All Chapters of ANG KONTRATA NG BIYONARYONG ASAWA KO: Chapter 11 - Chapter 16

CHAPTER 12Ang Dahilan Kung Bakit Ako ang Pinili Niya“Bakit ako ang pinili ni Adrian?”Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang tanong na iyon.Hindi ako makatulog nang gabing iyon.Nakaupo ako sa gilid ng kama habang hawak ko pa rin ang lumang litrato na nakita ko sa dokumento. Ilang beses ko iyong tinitigan, umaasang may mapapansin akong iba.Pero wala.Ang tanging malinaw ay ang pangalan ng taong nasa ibaba ng litrato.Valdez.Pamilya ni Adrian.At higit sa lahat, may isang bagay na hindi ko maipaliwanag.Bakit parang kilala ko ang lugar na nasa likod ng litrato?Napakunot ang noo ko.“Hindi maaari…”Ipinikit ko ang mga mata ko at sinubukang alalahanin ang mga alaala ko noong bata pa ako.Isang malaking bahay.Isang hardin.Isang babae na nakangiti habang hawak ang kamay ko.At isang maliit na batang lalaki na palaging sumusunod sa akin.Ngunit bago ko pa maalala ang mukha niya, biglang naglaho ang alaala.Napahawak ako sa ulo ko.Bakit parang may bahagi ng nakaraan ko na pilit kong

CHAPTER 14“At sa tingin ko…”Napahinto ako.Tinitigan ko ang kuwintas na hawak ni Adrian. Hindi ko maipaliwanag kung bakit parang may kung anong humihila sa akin patungo rito.“Alam ko na kung sino ang nagbigay nito sa akin.”Hindi gumalaw si Adrian.“Sino?”Napapikit ako.Isang imahe ang biglang sumagi sa isip ko.Isang babae.Mahaba ang buhok niya. Nakangiti siya habang nakaluhod sa harap ko. Maliit pa ako noon at hawak niya ang magkabilang kamay ko.“Anak…”Napadilat ako.“Elena.”Napatingin sa akin ang ina ni Adrian.“Naalala mo siya?”“Hindi ko alam,” sagot ko. “Parang panaginip lang. Pero naririnig ko ang boses niya.”Lumapit si Adrian.“Ano ang sinabi niya?”Napahawak ako sa ulo ko.“Sinabi niya sa akin na huwag kong kakalimutan ang pangalan ko.”Napatingin ako sa kaniyang ina.“Pero bakit kailangan niyang sabihin iyon?”Walang sumagot.At doon ko napansin ang kakaibang ekspresyon sa mukha ng babae.Parang may takot.“May alam kayo.”“Hindi ganoon kasimple,” mahina niyang sabi

CHAPTER-16“Akala ko hindi mo na maaalala ang bahay na ito.”Si Marcus.Parang biglang nawala ang ingay sa paligid.Napatigil ako sa paghinga habang nakatitig sa lalaking ilang hakbang lamang ang layo sa amin. Nandoon pa rin ang malamig niyang tingin, pero may kakaiba sa mukha niya ngayon. Hindi galit. Hindi rin siya mukhang nagulat.Para bang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito.“Marcus…” mahina kong sambit.Bahagya siyang ngumiti, pero hindi iyon ngiting pamilyar sa akin.Matagal na.”Napatingin ako kay Adrian. Kita ko ang pagbabago sa kaniyang mukha. Kanina lamang ay kalmado siya, pero ngayon ay parang may biglang nagpaalala sa kaniya ng isang bagay na ayaw niyang maalala.“Kilala mo siya?” tanong ko.Hindi agad sumagot si Adrian.Sa halip, tumingin siya kay Marcus.“At bakit ka nandito?”“Mas magandang tanong,” sagot ni Marcus, “ay bakit kayo nandito?”Napakunot ang noo ko.Hindi ko gusto ang paraan ng pag-uusap nila. Parang may isang lihim sa pagitan nilang dalawa na h