Todos los capítulos de หลังเครื่องบินตกฉันก็ความจำเสื่อม: Capítulo 1 - Capítulo 8

ปากก็เป่าแผลไป พลางพูดเจื้อยแจ้วไปด้วยว่า“เป่าเพี้ยงๆ น้า แม่จะได้หายเจ็บไวๆ”ส่วนพ่อกับแม่ของฉันก็ยืนถามไถ่อาการด้วยความเป็นห่วงอยู่ข้างๆ ทำให้ฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้กลับดูเหมือนเป็นคนนอกเสียมากกว่า“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่เผลอโดนบาดนิดหน่อยเอง พวกคุณจะมารุมล้อมอะไรฉันเยอะแยะคะ? พี่ช่านช่านเพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน พวกคุณไปสนใจเธอดีกว่าค่ะ”พูดจบ ไป๋เจินก็กวาดสายตามองพวกเราทุกคนด้วยท่าทีบอบบางอ่อนแอ โดยเฉพาะตอนที่หันมามองฉัน เธอก็ไม่ลืมที่จะเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างได้ใจออกมาหัวใจของฉันดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่มพอได้ยินไป๋เจินพูดแบบนั้น พวกเขาถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีฉันยืนอยู่ตรงนี้อีกคน โจวฉู่เซวียนยิ้มเจื่อน“ช่านช่าน คุณกลับห้องไปพักก่อนดีไหม เดี๋ยวตอนเย็นผมค่อยอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟัง”กลับเข้าห้องงั้นเหรอ?ฉันชี้ไปที่ห้องนอนใหญ่ที่พวกเขากำลังยืนอยู่ด้วยท่าทีเย็นชา“แล้วนี่ไม่ใช่ห้องของฉันหรือไง?”ทุกคนตกเงียบกริบ โจวฉู่เซวียนเอ่ยปากอย่างยากลำบาก“ช่านช่าน คุณรอเดี๋ยวนะ ผมจะให้พ่อบ้านไปจัดห้องนอนแขกให้”“ฉันอยู่ในบ้านของตัวเองแท้ๆ แต่กลับต้องไปนอนห้องแขกเนี่ยนะ?”เมื่อเห็น

ตอนตั้งท้อง ครรภ์ของฉันไม่ค่อยแข็งแรง เพื่อที่จะรักษาเขาไว้ สามเดือนก่อนคลอดฉันแทบจะไม่ได้ลงจากเตียงเลยตอนที่คลอดเขา ฉันตกเลือดอย่างหนัก เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลแล้วหลังจากเขาเกิดมา น้ำนมฉันก็มีไม่พอให้กิน กินไปกินมา สุดท้ายสิ่งที่เขาดื่มเข้าไปแทบจะเป็นเลือดของฉันด้วยซ้ำแต่เด็กที่ฉันฟูมฟักเลี้ยงดูมาด้วยเลือดเนื้อของตัวเองคนนี้ พอเดินมาหาฉัน ประโยคแรกที่พูดออกมากลับไล่ให้ฉันไสหัวไปฉันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ ค่อยๆ หลับตาทั้งสองข้างลงอย่างแผ่วเบา“ก็ได้ ถ้ามันคือสิ่งที่ลูกต้องการ”โจวซิงเหมือนจะตกใจกับปฏิกิริยาของฉัน เขาหันหลังแล้ววิ่งหนีออกไปทันทีบางทีฉันอาจจะเคยคิด ว่าจะแฉธาตุแท้ของไป๋เจิน เพื่อให้ครอบครัวเปลี่ยนใจกลับมาหาฉันแต่ตอนนี้ ฉันกลับอยากจะไปให้พ้น อยากหนีไปจาก “บ้าน” ที่มอบบาดแผลให้ฉันอย่างไม่มีที่สิ้นสุดหลังนี้ฉันเก็บสัมภาระเพียงไม่กี่ชิ้นที่ยังหลงเหลืออยู่ในบ้านหลังนี้รูปถ่ายคู่กับพ่อแม่ตอนที่ฉันชนะการประกวดเปียโนเด็กตอนอายุเจ็ดขวบของขวัญชิ้นแรกที่โจวฉู่เซวียนให้ฉันตอนที่เราคบกันและรอยเท้าของลูกชายที่ประทับไว้ตอนแรกเกิดนี่คือสามช่

