Todos los capítulos de ANG KONTRATA NG BIYONARYONG ASAWA KO: Capítulo 31 - Capítulo 40

CHAPTER 32Hindi ko maalis ang tingin ko sa papel.Esabella Ang pangalan ng aking ina.Paulit-ulit kong binasa iyon, umaasang mali lamang ang aking mga mata.Pero hindi.Malinaw na malinaw ang pangalan.“EsabellaMahina kong sambit.Tumingin ako kay Adrian.“Bakit nandito ang pangalan ng mama ko?”Hindi siya agad sumagot.“Adrian.”Huminga siya nang malalim.“Hindi ko alam kung paano ko sasabihin.”“Subukan mo.”Umupo ako sa tabi ng dingding.Pakiramdam ko ay hindi ko na kayang tumayo.“Sinabi mong patay na si Mama.”“Oo.”“Sinabi rin ng Papa ko na pinatay siya.”Tumango siya.“Then why is her name in this file?”Tahimik siya.“May kinalaman ba siya sa lahat ng ito?”“Meron.”Napapikit ako.“Anong ginawa niya?”“Hindi siya ang gumawa.”“Then what?”Tumingin siya sa akin.“May tinatago siya.”“Habang buhay siya?”“Oo.”“Anong tinatago niya?”Hindi siya sumagot.“Adrian, please.”Matagal niya akong tinitigan bago siya nagsalita.“May isa siyang anak.”Napakunot ang noo ko.“May anak?”

CHAPTER 34 Hindi ko alam kung paano lumipas ang buong araw. Parang bawat minuto ay napakahaba. Paulit-ulit kong binabasa ang mensahe sa cellphone ni Adrian. “Kung gusto ninyong makita si Sofia, pumunta kayo sa lumang pier bukas ng alas-dose ng gabi.” Alas-dose. Sa isang lugar na hindi ko naman alam kung sino ang naghihintay sa amin. Pero kahit natatakot ako, may isang bagay na mas malakas kaysa takot. Pag-asa. Sa wakas, may pagkakataon na akong makita ang kapatid ko. Kung totoo man ang lahat. ⸻ “Sigurado ka bang pupunta tayo?” tanong ng ama ko. Nasa sala kami. Tahimik ang buong bahay. “Pupunta ako,” sagot ko. “Anak…” “Papa, buong buhay ko siyang hindi nakilala.” Tumahimik siya. “Kung may pagkakataon akong makita siya, hindi ko iyon palalampasin.” Lumapit siya sa akin. “Hindi ko gustong may mangyari sa iyo.” “Hindi rin ako.” Napangiti ako nang kaunti. “Pero hindi na ako bata.” Tumingin siya sa akin nang matagal. “Alam ko.” Umupo si Adrian sa tapat namin. “Ma

CHAPTER 36 Hindi ako mapakali buong gabi. Nasa tabi ko si Adrian, ngunit parang ang layo niya sa akin. Mula nang malaman kong kilala na niya ako bago pa kami magkakilala, hindi ko na maalis sa isip ko ang isang tanong. Bakit ako? Bakit ako ang pinili niyang protektahan? Bakit niya ako pinakasalan? At bakit kailangan niyang itago sa akin si Sofia? Alas-diyes na ng gabi nang tuluyan kaming umalis. Walang ibang kasama. Ako at si Adrian lamang. Habang nagmamaneho siya, tahimik ako. Hindi ko na kayang magkunwaring okay ang lahat. “Adrian.” “Hmm?” “Kapag pumunta tayo sa hotel na iyon…” Tumingin siya sa akin sandali. “Ano?” “Sabihin mo sa akin ang totoo.” Tahimik siya. “Walang pagtatago.” Huminga siya nang malalim. “Okay.” “Promise?” “Promise.” Hindi ko alam kung bakit, pero gusto kong maniwala sa kanya. ⸻ Makalipas ang halos isang oras, huminto kami sa harap ng isang lumang hotel. Hindi na ito kasing ganda ng dati. Halos wala nang ilaw ang sign sa harapan. May

CHAPTER 38Paulit-ulit kong binabasa ang mensaheng natanggap ko.“Kung gusto mong makausap ang iyong ina, pumunta ka sa lumang bahay bukas ng gabi.”At ang kasunod nito—“Huwag mong isama ang iyong ama.”May kung anong hindi tama.Kung talagang si Mama ang gustong makausap ako, bakit kailangan niyang gumamit ng ibang tao para magpadala ng mensahe?At kung hindi siya iyon…Sino ang gustong dalhin ako sa lumang bahay?“Hindi ka pupunta.”Napalingon ako kay Adrian.Nakatayo siya sa may pintuan habang nakatingin sa akin.“Pupunta ako.”“Elena.”“Adrian, buong buhay kong hinintay na malaman kung buhay pa ang nanay ko.”“Exactly. Kaya alam nilang gagawin mo ang lahat para makita siya.”Tumayo ako.“Then sasama ka.”Umiling siya.“Mas gusto kong manatili ka rito.”“Hindi.”“Elena—”“Hindi ako pupunta roon nang mag-isa.”Tahimik siyang tumingin sa akin.Alam niyang hindi niya ako mapipigilan.Sa huli, huminga siya nang malalim.“Sige.”⸻Kinabukasan, bago kami umalis, tinawagan ko si Papa.“P

CHAPTER 40 “Down!” Napayuko ako habang mahigpit na hinahawakan ni Adrian ang balikat ko. Muling umalingawngaw ang putok. BANG! Tumama ang bala sa kahoy na poste malapit sa amin. “Stay behind me,” sabi ni Adrian. Pero hindi ko na siya pinakinggan. Ang mga mata ko ay nakatuon kay Gabriel. “Gabriel!” Nakayuko siya habang nakahawak sa kanyang tagiliran. “Are you okay?” Tumango siya. “I’m fine.” “Who shot at us?” Hindi siya sumagot. “Gabriel!” “Hindi mahalaga kung sino.” “Then what matters?” Tumingin siya kay Adrian. “Ang pangalan.” Nanlamig ako. “Anong pangalan?” Ang pangalan ng kapatid kong hindi ko kailanman nakilala. Lumapit si Gabriel sa amin. “Hindi natin puwedeng manatili rito.” Tumango si Adrian. “May sasakyan ako sa kabilang bahagi.” “Let’s go.” ⸻ Tahimik kaming naglakad papunta sa sasakyan. Walang nagsasalita. Pero habang naglalakad, hindi ko maiwasang tingnan si Adrian. May dugo pa rin sa braso niya. “Nasaktan ka.” “Gasgas lang.” “Let me see.”