพนไปทั้งหัว กำลังนอนหายใจรวยระรินบนเตียงผู้ป่วย ฝ่ามือที่เหี่ยวย่นกำมือหลานสาวเอาไว้จนแน่น
“เหยียนเหยียน อย่าเสียใจไปเลย ปู่รู้ว่าหลานเก่งถึงขนาดนี้ หลานต้องมีชีวิตที่ดีต่อไป” ใบหน้าที่นองน้ำตาของหลิงเฉวียนเยี่ยส่ายไปมา “หลานไม่อยากอยู่คนเดียว อยู่ต่อด้วยกันอีกนิดเถอะนะคะ” คำขอร้องนั้นไม่เป็นผล เธอซบแก้มลงบนฝ่ามือของคุณปู่อันเป็นที่รักยิ่ง “เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญ ตอนพ่อแม่แกตายก็ร้องแบบนี้ เอาแต่ร้องๆๆๆ แกน่าจะชินกับความสูญเสียได้แล้ว!! น่ารำคาญจริงๆ” เสียงของป้าสะใภ้อย่างหลินเยว่พูดไม่เบานัก มือเหี่ยวย่นที่กำมือเธออยู่บีบแน่นขึ้น “จำที่ปู่บอกได้ไหม?” เธอพยักหน้า ก่อนจะกล้ำกลืนความเสียใจ “ขายทุกอย่างไม่ต้องเสียดาย วิลล่านั้น คนชั่วไม่มีทางเข้าไปได้!! ทำตามที่ปู่บอกแล้วชีวิตหลานจะสงบสุข” นั่นคือคำสั่งเสียสุดท้ายที่เธอได้ยิน ตอนนี้ร่างผอมบางที่แทบไร้เรี่ยวแรงกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพของคนที่เธอรัก ทั้งคุณปู่ผู้เลี้ยงดูและบิดามารดาผู้ให้กำเนิด ด้านหลังมีลุงและป้าสะใภ้ยืนถือร่มรออยู่ “หักอกหักใจสะเถอะ อาเหยียนอีกไม่กี่ชั่วโมงคุณทนายจะเปิดพินัยกรรมเราไม่มีเวลามารอเธอทั้งวันทั้งคืนหรอกนะ!!” เสียงดุของผู้เป็นลุงเร่งเร้า มือเล็กปาดน้ำตาออกจากใบหน้านวลก่อนยกยิ้ม “รีบจังเลยนะคะ รีบขนาดนี้ไม่ให้ทนายเปิดตั้งแต่คุณปู่โคม่าไปเลยหล่ะคะ!!” ร่างผอมบางจากที่นั่งคุกเข่าตอนนี้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับทุกคน “คุณปู่เข้าโรงบาล35วัน พวกคุณโผล่หัวกันมาวันสุดท้าย ฝังเสร็จขอทนายรีบเปิดพินัยกรรม หึ!! จะอ้วกกับความกตัญญูนี่จริงๆเลยค่ะ!!” คนที่ถูกหลานสาวประจานต่อหน้าแขกเหรื่อนับ50คน ยืนหน้าซีด “เหยียนเหยียน แกไว้หน้าพ่อแม่ฉันหน่อย หรือเพราะว่าหลังจากคุณอาตายแกก็ไม่มีใครสอน!!” ชุนหลานที่เป็นลูกสาวลุงกับป้าและเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเธอพูดเสียงรอดไรฟัน “อายทำไม!! เรื่องจริงทั้งนั้น!! อยากรู้พินัยกรรมมากก็เชิญค่ะ เผื่อจะได้สมดังปรารถนา” ทันทีที่เธอก้าวเท้าออกจากตรงนั้น ทั้งเลขาของคุณปู่หลี่และคนของเธอเดินประกบเธอทันที ทนายความที่มองเหตุการณ์อยู่นาน เดินหน้านิ่งเข้ามาบอกกั้วหมิงลูกชายคนโตของเจ้าสัวหลี่อย่างชัดถ้อยชัดคำ เมื่อเห็นเขาจะตามไปเอาเรื่องหลานสาว “อย่าทำให้มันยุ่งยากเลยคับ คุณหนูเหยียนเด็ดขาดพอๆกับท่านเจ้าสัว คงไม่ลืมใช่ไหมคับ ว่าเจ้าสัวเคยพูดไว้ว่าอย่างไง!!” นั่นเป็นการเตือนกลายๆพนักงานคนนั้นได้ยินว่า2เท่าก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ เธอส่งที่อยู่ให้ก่อนกลุ่มคนตรงหน้าจะวุ่นวาย ทุกคนรีบวิ่งไปมาจัดการเอกสารน่าตาตื่น จากนั้นยังโทรบอกให้ป้าเมิ่งจ้างคนมาทำคอกม้าที่สนามหลังวิลล่า และสุดท้ายเฉวียนเยี่ยยังยืนยันว่าเธอต้องการเรียนขี่ม้า และขอให้ทางร้านหาคนช่วยดูแลม้าให้เธอด้วย”ฉันต้องการขายรถคันนี้ค่ะ“ ทันทีที่เดินเข้าไปในเตนท์รถมือสอง เธอก็แจ้งความต้องการของตัวเองทันที ”ไม่ทราบว่า เอ่อ จะขายราคาเท่าไหร่คับ“ เฒ่าแกที่เห็นรถรุ่นหายากรีบออกมาต้องรับ”รถคันนี้รวมแต่งทุกอย่างอยู่ที่2.8ล้าน ฉันขาย1.5ล้านค่ะ“ เธอตอบโดยไม่ต้องคิดทำอีกฝั่งตาโต เพราะทุกอย่างยังดูใหม่มาก รถคันนี้มีแค่50คันในโลก ได้มาราคานึ้ยิ่งกว่าคุ้ม”ตกลงคับ คุณต้องการขายตอนนี้เลยไหมคับ“ เขาถามอย่างตื่นเต้น เธอเองก็พยักหน้าทันที ก่อนจะรีบทำสัญญาซื้อขาย จัดการโอนได้เลยที่นั่น ”อ่อ เฒ่าแก่ที่นี่พอจะมีรถตู้มือ2ที่ใช้ขับทางไกลได้ไหมคะ“ เธอเลือกสิ่งที่ได้ใช้งานจริง”มีคับ เชิญทางนี้“หลังลองเครื่องอยู่นาน เมื่อได้คันที่คิดว่าเหมาะมือที่สุดก็จัดการจ่ายเงิน เธอยังเหลือเงินติดมืออีก1ล้าน นับว่าคุ้มเมื่อได้รถถ
ชายชราที่วันนี้มากับหลานชายด้วย ยกเหยือกทองที่วางบนผ้ากำมะหยีอย่างดีขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นตัวหนังสือเล็กๆสลักเอาไว้“ราชวงศ์ชางงั้นหรือ?” ท่าทางตื่นเต้นนั้นทำเฉวียนเยี่ยใจชื้นแล้วว่าเธอมาถูกทาง“ใช่ค่ะ ราชวงศ์ต้นของจีน สิ่งนี้แม้จะหายากแต่ว่า…หนูมั่นใจว่าคุณตาได้ไปครอบครองจะยิ่งใหญ่แน่นอน” ชายชราลูบเคราอย่างพึงพอใจ“50ล้าน” ตัวเลขนั้นทำเธอตกใจแต่เก็บอาการไว้ไม่แสดงออก“คุณตากู้ ท่านประทานกู้ ฉันกำลังจะทำบางอย่างไม่ให้ทนายและคุณลุงฉันรู้ ฉันมีข้อแลกเปลี่ยน” เธอมองพวกเขาที่มีสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแม่และปู่ของเธอมานานอย่างไว้ใจ“เฉวียนเยี่ยหนูพูดความต้องการของหนูมาเถอะ” เธอมองทั้งสองคนที่ไม่มีความละโมบในสิ่งของๆเธอ“หนูต้องการขายทุกอย่าง จะเดินทางไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศค่ะ ทุกอย่างจะถูกขายแบบที่ไม่ให้ใครรู้ หนูยินดีจะขายให้ในราคาต่ำกว่าตลาดเพื่อให้พวกคุณไปทำกำไร ขออย่างเดียว คุ้มกันหนูจนกว่าหนูจะไม่อยู่ที่ประเทศนี้อีกแล้ว” แววตาจริงจังทำสองตาหลานสบตากันด้วยความเข้าใจ“ได้เลย ธุรกิจทุกอย่างเราจะดูแลอย่างดี ส่วนของโบราณพวกนี้ตาจะจัดการให้เอง หนูสบายใจได้ มดแม้แต่ตัวเดียวก็ไม่สามารถรอดผ่านมาทำร้า
