LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
หลังเครื่องบินตกฉันก็ความจำเสื่อม บทที่ 8
โจวฉู่เซวียนยังคงตื๊อไม่เลิก แต่ฉันไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีกแล้วจังหวะที่ฉันลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนี โจวซิงก็โพล่งขึ้นมา“ถ้าคุณอยากให้ผมเรียกคุณแบบนั้นก็ได้ฮะ แต่คุณต้องกลับบ้านไปกับพวกเรานะ”พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น ฉันก็อึ้งไปนิดนึง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้ แล้วยิ้มส่ายหน้า“ไม่ต้องหรอก”นึกว่าวันนั้นฉันจะปฏิเสธไปเด็ดขาดพอแล้วซะอีก แต่สองพ่อลูกตระกูลโจวก็ยังไม่ยอมกลับไปอยู่ดีโจวฉู่เซวียนถึงขั้นไปเหมาโฮมสเตย์ข้างๆ ทั้งหลัง เพื่อจะได้มาคอยตามตอแยฉันได้สะดวกๆฉันรำคาญจนไม่รู้จะรำคาญยังไง แต่ก็จนปัญญาจะให้ไปไล่แขกของเพื่อนบ้านก็ใช่เรื่องฉันคิดว่าไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็คงจะถอดใจไปเอง เลยขี้เกียจจะสนใจแต่ใครจะไปคิดล่ะว่าพวกเขายังไม่ทันจะถอดใจ โฮมสเตย์ของฉันกลับเจอเรื่องซวยเข้าซะก่อนวันนั้นเฉินเนี่ยนไปส่งแขกที่สถานีรถไฟความเร็วสูง จู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์ร่างยักษ์หลายคนบุกเข้ามาในโฮมสเตย์พวกมันไม่พูดพร่ำทำเพลง เห็นข้าวของอะไรก็ทุบทำลายทิ้งหมดแขกพากันตกใจวิ่งหนีเตลิดออกไปข้างนอกแล้วฉันก็หันไปเห็นโจวฉู่เซวียนยืนอยู่กลางลานบ้านพอดีฉันทึกทักเอาเองว่าเป็นคนของเขาที่จ้างมาป่วน เ
หลังเครื่องบินตกฉันก็ความจำเสื่อม บทที่ 7
ต่อมา พวกเราก็แต่งงานกันเวลาผ่านไปอีกสามปี ฉันกับเฉินเนี่ยนเปิดโฮมสเตย์ริมทะเลด้วยกัน แถมยังมีลูกสาวตัวน้อยที่น่ารักด้วยกันหนึ่งคนฉันตั้งชื่อให้เธอว่าเฉินเยว่ มีชื่อเล่นว่าดวงจันทร์น้อยในเมื่อดวงดาวไม่อยากอยู่เคียงข้างฉัน งั้นก็ปล่อยให้พระจันทร์อยู่เป็นเพื่อนฉันแทนก็แล้วกันตอนที่โจวฉู่เซวียนตามมาจนถึงที่นี่ ดวงจันทร์น้อยเพิ่งจะหัดเดินได้ไม่นานพอเห็นเธอ โจวฉู่เซวียนยังไม่ทันจะได้พูดอะไร โจวซิงกลับขอบตาแดงก่ำขึ้นมาก่อน“เด็กคนนี้เป็นใคร?”โจวซิงพุ่งตัวเข้ามาด้วยความโมโห ดูเหมือนอยากจะผลักดวงจันทร์น้อยให้ล้มลง“โจวซิง นายจะทำอะไร!”ฉันรีบเบี่ยงตัวเข้าไปขวางหน้าดวงจันทร์น้อยไว้ทันทีเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่โดนฉันตวาดเสียงดังใส่ขนาดนี้ โจวซิงถึงกับตาแดงก่ำ มองฉันด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ“เธอเป็นลูกสาวฉัน”พอได้ยินคำตอบของฉัน ทั้งสองคนก็หน้าถอดสีไปตามๆ กันรูม่านตาของโจวฉู่เซวียนหดเกร็ง เขามองดวงจันทร์น้อยด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาดวงจันทร์น้อยตกใจกับสายตานั้น เพิ่งจะเบะปากร้องไห้ ฉันก็รีบคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบอกเสียก่อนส่วนโจวซิงก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าอีกก้าว จ้องดวงจันท
