All Chapters of คุณหนูตัวจริงบ้านที่แปด คราวนี้ขอปล่อยจอย: Chapter 11 - Chapter 20

ตำรวจเจ้าของคดีส่งเอกสารให้เขาทีละชุดชุดแรก ตารางสรุปรายการธุรกรรมการโอนเงินของทั้งเจ็ดครอบครัวรายการโอนเงินทั้งหมดเจ็ดชุด ครอบคลุมระยะเวลาเจ็ดปี ยอดรวมกว่าห้าสิบล้านบาท ทุกยอดโอนออกจากบัญชีออฟชอร์บัญชีเดียวกัน ซึ่งเจียงรั่วหลีเปิดในชื่อปลอมเจียงซวี่ไป๋อ่านจบก็วางเอกสารลง “พวกนี้อาจถูกปลอมขึ้นมา มีคนต้องการใส่ร้ายอาหลี”ตำรวจเจ้าของคดีไม่พูดอะไร เพียงยื่นเอกสารชุดที่สองให้ชุดที่สอง รายงานผลตรวจพิสูจน์เปรียบเทียบลายเซ็นบนสลิปโอนเงินกับลายมือของเจียงรั่วหลีเองออกโดยศูนย์ตรวจพิสูจน์ทางนิติการ พร้อมลายเซ็นและตรารับรองของผู้ตรวจพิสูจน์สามคนผลสรุประบุว่า “ลายเซ็นที่ส่งตรวจและลายเซ็นตัวอย่างเขียนโดยบุคคลเดียวกัน จึงวินิจฉัยว่าเป็นลายเซ็นของบุคคลเดียวกัน”เจียงซวี่ไป๋จ้องรายงานผลตรวจอยู่นานคราวนี้เขาไม่พูดอะไรตำรวจเจ้าของคดียื่นเอกสารชุดที่สามให้ชุดที่สาม คลิปคำให้การของเจ้าบ้านแซ่หวังจากครอบครัวที่สามบนหน้าจอโน้ตบุ๊ก เจ้าบ้านแซ่หวังพูดกับกล้องว่า“คุณเจียงให้เงินหนึ่งล้านบาท ให้น้องชายผมลงมือ เธอบอกว่าทางที่ดีอย่าให้เด็กคนนั้นกลับมาอีก”“น้องชายผมลงมือหนักไปหน่อย ซ้อมจ

คดีของเจียงรั่วหลีไม่ได้ยืดเยื้อนานนักเพราะหลักฐานทั้งหมดเชื่อมโยงกันอย่างครบถ้วนทั้งรายการโอนเงินของเจ็ดครอบครัว คำสั่งที่เป็นลายลักษณ์อักษร และคำให้การของพยานประวัติแชตในโน้ตบุ๊ก รวมถึงตาราง “การประเมินผล” ที่ชวนให้เดือดดาลนั่นคลิปตอนผลักฉันลงสระ และภาพจากกล้องวงจรปิดตอนสั่งคนดูแลให้จัดฉากใส่ร้ายฉันรวมถึงผลตรวจพิสูจน์ลายมือทางนิติการคำว่า “หลักฐานแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด” คงมีไว้ใช้กับสถานการณ์แบบนี้โดยเฉพาะวันขึ้นศาล ฉันไม่ได้ไประบบเปิดภาพทางไกลให้ฉันดูฉันนั่งอยู่ในร้านฟาสต์ฟู้ดเชนแห่งหนึ่ง กินชุดไก่ทอดราคา 60 บาทไปพลาง ดูถ่ายทอดสดการพิจารณาคดีไปพลางเจียงรั่วหลีในศาลสวมชุดของสถานควบคุมผู้ต้องหา ผมเผ้าไม่ได้จัดแต่งอย่างประณีตเหมือนแต่ก่อน ใบหน้าซีดเหลือง แต่ด้วยพื้นฐานหน้าตาดี พอผอมลงกลับยิ่งดูบอบบางน่าสงสารทนายของเธอพยายามอย่างเต็มที่คำแถลงแก้ต่างเขียนมาอย่างกินใจและเปี่ยมด้วยอารมณ์…“จำเลยสูญเสียพ่อแม่ตั้งแต่ยังเด็ก และอาศัยอยู่ในตระกูลเจียงในฐานะลูกสาวของคนรู้จักเก่า ทำให้มีความวิตกกังวลเกี่ยวกับอัตลักษณ์และสถานะของตัวเองมาโดยตลอด...”“การพึ่งพาตระกูลเจียงของ