วิลล่าหลี่หลังจากส่งอาหารเรียบร้อย เฉวียนเยี่ยอ่านจดหมายที่จ้งหลินส่งมาว่ามีคนป่วยไม่น้อย ยาสมุนไพลขาดแคลนหนักมาก เธอไม่แปลกใจนัก ในเมื่ออาหารการกินยังยากลำบากจะให้สมุนไพลที่ขึ้นตามธรรมชาติยังคงอยู่ได้อย่างไร “ฉันกำลังจะส่งน้ำไปเพิ่มเตรียมรอรับ ช่วงค่ำจะส่งของไปอีก ตอนนี้ต้องออกไปซื้อของก่อน” เธอใช้ช่วงเวลาที่อาบน้ำแต่งตัวลากสายยางมาเปิดน้ำทิ้งเอาไว้ ก่อนจะจัดการตัวเอง เมื่อเรียบร้อยแล้วก็บอกเขาว่าเธอจะไม่อยู่จึงจำต้องปิดน้ำ สั่งงานกับป้าเมิ่งเรียบร้อย เธออนุญาตให้แม่บ้านเก็บผลไม้ จัดการจ่ายค่าตอบแทน ส่วนตัวเองนั้นลงไปที่วิลล่าด้านล่างเพื่อตรวจดูข้าวสารและแป้งในโรงจอดรถ ท่าทางกลุ้มใจของนางมองกองข้าวและแป้งมหาสารแล้วคิดหาวิธีว่าจะส่งไปที่ต้าตงได้อย่างไร“ลองใช้แผ่นหยกดีกว่า” เธอหยิบแผ่นหยกขึ้นมา ใช้มือลูบ2ที “ส่งข้าวสารไปต้าตง5กระสอบ” วับ!! ข้าวสารตรงหน้าหายไป1กระสอบจริงๆ “ส่งไปเยอะจะไม่มีที่เก็บ ส่งไปสักหน่อยเพื่อให้พอประทังก็แล้วกัน” เธอคำนวนนิดหน่อยก็พบว่า ส่งทุกวันก็ได้ ทางนั้นจะได้มีเวลาจัดการ“จ้งหลิน” เธอลองกระซิบเรียกผ่านหยก“เฉวียนเยี่ย ข้าเอง” รอยยิ้มประดับบนใบหน้า“ข้าจ
แม้เมื่อคืนจะนอนดึกและวันนี้ยังต้องตื่นเช้า แต่เฉวียนเยี่ยที่ตอนนี้ตาแจ้งแล้วกลับตื่นเต้นมากกว่า จึงลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวและลงไปข้างล่าง เจอป้าเมิ่งพอดีเฉวียนเยี่ยจึงตรงเข้าไปขอคำปรึกษา“ป้าคะ ผลไม้ที่สุกแล้วพวกนี้เอาไปทำอะไรคะ” เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คุณปู่หลี่จัดการผลไม้พวกนี้ยังไง หากส่งขายเธอก็จะขอซื้อเพราะคนงานที่เก็บต้องมีรายได้“ส่งขายที่ตลาดค้าส่งค่ะ ตอนนี้สุกหมดแล้วป้าจะมาถามคุณหนูพอดี” เธอพยักหน้าเข้าใจ“ถ้าแบบนั้นรอบนี้แบ่งให้หนูสัก100ตระกร้านะคะ ที่เหลือก็ขายตามปกติ แล้วก็ให้ยกไปไว้ในห้องทำงานคุณปู่เลยค่ะ หนูจะลองหาสินค้ามาเริ่มไลฟ์สดขาย“ ป้าแม่บ้านดวงตาเปล่งประกาย”ป้าดีใจนะคะ ที่เห็นคุณหนูสดใสขึ้นกว่าเมื่อวาน ป้าจะรีบไปจัดการให้ค่ะ“ เธอพยักหน้าก่อนนึกอะไรขึ้นได้”วันนี้เฒ่าแก่ฝานจะเอาข้าวกับแป้งมาให้ ป้าให้คนขนไปไว้โรงรถเก่าให้หน่อยนะคะ หนูจะเอาไปบริจาคน้ำท่วมที่ภาคใต้ค่ะ“ เมื่อสั่งเรียบร้อยก็จัดการอาหารมื้อเช้าที่ทำเยอะเป็นพิเศษ ทั้งไข่ต้ม หมั่นโถว อาหารอุ่นร้อนเองได้ทุกอันเธอใส่ตะกร้าขนไปหมด เพราะตอนนี้ป้าเมิ่งออกไปจัดการตามที่เธอบอกจึงไม่ต้องตอบคำถามว่าทำไมถึงกินเยอะ

