หลังเครื่องบินตกฉันก็ความจำเสื่อม บทที่ 6
ถึงขั้นยอมทำร้ายภรรยาตัวเองจนเกือบตายเพื่อเธอพอได้รับสาย ไป๋เจินกลับดีใจขึ้นมาลึกๆ ตั้งแต่เรื่องวางเพลิงถูกเปิดโปง โจวฉู่เซวียนก็ไล่เธอออกจากบ้านไปแต่ดูจากตอนนี้แล้ว เวลาสามปีที่ผ่านมาก็ไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว โจวฉู่เซวียนก็ยังขาดเธอไม่ได้อยู่ดี ถึงได้รีบโทรเรียกให้เธอกลับไปหาแบบนี้ไงทว่าพอไป๋เจินเดินเข้าไปในคฤหาสน์ เธอกลับต้องยืนตลึงเห็นเพียงโจวฉู่เซวียนนั่งอยู่บนโซฟาตรงข้ามประตูใหญ่ ส่วนโซฟาทั้งสองข้างก็มีพ่อกับแม่ของฉันนั่งอยู่สถานการณ์แบบนี้เห็นได้ชัดเลยว่าคือการตั้งศาลเตี้ยไต่สวนชัดๆเมื่อเห็นภาพนี้ ไป๋เจินก็หันขวับเตรียมจะเดินหนี แต่ก็สายไปเสียแล้วโจวฉู่เซวียนปาหลักฐานปึกใหญ่ใส่หน้าไป๋เจินเต็มแรง“ฝีมือเธอทั้งนั้น! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันกับช่านช่านจะพรากจากกันไปหลายปีขนาดนี้ได้ยังไง!”ไป๋เจินเองก็เป็นคนรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง รีบออกรับหน้าโยนความผิดใส่ตัวทันทีเธอรีบพุ่งเข้าไปกอดโจวฉู่เซวียนไว้แน่น“พี่เซวียน ฉันผิดไปแล้วค่ะ ฉันก็แค่รักพี่มากเกินไป ตอนนั้นฉันหน้ามืดตามัวไปหน่อย ยกโทษให้ฉันเถอะนะ ต่อไปครอบครัวเรามาใช้ชีวิตด้วยกันดีๆ เถอะ”แต่โจวฉู่เซวียนกลับ
หลังเครื่องบินตกฉันก็ความจำเสื่อม บทที่ 5
ผู้ชายคนนั้นบอกว่าเขาชื่อโจวฉู่เซวียน เป็นสามีของฉันส่วนคนแก่และเด็กที่อยู่ข้างๆ ก็คือพ่อแม่และลูกชายของฉันแต่ฉันกลับไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่นักพอเห็นพวกเขา ในใจของฉันก็มักจะรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาลึกๆ เสมอถ้าพวกเขาเป็นครอบครัวของฉันจริงๆ แล้วทำไมฉันถึงได้รู้สึกเสียใจขนาดนี้ล่ะหมอบอกว่าฉันแค่ความจำเสื่อมชั่วคราว ยังมีโอกาสที่จะฟื้นความทรงจำกลับมาได้ฉันดีใจมากที่ได้ยินแบบนั้น เพราะฉันจะได้กลับมาจำพวกเขาได้อีกครั้งแต่สีหน้าของโจวฉู่เซวียนกลับดูเคร่งเครียด ราวกับไม่อยากให้ฉันนึกถึงอดีตขึ้นมาได้อีกฉันไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามออกไปหลังออกจากโรงพยาบาล โจวฉู่เซวียนก็พาฉันกลับมาที่บ้าน พ่อแม่และลูกชายของฉันต่างก็อาศัยอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกันเพียงแต่บางครั้ง พวกเขาก็มักจะมองฉันด้วยสายตาที่ดูซับซ้อนอ่านยากแล้วก็ลูกชายของฉันด้วยฉันชอบเข้าไปกอดเขาแต่เขากลับมักจะทำตัวอึดอัดและห่างเหินอยู่เสมอราวกับว่า… ราวกับว่าฉันไม่ใช่แม่ของเขาอย่างนั้นแหละฉันตกใจกับข้อสันนิษฐานนี้ของตัวเอง แต่โจวฉู่เซวียนก็มักจะคอยปลอบใจว่าฉันคิดมากไปเองฉันรู้สึกคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้มากๆ
หลังเครื่องบินตกฉันก็ความจำเสื่อม บทที่ 4
