All Chapters of The Hidden Inheritance: Chapter 1 - Chapter 10

Labinlimang pahina ang kasunduan.Binasa ko ito nang tatlong beses sa loob ng maliit na conferrence-room na inalok niya sa akin, habang siya mismo ay nasa kabilang silid.Bawat pahina ay may bagong bagay na nagpapataas ng kaba ko.Sahod: apat na beses ng inaasahan kong sahod.Tirahan: libreng apartment unit sa gusaling pag-aari ng Verande Group. Kundisyon Blg. 7: hindi maaaring magbitiw ang empleyado sa loob ng labindalawang buwan.Ngunit ang pinakanakakabahala:Kundisyon Blg. 12: hindi papayagang magtanong o mag-imbestiga ang empleyado tungkol sa personal na buhay, pamilya, o nakaraan ni Alessandro Verande.Binasa ko ito nang paulit-ulit, parang aasa akong magbabago ang mga salita kapag mas matagal ko itong titingnan. Hindi ito karaniwang kasunduan sa trabaho. Ito’y parang isang pananggalang. Parang gustong protektahan ni Alessandro ang sarili niya mula sa kung sino man ako.Bumukas ang pinto. Pumasok siya nang walang katok, tulad ng inaasahan ko sa isang taong sanay laging pinaghih

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon."Matagal ko nang alam kung sino ka bago ka pa man pumasok sa buildini ko."Umikot ang mga salitang iyon sa isip ko nang paulit-ulit, kasabay ng larawan ng lumang bahay namin sa kanyang telepono. Bago ko pa masagot, may tumawag sa kanya tungkol sa isang proyekto sa Batangas, at kailangan niyang umalis, iniwan akong may mas maraming tanong kaysa dati.Kaya ginawa ko ang tanging bagay na naisip ko: hinanap ko ang katotohanan mismo.Naghanap ako gamit ang aking telepono ng lumang balita tungkol sa proyekto ng Verande Group malapit sa aming dating tirahan sa Nueva Ecija. Halos hatinggabi na nang makita ko ang unang resulta … isang lumang talaan mula sa isang lokal na peryodiko, may petsang labing-anim na taon na ang nakalipas."TULAY SA BRGY. VILLAREAL, GUMUHO. TATLO ANG NASAWI."Nanlamig ang buong katawan ko sa pagbasa ng pangalan ng barangay na may ilang minutong lakad lamang mula sa dating bahay namin.Binasa ko ang buong artikulo: sub-standard mat

Paupahan ni Mira — Gabing Iyon, Ilang Minuto Matapos ang MensaheHindi na namin naipagpatuloy ang katahimikan naming dalawa.Matapos mabasa ni Alessandro ang mensahe, agad niya akong hinawakan sa kamay."Kailangan nating makita iyon," sabi niya, ramdam ko ang katatagan sa kanyang boses kahit alam kong nag-aalala siya."Anong laman ng mensahe? Hindi mo pa sinasabi sa akin nang buo."Ibinigay niya sa akin ang kanyang telepono. Binasa ko mismo ang mga salita -- isang karagdagang bahagi ng testamento ni Don Emilio, na may kinalaman sa isang larawan sa loob ng personal na drawer nito, isang larawan ng isang batang babae."Nasaan ang larawang ito?" tanong ko."Sa opisina. Doon ko ito unang nakita, ilang buwan bago pa ako makipagkita sa'yo." Tumigil siya, ang kanyang mukha'y nagbago habang inaalala. "Hindi ko na ito muling hinipo simula noon. Nakatago ito sa isang lumang kahon, kasama ng ibang bagay ni Lolo.""Kung gayon, bakit hindi mo pa ito nabuksan hanggang ngayon?""Kasi noong una kong

Opisina ni Alessandro, Verande Tower — KinaumagahanHindi kami natulog.Alas-sais ng umaga, nakaupo pa rin kami sa parehong opisina, ang mesa'y puno na ng mga naka-print na dokumento -- mga lumang listahan ng ospital, mga talaan ng adopsyon, kahit anong maaaring humantong sa pangalang Isabela."Wala," bulong ko, itinabi ang ika-sampung folder na binuksan ko. "Wala akong makita kahit isang Isabela na may kaugnayan kay Anna Villareal sa kahit anong opisyal na talaan.""Subukan mo ito." Iniabot sa akin ni Alessandro ang kanyang tablet.. "Hiniling kong tingnan ng aking tauhan ang mga talaan ng ospital sa Nueva Ecija, hindi lang sa Maynila. Dahil k ung ipinanganak siya bago pa umalis ang pamilya mo roon--"Tumigil ako sa pagbasa. Doon, sa ikatlong pahina, isang pangalan: Isabela Reyes, ipinanganak 1997, San Jose General Hospital, Nueva Ecija. Ina: Anna dela Cruz."Alessandro." Ang boses ko'y halos hindi lumabas. "Nakita ko."Lumapit siya agad, binasa ang screen sa ibabaw ng aking balikat.

Gabing-gabi na nang umabot kami sa Baguio, malamig na malamig, kaya napilitan kaming mag-overnight muna sa isang maliit na inn bago namin hanapin 'yong address na binigay ni Dr. Ramirez. Hindi ako makatulog. Alam kong si Alessandro rin, dahil narinig ko siyang paulit-ulit na lumalabas sa balkonahe, parang hindi mapakali.Lumabas ako para samahan siya, dala ang kumot dahil sa lamig. Umupo ako sa tabi niya sa maliit na bangko."Natatakot ka ba?" tanong ko."Oo," aminado niya agad, walang paligoy-ligoy. "Hindi para sa akin. Para sa'yo. Kung tama tayo tungkol kay Isabela, at kung may iba pa palang naghahanap sa kanya, mas malaki pa ang kailangan nating katakutan kaysa sa akala natin."Hinawakan ko ang kamay niya. "Alam mo, palagi kang nag-aalala tungkol sa akin mula nang magsimula 'to. Puwede mo bang isipin din minsan ang sarili mo?"Bahagyang ngumiti siya kahit pagod na pagod ang mukha niya. "Mahirap, eh, kapag mahal mo na ang isang tao nang ganito. Automatic na, mauuna sa isip mo ang kal