INICIAR SESIÓNV.R.K Diamond"กาแฟครับบอส""อือ!! วางไว้นั่นแหละยังไม่มีอารมณ์กิน"ผมนอนเอนหลังที่เก้าอี้ผู้บริหารของผมแล้วตอบวศินมันออกไปก็ตั้งแต่หอบร่างอันไร้เรี่ยวแรงของผมที่ถูกเจ้าขาทำร้ายรางกายมาถึงออฟฟิศผมก็กระดุกกระดิกตัวทำอะไรไม่ได้เลย"แล้วนี่บอสยังไม่หายจุกอีกเหรอครับ""ลองโดนเองสักทีไหมล่ะ!"ผมตอบไปวศินออกไปพร้อมกับมองเคืองใส่มัน แม่งถามมาได้กูจะเอาอะไรมาหายจุกวะเจ้าขาแม่งเตะผ่าหมากมาโดนเป้าเต็มๆผมไม่ชักตายตาค้างอยู่กลางห้างก็ดีแค่ไหนแล้วคิดแล้วแค้นไม่หายอย่าให้จับได้นะจะจับมัดแขนติดขาเตียงแล้วแทงยับเลย"ดื่มกาแฟสิครับบอสจะได้ใจเย็นๆ""อือ...ไว้ก่อน""เดี๋ยวน้ำแข็งละลายจะเสียรสชาติหมดนะครับ"แล้วนี่มันเป็นอะไรอีกถึงต้องมาขยั้นขยอให้ผมดื่มจังวะปกติวศินมันไม่ได้วุ่นวายแบบนี้แถมยังมองหน้าแบบเชื้อเชิญให้ผมรีบกินเข้าไปอีกหมับ!!ซูดดดดดดดดดดด"อ่ะ….ดูดแล้วพอใจยัง"ผมคว้าแก้วกาแฟที่วศินมันเอามาวางไว้ให้แล้วดูดลงคอไปแรงๆก่อนที่จะหันไปถามมัน นี่กูต้องตามใจทุกคนบนโลกใบนี้เลยใช่ไหมวะอยากให้กูทำอะไรอยากให้แดกอะไรก็ทำให้หมด"รสชาติเป็นไงบ้างครับอร่อยชื่นใจรสชาติดีกว่าเดิมไหม""มันก็เหมือนเดิมถามทำไมว
“โอ้ย!!เจ้าขาเจ็บนะ”“เจ็บก็ดีจะได้เลิกพยศแล้วไปคุยกับพี่ดีๆ”เขาพูดแล้วก็ลากตัวฉันให้เดินตามเขาไปฉันก็พยายามขืนตัวสุดฤทธิ์ค่ะแต่แรงฉันจะไปสู้แรงควายของเขาได้ยังไงฉันไม่ได้พยศอะไรนะคะฉันไม่อยากคุยไม่อยากจะเสวนาจบก็คือจบฉันจบเรื่องของฉันกับเขาทุกอย่างตั้งแต่วันนั้นวันที่ฉันพลาดไปรู้สึกกับเขาปึก ปึก“ปล่อย...เจ้าขาไม่ไปไหนกับพี่ทั้งนั้น”ฉันใช้มืออีกข้างที่เหลือทุบตีไปที่แขนเขาแรงๆแต่เขาก็ไม่สะทกสะท้านค่ะแถมยังหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาหงุดหงิด"อยากตีก็ตีไปเจ้าขาตีให้ตายพี่ก็ไม่ปล่อยวันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง"เขาพูดแล้วลากฉันมาจนถึงลิฟท์แล้วเขาก็กดปิดลิฟท์ตอนนี้ในลิฟท์มีแค่ฉันกับเขาเท่านั้นค่ะ"พี่จะพาเจ้าขาไปไหน""ทำไม กลัวเหรอ"เขาพูดแล้วยื่นหน้ามาใกล้ฉันใกล้มากค่ะใกล้จนปลายจมูกของเขากับฉันมันชนกันแล้วเขาก็กำลังจะเอาปากเขามาแตะกับปากฉันจ๊วบ!!!"อื้ออ!!"ปึกๆๆๆๆฉันเม้มปากเน้นไม่ยอมให้เขาสอดลิ้นเขามาแล้วก็ทุบที่อกเขาไปหลายครั้งให้เขายอมผละจูบออกจากฉัน"ทำไม...กลัวเคลิ้มเหรอที่รัก"เขายิ้มแบบเจ้าเล่ห์แล้วพูดประโยคนี้ออกมา"เคลิ้มบ้าเคลิ้มบออะไรล่ะ รังเกียจ ไอ้คนทุเรศ""ไม่สะเทือน
