บทที่ 3

กลางดึก ฉันนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่

คำพูดของพ่อแม่และลูกชายเมื่อตอนกลางวันยังคงดังก้องอยู่ในหูไม่หยุดหย่อน

น้ำตาร่วงหล่นออกจากเบ้าตาอย่างไม่รู้ตัว

ทว่าในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงคนเคาะประตูห้องดังขึ้น

เป็นไป๋เจิน

“เธอเข้ามาทำไม?”

ไป๋เจินไม่สนใจฉัน เธอเดินกร่างวางมาดเข้ามาในห้อง

“ถ้าท้องนี้ได้ลูกสาวก็คงดีนะ ซิงซิงอยากได้น้องสาวมาตลอดเลย”

ไป๋เจินกุมท้องไว้ จงใจเผยให้เห็นล็อกเก็ตมงคลบนข้อมือ

นั่นมัน…

พอฉันเผลอจ้องล็อกเกตอันนั้นจนเหม่อลอย ก็แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

นั่นมันล็อกเก็ตมงคลที่โจวฉู่เซวียนตั้งใจไปขอพรให้ฉันที่วัด

เพื่อให้ได้ล็อกเกตอันนี้มา โจวฉู่เซวียนถึงกับยอมอยู่สวดมนต์ที่วัดถึงสามวัน

เจ้าอาวาสเห็นถึงความจริงใจของเขา ถึงได้ยอมมอบล็อกเกตอันนี้ให้

บางครั้งฉันก็ยังเคยแอบคิดเลยว่า หรือบางทีตอนนั้นฉันอาจจะลืมพกมันติดตัวไป เลยทำให้ต้องมาเจออุบัติเหตุเครื่องบินตก

แต่มาตอนนี้ โจวฉู่เซวียนกลับหาเจ้าของใหม่ให้ล็อกเกตอันนี้เสียแล้ว

เมื่อเห็นฉันเอาแต่จ้องล็อกเกตอันนี้ตาไม่กะพริบ ไป๋เจินก็มองฉันอย่างเย้ยหยัน

“ไป๋ช่านช่าน เธอบอกมาสิว่าจะเสนอหน้ากลับมาทำไม ครอบครัวเรากำลังเริ่มต้นกันใหม่แท้ๆ ทำไมตอนนั้นเธอไม่ตายๆ ไปซะให้รู้แล้วรู้รอด!”

เธอเริ่มพล่ามให้ฉันฟังว่าหลายปีมานี้เธอต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแค่ไหน

เพื่อที่จะมาแทนที่ฉัน เธอต้องเรียนรู้อะไรไปตั้งเท่าไหร่ ต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหน

“ทำไมถึงต้องมาเลียนแบบฉันด้วย เธอมีความรู้ตั้งเยอะแยะ ไปทำอย่างอื่นไม่ได้หรือไง ทำไมต้องมาคอยก๊อปปี้ฉัน แล้วมาแย่งที่ของฉันไปแบบนี้”

ไป๋เจินจ้องมองฉันด้วยสายตาดุร้าย

“ทำไมงั้นเหรอ ก็แล้วทำไมพอเกิดมาเธอถึงมีพร้อมทุกอย่างล่ะ ในเมื่อเราหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ แต่ฉันกลับต้องทนมีชีวิตอยู่แบบต้อยต่ำ ต้องคอยพึ่งพาเศษเสี้ยวความเมตตาจากคนอื่นถึงจะรอดมาได้”

“แต่ก็โชคดีนะ ที่ตอนนี้ครอบครัวของเธอ กลายมาเป็นของฉันหมดแล้ว”

พูดจบ ไป๋เจินก็แสยะยิ้มประหลาด คว้าแก้วน้ำร้อนที่หัวเตียงสาดใส่ตัวเองจนเปียกโชก

“กรี๊ด!”

กลางดึกสงัด สียงกรีดร้องของไป๋เจินปลุกทุกคนในคฤหาสน์ที่กำลังหลับสนิทให้สะดุ้งตื่น

โจวฉู่เซวียนเป็นคนแรกที่พุ่งพรวดเข้ามาในห้องฉัน

“เกิดอะไรขึ้น!”

