Todos los capítulos de ANG KONTRATA NG BIYONARYONG ASAWA KO: Capítulo 21 - Capítulo 30

Chapter 21 — “Ang tunay mong ama.” Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang sinabi ni Marcus. Hindi ako agad nakapagsalita. Tinitigan ko lamang siya, umaasang babawiin niya ang sinabi niya. Umaasang sasabihin niyang nagkamali lang siya. Pero hindi niya ginawa. “Akala ko…” Napalunok ako. “Akala ko alam ko kung sino ang ama ko.” “May mga bagay na hindi sinabi sa’yo ang nanay mo,” sabi ni Marcus. “Bakit?” “Dahil gusto ka niyang protektahan.” Napailing ako. “Lagi na lang protektahan. Kailan ninyo ako ititigil sa pagtatago?” Lumapit si Adrian. “Hindi namin gustong saktan ka.” “Pero nasasaktan ako ngayon.” Tumahimik siya. Hindi ko alam kung bakit, pero sa lahat ng kasinungalingang narinig ko ngayong gabi, ang katahimikan ni Adrian ang pinakamasakit. Kinuha ko ulit ang litrato. “Siya ba?” Tumingin ako kay Marcus. “Ang lalaking nasa litrato?” Umiling siya. “Hindi.” “Kung ganoon, sino siya?” “Isang taong pinagkatiwalaan ng nanay mo.” Napatingin ako kay Adrian. “Kaibigan?”

CHAPTER 23 —Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Adrian.Ang paraan ng pagtahimik niya.Ang pag-iwas niya sa mga mata ko.At higit sa lahat, ang reaksyon niya nang marinig niya ang tungkol sa aking ama.Hindi iyon simpleng gulat.Takot iyon.At alam kong may dahilan.Maingat akong bumangon mula sa kama at naupo sa gilid nito. Madilim pa ang buong kwarto, pero hindi ko na kailangang buksan ang ilaw para makita ang oras sa aking telepono.Alas dos na ng madaling-araw.Huminga ako nang malalim.“Bakit parang lahat ng tao may alam tungkol sa buhay ko maliban sa akin?” bulong ko.Mula nang malaman ko ang tungkol sa aking ama, pakiramdam ko ay unti-unting nagbabago ang lahat ng pinaniniwalaan ko tungkol sa sarili ko.Akala ko ordinaryo lamang ang buhay ko.Akala ko wala akong ibang kailangang malaman.Pero ngayon, may isang lalaking may alam tungkol sa nakaraan ko.At ang lalaking iyon ay ang sarili kong asawa.Si Adrian.Tumayo ako at lum

CHAPTER 25Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit kong tinitingnan ang maliit na papel na hawak ko.HUWAG SI ADRIAN.Tatlong salita.Pero sapat para guluhin ang lahat ng pinaniniwalaan ko.Nakaupo ako sa gilid ng kama habang tahimik na natutulog si Adrian sa kabilang bahagi.O hindi ko alam kung natutulog ba talaga siya.Simula nang bumalik kami mula sa lumang bahay, halos wala na siyang sinabi.Nang tinanong ko kung sino ang sumulat ng mensahe, sinabi lamang niyang hindi niya alam.Pero ramdam kong nagsisinungaling siya.May alam siya.At kailangan kong malaman kung ano iyon.Dahan-dahan akong tumayo.Kinuha ko ang cellphone ko at lumabas ng kwarto.Pagdating ko sa hallway, huminto ako.May narinig akong tunog mula sa study.May kausap si Adrian.Tahimik akong lumapit.Bahagyang nakabukas ang pinto.“Hindi mo dapat siya pinadalhan ng sulat,” narinig kong sabi niya.Napahinto ako.Sino ang kausap niya?“Alam kong gusto mong malaman niya ang katotohanan,” pagpapatuloy niya.

CHAPTER 27“Gabriel!”Hindi ko na napigilan ang sarili ko.Tinangka kong tumakbo papunta sa kanya, pero mahigpit pa rin ang hawak ni Adrian sa braso ko.“Bitawan mo ako!”“Hindi puwede.”“Nasasaktan siya!”“Alam ko.”“Then let me go!”Tumingin siya sa akin.“May bumaril sa kanya. Hindi natin alam kung nandito pa ang taong iyon.”Nanigas ako.Bumaril.Iyon ang dahilan ng malakas na tunog.Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong nakaramdam ng matinding takot.Hindi para sa sarili ko.Para kay Gabriel.“Please,” mahina kong sabi. “Tulungan natin siya.”Saglit siyang natahimik.Pagkatapos ay binitawan niya ako.Sabay kaming lumapit kay Gabriel.May dugo sa kanyang damit, pero humihinga pa siya.“Gabriel?”Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata.Nang makita niya ako, pilit siyang ngumiti.“Hindi ka dapat… pumunta rito.”“Bakit?”“Dahil… alam na nila.”“Sino?”Umubo siya.“Hindi…”Napayuko siya.“Hindi mo puwedeng manatili rito.”Lumuhod ako sa tabi niya.“Gabriel, sabihin mo s

CHAPTER 29 “Ang taong iyon ang dahilan kung bakit nawala ako sa buhay mo.” Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Ang mga salitang sinabi ng ama ko… O ang boses na narinig namin mula sa itaas. Nakatayo kaming lahat sa ilalim ng bahay. Madilim. Tahimik. At walang sinuman ang gumagalaw. “Papa,” bulong ko, “kilala mo siya.” Hindi siya sumagot. “Papa…” Dahan-dahan niyang hinigpitan ang hawak sa kamay ko. “Hindi mo pa siya dapat makita.” “Bakit?” “Dahil kapag nakita ka niya, malalaman niyang nabigo ako.” “Nabigo sa ano?” “Na protektahan ka.” Napailing ako. “Hindi mo na kailangang protektahan ako ngayon. Sabihin mo sa akin ang totoo.” Tumingin siya sa akin. “Hindi lahat ng katotohanan ay kayang tanggapin sa isang gabi.” “Labinlimang taon kong hinintay ang katotohanang iyon.” Natahimik siya. “Karapatan kong malaman.” Tumango siya. “Tama ka.” Lumapit siya sa mesa. Kumuha siya ng maliit na flashlight at inilapag sa gitna. Unti-unting lumitaw ang mga kahon at