ถึงขั้นยอมทำร้ายภรรยาตัวเองจนเกือบตายเพื่อเธอพอได้รับสาย ไป๋เจินกลับดีใจขึ้นมาลึกๆ ตั้งแต่เรื่องวางเพลิงถูกเปิดโปง โจวฉู่เซวียนก็ไล่เธอออกจากบ้านไปแต่ดูจากตอนนี้แล้ว เวลาสามปีที่ผ่านมาก็ไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว โจวฉู่เซวียนก็ยังขาดเธอไม่ได้อยู่ดี ถึงได้รีบโทรเรียกให้เธอกลับไปหาแบบนี้ไงทว่าพอไป๋เจินเดินเข้าไปในคฤหาสน์ เธอกลับต้องยืนตลึงเห็นเพียงโจวฉู่เซวียนนั่งอยู่บนโซฟาตรงข้ามประตูใหญ่ ส่วนโซฟาทั้งสองข้างก็มีพ่อกับแม่ของฉันนั่งอยู่สถานการณ์แบบนี้เห็นได้ชัดเลยว่าคือการตั้งศาลเตี้ยไต่สวนชัดๆเมื่อเห็นภาพนี้ ไป๋เจินก็หันขวับเตรียมจะเดินหนี แต่ก็สายไปเสียแล้วโจวฉู่เซวียนปาหลักฐานปึกใหญ่ใส่หน้าไป๋เจินเต็มแรง“ฝีมือเธอทั้งนั้น! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันกับช่านช่านจะพรากจากกันไปหลายปีขนาดนี้ได้ยังไง!”ไป๋เจินเองก็เป็นคนรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง รีบออกรับหน้าโยนความผิดใส่ตัวทันทีเธอรีบพุ่งเข้าไปกอดโจวฉู่เซวียนไว้แน่น“พี่เซวียน ฉันผิดไปแล้วค่ะ ฉันก็แค่รักพี่มากเกินไป ตอนนั้นฉันหน้ามืดตามัวไปหน่อย ยกโทษให้ฉันเถอะนะ ต่อไปครอบครัวเรามาใช้ชีวิตด้วยกันดีๆ เถอะ”แต่โจวฉู่เซวียนกลับ

โจวฉู่เซวียนยังคงตื๊อไม่เลิก แต่ฉันไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีกแล้วจังหวะที่ฉันลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนี โจวซิงก็โพล่งขึ้นมา“ถ้าคุณอยากให้ผมเรียกคุณแบบนั้นก็ได้ฮะ แต่คุณต้องกลับบ้านไปกับพวกเรานะ”พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น ฉันก็อึ้งไปนิดนึง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้ แล้วยิ้มส่ายหน้า“ไม่ต้องหรอก”นึกว่าวันนั้นฉันจะปฏิเสธไปเด็ดขาดพอแล้วซะอีก แต่สองพ่อลูกตระกูลโจวก็ยังไม่ยอมกลับไปอยู่ดีโจวฉู่เซวียนถึงขั้นไปเหมาโฮมสเตย์ข้างๆ ทั้งหลัง เพื่อจะได้มาคอยตามตอแยฉันได้สะดวกๆฉันรำคาญจนไม่รู้จะรำคาญยังไง แต่ก็จนปัญญาจะให้ไปไล่แขกของเพื่อนบ้านก็ใช่เรื่องฉันคิดว่าไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็คงจะถอดใจไปเอง เลยขี้เกียจจะสนใจแต่ใครจะไปคิดล่ะว่าพวกเขายังไม่ทันจะถอดใจ โฮมสเตย์ของฉันกลับเจอเรื่องซวยเข้าซะก่อนวันนั้นเฉินเนี่ยนไปส่งแขกที่สถานีรถไฟความเร็วสูง จู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์ร่างยักษ์หลายคนบุกเข้ามาในโฮมสเตย์พวกมันไม่พูดพร่ำทำเพลง เห็นข้าวของอะไรก็ทุบทำลายทิ้งหมดแขกพากันตกใจวิ่งหนีเตลิดออกไปข้างนอกแล้วฉันก็หันไปเห็นโจวฉู่เซวียนยืนอยู่กลางลานบ้านพอดีฉันทึกทักเอาเองว่าเป็นคนของเขาที่จ้างมาป่วน เ