“ฉันแค่จะกลับเข้ามาเอาเสื้อผ้าในห้องนอน ไม่คิดเลยว่า ไม่คิดเลยว่า…”

พูดยังไม่ทันจบ น้ำตาของไป๋เจินก็ไหลพรากออกมา

พอเห็นว่าคนที่บาดเจ็บคือไป๋เจิน สีหน้าของโจวฉู่เซวียนก็เปลี่ยนไปทันที

“ไป๋ช่านช่าน ทำไมต้องเป็นคุณตลอดเลย ทำไมคุณถึงทนเห็นเจินเจินได้ดีไม่ได้ฮะ”

“รีบไปโรงพยาบาลเร็วเข้า!”

พ่อมีสีหน้าร้อนรน รีบสั่งให้โจวฉู่เซวียนอุ้มไป๋เจินขึ้นรถ ก่อนไปก็ยังไม่วายตบหน้าฉันฉาดใหญ่

“ถ้าเจินเจินเป็นอะไรไปละก็ แกเจอดีแน่!”

มองผ่านหน้าต่างรถ ไป๋เจินส่งยิ้มเย้ยหยันอย่างท้าทายมาให้ฉัน

ส่วนฉันในตอนนี้นั้น ได้แต่นั่งเหม่อลอยอยู่กับพื้นไปนานแล้ว

ทำไม ทำไมถึงไม่มีใครเชื่อฉันเลยสักคน

ตอนนั้นเอง ลูกชายก็ถือแก้วน้ำใบหนึ่งเดินเข้ามาหา

ฉันนึกว่าลูกชายอยากจะเข้ามาปลอบใจฉัน ก็เลยอ้าแขนเตรียมจะสวมกอดเขา

ผลปรากฏว่าเขากลับเงื้อแก้วในมือ แล้วสาดน้ำรดหน้าฉันเต็มแรง

“นี่แน่ะ โทษฐานที่รังแกแม่ของผม!”

น้ำนั้นเย็นเฉียบ แต่หัวใจของฉันในตอนนี้กลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าน้ำบนหน้าเสียอีก

หลังจากที่ไป๋เจินกลับมาจากโรงพยาบาล ความเอาใจใส่ที่คนทั้งบ้านมีต่อเธอก็ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

จนถึงขั้นพูดได้เลยว่าพวกเขาคอยระแวดระวังฉันอยู่ทุกฝีก้าว

พอเห็นเรื่องทั้งหมดนี้ ในใจฉันก็ยิ่งรู้สึกอ้างว้างและหนาวเหน็บมากขึ้นไปอีก

เพราะตัวแทนแค่คนเดียว ตอนนี้ฉันเลยกลายเป็นหมาหัวเน่าที่ถูกทุกคนทอดทิ้ง

ฉันอยากจะโต้แย้ง อยากจะบอกว่าไป๋เจินเป็นคนใส่ร้ายฉัน แต่ฉันกลับไม่มีหลักฐานมัดตัวอะไรเลยสักนิด

ความเงียบของฉันถูกคนในครอบครัวเหมารวมว่าเป็นการยอมรับผิด

พวกเขาไม่อยากเห็นหน้าฉัน ฉันถูกปฏิบัติราวกับเป็นคนนอก

เหมือนกับวิญญาณเร่ร่อน ที่ได้แต่ล่องลอยอยู่นอกวงโคจรของครอบครัว

ฉันพยายามอย่างหนักที่จะแทรกซึมกลมกลืนเข้าไปในครอบครัวนี้ แต่ในวันหนึ่งลูกชายกลับเดินมาหาฉันถึงที่

ฉันดีใจจนเนื้อเต้น อยากจะดึงเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แต่คำพูดประโยคต่อมาของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกหนาวเหน็บราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

“ไสหัวออกไปจากบ้านของผมได้ไหม?”

วินาทีนั้น มือของฉันชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ถ้าจะบอกว่าคำต่อว่าของคนในครอบครัวทำได้แค่ทำให้ฉันเสียใจ งั้นการหักหลังของลูกชายก็คงทำให้ฉันเจ็บปวดรวดร้าวเจียนตายราวกับถูกมีดกรีดหัวใจ

ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าลูกชายที่ฉันอุ้มท้องมาตั้งสิบเดือน จะกล้าพูดคำนี้กับฉันออกมาได้