ตอนตั้งท้อง ครรภ์ของฉันไม่ค่อยแข็งแรง เพื่อที่จะรักษาเขาไว้ สามเดือนก่อนคลอดฉันแทบจะไม่ได้ลงจากเตียงเลยตอนที่คลอดเขา ฉันตกเลือดอย่างหนัก เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลแล้วหลังจากเขาเกิดมา น้ำนมฉันก็มีไม่พอให้กิน กินไปกินมา สุดท้ายสิ่งที่เขาดื่มเข้าไปแทบจะเป็นเลือดของฉันด้วยซ้ำแต่เด็กที่ฉันฟูมฟักเลี้ยงดูมาด้วยเลือดเนื้อของตัวเองคนนี้ พอเดินมาหาฉัน ประโยคแรกที่พูดออกมากลับไล่ให้ฉันไสหัวไปฉันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ ค่อยๆ หลับตาทั้งสองข้างลงอย่างแผ่วเบา“ก็ได้ ถ้ามันคือสิ่งที่ลูกต้องการ”โจวซิงเหมือนจะตกใจกับปฏิกิริยาของฉัน เขาหันหลังแล้ววิ่งหนีออกไปทันทีบางทีฉันอาจจะเคยคิด ว่าจะแฉธาตุแท้ของไป๋เจิน เพื่อให้ครอบครัวเปลี่ยนใจกลับมาหาฉันแต่ตอนนี้ ฉันกลับอยากจะไปให้พ้น อยากหนีไปจาก “บ้าน” ที่มอบบาดแผลให้ฉันอย่างไม่มีที่สิ้นสุดหลังนี้ฉันเก็บสัมภาระเพียงไม่กี่ชิ้นที่ยังหลงเหลืออยู่ในบ้านหลังนี้รูปถ่ายคู่กับพ่อแม่ตอนที่ฉันชนะการประกวดเปียโนเด็กตอนอายุเจ็ดขวบของขวัญชิ้นแรกที่โจวฉู่เซวียนให้ฉันตอนที่เราคบกันและรอยเท้าของลูกชายที่ประทับไว้ตอนแรกเกิดนี่คือสามช่
หลังเครื่องบินตกฉันก็ความจำเสื่อม บทที่ 3
กลางดึก ฉันนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่คำพูดของพ่อแม่และลูกชายเมื่อตอนกลางวันยังคงดังก้องอยู่ในหูไม่หยุดหย่อนน้ำตาร่วงหล่นออกจากเบ้าตาอย่างไม่รู้ตัวทว่าในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงคนเคาะประตูห้องดังขึ้นเป็นไป๋เจิน“เธอเข้ามาทำไม?”ไป๋เจินไม่สนใจฉัน เธอเดินกร่างวางมาดเข้ามาในห้อง“ถ้าท้องนี้ได้ลูกสาวก็คงดีนะ ซิงซิงอยากได้น้องสาวมาตลอดเลย”ไป๋เจินกุมท้องไว้ จงใจเผยให้เห็นล็อกเก็ตมงคลบนข้อมือนั่นมัน…พอฉันเผลอจ้องล็อกเกตอันนั้นจนเหม่อลอย ก็แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นนั่นมันล็อกเก็ตมงคลที่โจวฉู่เซวียนตั้งใจไปขอพรให้ฉันที่วัดเพื่อให้ได้ล็อกเกตอันนี้มา โจวฉู่เซวียนถึงกับยอมอยู่สวดมนต์ที่วัดถึงสามวันเจ้าอาวาสเห็นถึงความจริงใจของเขา ถึงได้ยอมมอบล็อกเกตอันนี้ให้บางครั้งฉันก็ยังเคยแอบคิดเลยว่า หรือบางทีตอนนั้นฉันอาจจะลืมพกมันติดตัวไป เลยทำให้ต้องมาเจออุบัติเหตุเครื่องบินตกแต่มาตอนนี้ โจวฉู่เซวียนกลับหาเจ้าของใหม่ให้ล็อกเกตอันนี้เสียแล้วเมื่อเห็นฉันเอาแต่จ้องล็อกเกตอันนี้ตาไม่กะพริบ ไป๋เจินก็มองฉันอย่างเย้ยหยัน“ไป๋ช่านช่าน เธอบอกมาสิว่าจะเสนอหน้ากลับมาทำไม ครอบครัวเรากำลังเริ่มต
You May Also Like
หลังฉันตาย สามีนิติเวชก็เสียใจแทบคลั่ง
บุปผาร่วงโรย44.1K viewsยามใบไม้ผลัดใบ
มู่หือ5.5K viewsรักสลายปลายฤดูใบไม้ร่วง
ชุนรื่อซานไน่13.0K viewsใจที่มอดไหม้
กิ่งไม้แปลวเพลิง14.1K viewsใจติดเงาในอดีต
ตูอิน2.0K viewsคำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง
อาจิ้งผู้ชอบกินผักชี1.7K viewsวสันต์ปีนั้น สายเกินหวนคืน
หนานเคออี๋เซี่ยว1.5K viewsเพื่อให้ฉันแท้ง ลูกชายหลอกให้กินเค้กที่แพ้
กำลังดี3.3K views