“ดูเหมือนเรากับเพื่อนพี่จะไม่ค่อยลงรอยกันนะรู้จักกันมาก่อนรึเปล่า”ในระหว่างที่เดินเล่นอยู่หน้าหาดกับพี่คิงพี่เขาก็ถามฉันออกมาไม่แปลกหรอกนะคะที่พี่เขาจะถามแบบนี้เพราะฉันกับอีพี่เวกัสเล่นพ่นไฟใส่กันขนาดนั้น“ไม่หรอกค่ะเจ้าขาไม่เคยรู้จักเพื่อนพี่คิง”“แต่ด่ากันไฟแลบได้ขนาดนี้เลยนะ”“ก็เพื่อนพี่ปากหมา..เอ่อ!! ปากไม่ดีกับเจ้าขาก่อนพี่ก็เห็น”ฉันก็ปฏิเสธเอาตัวรอดไปก่อนค่ะบอกแล้วไงว่าเรื่องระหว่างฉันกับเขามันจะเป็นความลับ“งั้นเหรอ! พี่ก็อุตส่าห์คิดว่าน้องจะเป็นผู้หญิงคนนั้นซะอีก"“ผู้หญิงคนนั้น...?”ฉันพูดออกไปกับพี่คิงอย่างสงสัยที่พี่เขาพูดแบบนี้ออกมา“ผู้หญิงที่ทำให้กัสมันเสียอาการมาเป็นเดือนๆน่ะสิ”“เสียอาการ”พี่เขายิ่งพูดฉันก็ยิ่งงงค่ะ“ก่อนหน้านี้ไอ้กัสมันเคยดูแลเด็กคนหนึ่งอยู่แล้วไม่รู้มีปัญหาอะไรกับเด็กมัน เด็กแม่งหนีมันไปเลย ปกติไอ้กัสมันก็ไม่ได้แคร์หรือสนใจอะไรนะแต่กับคนนี้ทำเอาเพลย์บอยอย่างมันเสียอาการได้เป็นเดือนๆ”ฉันก็ฟังแค่ผ่านๆน่ะคะเพราะคนที่พี่คิงพูดถึงคงไม่ใช่ฉันหรอกเพราะฉันไม่ได้มีความสำคัญที่จะทำให้เขามารู้สึกอะไรขนาดนั้นหลายวันผ่านไปห้าง S.K.Y“ไหนบอกชวนเจ้าขามาซื้อข
วันต่อมา“ทาซะไอ้สัสอยู่ดีๆ เสือกอยากแดกบะหมี่แล้วทำอีท่าไหนให้น้ำร้อนลวกวะ”ท่าไหนล่ะแค่กูยืนจับมือจับแขนเฉยๆนี่แหละไอ้ห่า ผมไม่ได้ตอบไอ้คิงออกไปหรอกครับแค่พูดออกมาคนเดียวในใจก่อนหน้านี้ผมบอกมันว่าเมื่อคืนผมหิวเลยลงไปต้มบะหมี่แดกสงสัยใช่ไหมครับว่าผมโดนจ้าขาสาดน้ำร้อนใส่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วทำไมไอ้คิงมันพึ่งเอายามาโยนให้ผมตอนเช้าก็ไอ้ห่าคิงไอ้เพื่อนทรพีเมื่อคืนพอมันขึ้นมาแล้วแม่งหลับไงปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นผมจะให้มันขับรถไปส่งซื้อยามาทาแต่มันก็หลับเป็นตายผมก็เลยเอาน้ำแข็งมาประคบแทนแล้วนอนแม่งไปแบบนี้ทั้งคืนตื่นมาผมก็เลยใช้มันให้ไปหายามาทาให้แม่งดีนะที่ผมเบี่ยงตัวออกมาได้ทันน้ำร้อนเลยกระเด็นมาโดนไม่เยอะแต่หน้าท้องผมก็แดงเถือกน่าดูเลยว่ะคิดแล้วผมแม่งเคืองยัยเด็กหัวร้อนนั้นชิบหายอย่าให้พลาดนะจะจับเสยให้กรี๊ดลั่นเลย“แม่งแสบชิบหายดีไม่โดนไข่กู”ผมทายาไปแล้วก็บ่นไปเรื่อยแหละครับมันหงุดหงิด“ไม่ใช่ว่าลงไปทำลุ่มล่ามกับใครแล้วโดนเขาเอาน้ำร้อนสาดไล่นะไอ้สัส”“ลุ่มล่ามเหี้ยอะไรกูบอกว่าไปต้มบะหมี่ก็ไปต้มบะหมี่ดิวะมึงจะมาจับผิดกูทำห่าอะไร เอาเวลาจับผิดกูไปเรียกไอ้ห่าโซนออกจากถ้ำเหอะป่านนี้ไม่รู้มุ