เจ้าหน้าที่ศาลจับแขนเจียงรั่วหลีลากตัวออกไปเล็บของเธอครูดกับพื้น ส่งเสียงแหลมบาดหูเสียงร้องไห้โวยวายดังจากห้องพิจารณาคดีไปถึงทางเดิน ลามออกไปนอกอาคาร ก่อนจะถูกประตูรถที่ปิดลงกั้นจนขาดหายไปฉันแทะไก่ทอดจนหมด แล้วเช็ดมือระบบพูดว่า “การพิจารณาคดีจบแล้ว”ฉันตอบ “อืม รสชาติไม่เลว”ระบบ “...ฉันหมายถึงการพิจารณาคดี”“อ๋อ”ฉันยกถาดไปเก็บตรงจุดคืนถาด แล้วเดินออกจากร้านฟาสต์ฟู้ดระบบพูดว่า “ระดับความสำเร็จในการพิชิตเป้าหมาย 99%”เหลืออีกแค่ขั้นตอนสุดท้ายคนตระกูลเจียงทั้งสามกลับถึงคฤหาสน์ตอนสี่โมงเย็นฉันรู้ เพราะฉันมาถึงตั้งแต่บ่ายสามครึ่งแล้วฉันกำลังเก็บของจริง ๆ ก็ไม่มีอะไรให้เก็บมากนักตอนมาบ้านตระกูลเจียง ฉันแทบไม่มีของของตัวเองอยู่แล้วชุดเก่าตัวนั้น เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองชุดที่พ่อบ้านให้มา แล้วก็รองเท้าแตะหนึ่งคู่ยังมีกระเป๋าเป้ใบนั้น...มีดกับสารกำจัดศัตรูพืชข้างในถูกตำรวจยึดไปแล้ว ตอนนี้จึงว่างเปล่าฉันพับเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วยัดลงในถุงพลาสติกจากซูเปอร์มาร์เก็ตภาพครอบครัวที่พ่อยกมาให้วางพิงอยู่ตรงมุมห้องในภาพ พ่อกับแม่สมัยยังหนุ่มสาวยิ้มอย่างมีความสุข ตร

ห้องพักในโรงแรมเชนมีขนาดเล็กมากมีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว และห้องน้ำที่ถือว่าสะอาดใช้ได้พอเปิดม่านออก ก็เห็นถนนธรรมดาสายหนึ่ง ด้านล่างมีร้านผลไม้กับจุดรับส่งพัสดุฉันนั่งลงริมเตียง หยิบของในถุงพลาสติกออกมาทีละชิ้นชุดเก่าหนึ่งตัว ด้ายที่รุ่ยตรงคอเสื้อเพิ่งถูกตัดออกเมื่อสองวันก่อนเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองชุด พ่อบ้านเป็นคนให้มา แต่ใหญ่กว่าตัวฉันหนึ่งไซซ์รองเท้าแตะหนึ่งคู่ พื้นรองเท้าสึกจนบางแล้วสร้อยคอหนึ่งเส้นฉันหยิบสร้อยจี้ดาวดวงเล็กออกมาวางบนโต๊ะข้างเตียงสายสร้อยเงินขดอยู่บนพื้นโต๊ะสีขาว จี้รูปดาวดวงเล็กหงายขึ้น แฉกทั้งห้ายื่นเด่นออกมา โดยมีหนึ่งแฉกยาวกว่าอีกสี่แฉกเล็กน้อยระบบพูดว่า “เงินหนึ่งพันล้านบาทเข้าบัญชีแล้ว ตัวตนใหม่เปิดใช้งานแล้ว คุณยืนยันว่าจะออกจากโลกปัจจุบันหรือไม่?”ฉันยังไม่กดยืนยันทันที“โฮสต์?”“อืม”“คุณกำลังคิดอะไรอยู่?”ฉันจ้องดาวดวงเล็กนั้น“สร้อยเส้นนี้เอาไปด้วยได้ไหม?”ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง“ไม่ได้ หลังออกจากโลกนี้แล้ว สิ่งของทั้งหมดในโลกนี้จะยังคงอยู่ที่เดิม”“รวมถึงเสื้อผ้าที่คุณสวมอยู่ ก็จะถูกเปลี่ยนเป็นชุดมาตรฐานขอ

เขาเริ่มตบหน้าตัวเองแต่ละครั้งใช้แรงเต็มที่ ไม่นานแก้มก็บวมขึ้น เลือดซึมออกจากมุมปากคนที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดมอง บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป บางคนกระซิบว่า “เป็นบ้าหรือเปล่า”เขาไม่ได้ยินเขาตบหน้าตัวเองไปพลาง พูดไปพลางเสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ออก“เจียงเหมียน”ตบหนึ่งครั้ง“พี่ผิดไปแล้ว”ตบหนึ่งครั้ง“กลับมาเถอะ”ตบหนึ่งครั้ง“ขอร้องล่ะ”“บ้านตระกูลเจียงขาดเธอไม่ได้”ไม่มีใครตอบเขาหน้าจอโทรศัพท์ดับลงเขากำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาวจู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาฤดูหนาวตอนอายุสิบสาม เจียงเหมียนมีไข้สูงถึงสี่สิบองศา เขาปีนหน้าต่างออกไปกลางดึกเพื่อซื้อยาลดไข้ให้เธอร้านขายยาปิดแล้ว เขาวิ่งตระเวนหาอยู่ถึงสี่ช่วงถนน สุดท้ายถึงซื้อยามาได้หนึ่งกล่องจากร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงตอนวิ่งกลับมา เขาเองก็หนาวจนเป็นหวัดแต่ตอนยื่นยาให้แม่ เขากลับยิ้มอย่างมีความสุขเขาพูดว่า “น้องสาวผมจะป่วยไม่ได้ เธอป่วยที ผมทรมานยิ่งกว่าเธออีก”เจียงซวี่ไป๋ในวัยยี่สิบสามยืนอยู่กลางถนน นึกถึงตัวเองในวัยสิบสามตัวเขาในวัยสิบสามคงไม่มีวันเข้าใจว่า ทำไมสิบปีต่อมา เขาถ