หลังเครื่องบินตกฉันก็ความจำเสื่อม

ลงจากรถแท็กซี่ ฉันก็กดกริ่งที่หน้าประตูคฤหาสน์

พ่อบ้านออกมาเปิดประตู พอเห็นหน้าฉัน เขาก็ชะงักไปทันที

“คุณหนู? คุณหนูกลับมาแล้ว!”

พ่อบ้านมองฉันด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา ก่อนจะตะโกนเสียงหลงพลางวิ่งเข้าไปในบ้าน

ไม่นานนัก คนในครอบครัวก็มารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตา เข้ามารุมล้อมถามไถ่สารทุกข์สุกดิบฉัน

“ช่านช่าน ในที่สุดลูกก็กลับมา”

พ่อกับแม่จับมือฉันไว้พร้อมกับร้องไห้ออกมาเงียบๆ

โจวฉู่เซวียนผู้เป็นสามียิ่งตื่นเต้นดีใจ เขาคว้าตัวฉันเข้าไปกอดไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความตื้นตันราวกับได้ของล้ำค่าที่สูญหายไปกลับคืนมา

ฉันเองก็กอดเขาไว้แน่นราวกับอยากจะหลอมรวมเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของฉัน

หลายปีมานี้ที่ฉันไม่อยู่ เขาต้องรับบทเป็นทั้งพ่อและแม่ในคนเดียวกัน คงจะลำบากมากแย่เลย

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง เด็กผู้ชายอายุราวๆ สี่ห้าขวบคนหนึ่งก็จู่ๆ ก็วิ่งลงมาจากชั้นบน แล้วออกแรงผลักฉันอย่างแรง

“คุณเป็นใคร มายืนกอดพ่อผมทำไม!”

มองดูเด็กน้อยที่กำลังอาละวาด ฉันกลับไม่ได้โกรธเคืองเขาเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังย่อตัวลงไปดึงเขาเข้ามากอดไว้แนบอก

“นี่คือซิงซิงใช่ไหมลูก? โตขนาดนี้แล้ว โทษแม่เถอะนะ เป็นเพราะแม่กลับมาหาลูกช้าเกินไป”

พูดจบ น้ำตาของฉันก็ไหลอาบแก้มอย่างไม่รู้ตัว

พูดตามตรง หลังจากความทรงจำกลับมา สิ่งที่ฉันเป็นห่วงมากที่สุดก็คือลูกของฉัน

ตลอดสามปีที่ไม่มีแม่อยู่เคียงข้าง ฉันไม่อยากจะนึกเลยว่าเขาจะต้องทนน้อยเนื้อต่ำใจมากแค่ไหน

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กผู้ชายคนนี้จะผลักฉันออกอย่างแรง แรงเสียจนทำเอาฉันเซล้มลงไปกองกับพื้นเลยทีเดียว

“คุณไม่ใช่แม่ของผมสักหน่อย ยัยผู้หญิงนิสัยไม่ดี ไสหัวออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ระหว่างที่กำลังพูดอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ เข้ามาอุ้มซิงซิงหลบไปอีกทาง

ฉันมองดูผู้หญิงคนนี้ สมองขาวโพลนไปหมด

หลังจากยืนอึ้งไปประมาณสามวินาที ฉันก็หันขวับไปมองหน้าพ่อกับแม่

“พ่อคะ แม่คะ นี่หนูมีฝาแฝดด้วยเหรอคะ?”

จะมาโทษที่ฉันถามประโยคนี้ออกมาก็ไม่ได้หรอกนะ ก็ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนฉันอย่างกับแกะ เหมือนแม้กระทั่งไฝที่มุมปาก ซึ่งมันดันไปอยู่ตรงตำแหน่งเดียวกันเป๊ะๆ อย่างกับจับวาง

พอได้ยินแบบนั้น พ่อกับแม่ก็ทำแค่ยิ้มเจื่อนๆ ออกมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

แต่เป็นโจวฉู่เซวียนที่ขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาก่อน

“ไป๋เจิน พาซิงซิงกลับห้องไปก่อน”

“ค่ะ”

ผู้หญิงคนนั้นจูงมือเด็กน้อยเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างว่าง่าย

ไม่มีใครตอบคำถามของฉัน แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนจะจับสังเกตอะไรบางอย่างได้จากคำพูดที่ดูผิดฝาผิดตัวของโจวฉู่เซวียน

“เธอเป็นใครคะ?”

“ช่านช่าน คุณฟังผมอธิบายก่อนนะ”

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงแก้วแตกดังเพล้งแว่วมาจากในห้อง

ตามมาด้วยเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจของไป๋เจิน

“โอ๊ย!”

“เป็นอะไรไปน่ะเจินเจิน!”

พอได้ยินเสียงจากชั้นบน ฉันยังไม่ทันจะได้ตั้งสติ

ก็เห็นโจวฉู่เซวียนที่เมื่อกี้ยังกอดฉันด้วยสายตาอ่อนโยน ทิ้งฉันไว้ตรงนี้แล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนชั้นสองทันที

ไม่ใช่แค่โจวฉู่เซวียนเท่านั้น แต่พอได้ยินเสียงปุ๊บ แม้แต่พ่อกับแม่ของฉันก็รีบวิ่งหน้าตั้งขึ้นไปชั้นบนเหมือนกัน

มองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงดี รู้สึกแค่ว่าหัวใจมันกระตุกวูบและเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ฉันเม้มปากแน่น แล้วตัดสินใจก้าวขาเดินตามขึ้นไป

เมื่อไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนใหญ่ ฉันก็เห็นโจวฉู่เซวียนกำลังทำแผลที่มือให้ไป๋เจินอยู่ ส่วนลูกชายก็กำลังพยายามเป่าลมใส่แผลให้อย่างขะมักเขม้น