"เล่ามา""อะไร"ฉันแสร้งทำหน้านิ่งๆแล้วตอบใบบัวออกไปความจริงฉันก็รู้ค่ะว่าใบบัวมันจะถามอะไรในใจฉันตอนนี้ก็ยังโมโหกับไอ้พี่เวกัสมันนะคะที่มันพูดจาแบบนั้นออกมาโคตรกลม...กลมมากค่ะโลกที่โหดร้ายใบนี้ไม่คิดเลยว่าเพื่อนของพี่โอโซนจะเป็นเขาอุตส่าห์ไม่เจอมาเป็นเดือนดันมาเจอวันนี้และฉันก็คงเลี่ยงที่จะไม่เจอไม่ได้เพราะงานนี้มันเป็นงานเพื่อนรักของฉันแถมยังมาพูดจาปากหมาใส่อีกจนใบบัวมันสงสัยแล้วลากฉันมาชักถามอยู่แบบนี้"แกกับพี่เวกัสยังไง""อะไร ยังไง""เจ้าขา..พูดดด!!""อะไรของแกถามอย่างกับว่าฉันกับไอ้พี่เวกัสอะไรนั้นรู้จักกัน"ฉันแสร้งทำเป็นโวยวายกลบเกลือนใบบัวมันออกไปแล้วพูดเหมือนว่าไม่เคยรู้จักอะไรกับอีตาบ้านั้น"อย่ามาเนียนเจ้าขาแกกับพี่เวกัสรู้จักกันใช่ไหม"ใบบัวยังไม่ลดละความพยายามที่จะคาดคั้นเอาคำตอบจากฉันค่ะปกติใบบัวมันเป็นคนที่จุ้นจ้านอยากรู้ทุกเรื่องที่ผิดปกติอยู่แล้วยิ่งเป็นเรื่องของฉันมันยิ่งไม่ยอมปล่อยผ่าน"ฉันจะไปรู้จักผู้ชายปากหมาแบบนั้นได้ยังไง..แกก็พูดไปเรื่อย""แล้วทำไมพี่เวกัสถึงพูดจาอะไรจิกกัดแกแบบนั้น""เขาพูดกับฉันที่ไหนไม่เห็นจะเอ่ยชื่อฉันเลยใบบัว"แถค่ะแถจนสีข้างถลอกฉันก็ต
//หลายวันผ่านไป///มหาลัย"สารเลวที่สุด!!""เบาๆใบบัวแกจะเสียงดังทำไมโต๊ะข้างๆเขาหันมามองกันใหญ่แล้ว"ฉันรีบห้ามใบบัวทันทีค่ะที่พอมันได้ฟังเรื่องที่ฉันเลิกกับพี่เควินแล้วให้มันฟังแล้วมันก็โมโหแล้วด่าพี่เควินออกมาเสียงดังขนาดนี้ตอนนี้ฉันกับใบบัวกำลังนั่งเม้าท์มอยกันที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะค่ะพวกเราเปิดเทอมกันได้เกือบอาทิตย์แล้วแต่ที่ฉันพึ่งมาเล่าให้ใบบัวมันฟังตอนนี้เพราะโดนมันคาดคั้นถามตอนแรกฉันว่าจะไม่เล่าให้ใครฟังแค่ให้รู้ว่าเลิกกันก็พอ"แกโอเคใช่ไหมเจ้าขา""โอเคดิ! เรื่องมันผ่านมาหลายเดือนแล้วแกฉันลืมไปหมดแล้ว"ฉันตอบใบบัวออกไปเพราะตอนนี้หน้ามันดูสลดมากค่ะตอนที่ถามฉันเรื่องพี่เควินฉันลืมมันไปตั้งนานแล้วค่ะแต่ตอนนี้เรื่องที่มันฝังอยู่ในใจฉันที่ยังไม่ลืมสักทีก็คือเรื่องไอ้บ้านั้นฉันก็ไม่อยากจะจำหรอกนะคะแต่มันก็ไม่ยอมจางหายไปสักที"ขอโทษนะเจ้าขาที่ฉันไม่ได้อยู่กับแกตอนที่แกมีเรื่องทุกข์ใจ""แกจะดราม่าทำไมฉันไม่เป็นไรฉันดีใจกับแกด้วยนะใบบัวที่แกพิชิตใจป๊ะป๋าแกได้สำเร็จน่ะเห็นแก่แดดแอบรักเขามาตั้งแต่อนุบาล""กำลังซึ้งเลยมาเจอคำว่าแก่แดดของแกฉันไปไม่เป็นเลยนะเจ้าขา"ใบบัวพูดพร้อมกับทำหน้างอนๆ





![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

