บทที่ 2

ปากก็เป่าแผลไป พลางพูดเจื้อยแจ้วไปด้วยว่า

“เป่าเพี้ยงๆ น้า แม่จะได้หายเจ็บไวๆ”

ส่วนพ่อกับแม่ของฉันก็ยืนถามไถ่อาการด้วยความเป็นห่วงอยู่ข้างๆ

ทำให้ฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้กลับดูเหมือนเป็นคนนอกเสียมากกว่า

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่เผลอโดนบาดนิดหน่อยเอง พวกคุณจะมารุมล้อมอะไรฉันเยอะแยะคะ? พี่ช่านช่านเพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน พวกคุณไปสนใจเธอดีกว่าค่ะ”

พูดจบ ไป๋เจินก็กวาดสายตามองพวกเราทุกคนด้วยท่าทีบอบบางอ่อนแอ โดยเฉพาะตอนที่หันมามองฉัน เธอก็ไม่ลืมที่จะเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างได้ใจออกมา

หัวใจของฉันดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม

พอได้ยินไป๋เจินพูดแบบนั้น พวกเขาถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีฉันยืนอยู่ตรงนี้อีกคน

โจวฉู่เซวียนยิ้มเจื่อน

“ช่านช่าน คุณกลับห้องไปพักก่อนดีไหม เดี๋ยวตอนเย็นผมค่อยอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟัง”

กลับเข้าห้องงั้นเหรอ?

ฉันชี้ไปที่ห้องนอนใหญ่ที่พวกเขากำลังยืนอยู่ด้วยท่าทีเย็นชา

“แล้วนี่ไม่ใช่ห้องของฉันหรือไง?”

ทุกคนตกเงียบกริบ

โจวฉู่เซวียนเอ่ยปากอย่างยากลำบาก

“ช่านช่าน คุณรอเดี๋ยวนะ ผมจะให้พ่อบ้านไปจัดห้องนอนแขกให้”

“ฉันอยู่ในบ้านของตัวเองแท้ๆ แต่กลับต้องไปนอนห้องแขกเนี่ยนะ?”

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ ไป๋เจินก็ชิงพูดขึ้นมา

“พี่เซวียนคะ ฉันไปนอนห้องแขกเองดีกว่าค่ะ”

โจวฉู่เซวียนกำลังจะพยักหน้า ไป๋เจินก็ยกมือขึ้นมากุมท้อง ทำทีเป็นพูดพึมพำกับตัวเอง

“แต่หมอบอกว่าคนท้องต้องอาบแดดเยอะๆ ถึงจะดีต่อเด็กในท้อง ไม่รู้ว่าห้องนอนแขกจะมีแสงแดดส่องถึงไหมนี่สิคะ”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ถึงกับชะงักอึ้ง

เป็นลูกชายที่เอ่ยปากขึ้นมาก่อน

“แม่ฮะ ผมกำลังจะมีน้องแล้วเหรอฮะ?”

ฉันกำลังจะเอ่ยปากตอบรับ แต่กลับพบว่าคำว่าแม่ที่หลุดออกมาจากปากลูกชาย ไม่ได้หมายถึงฉันเลยสักนิด

ไป๋เจินหน้าแดงระเรื่อพลางพยักหน้ารับ

“ต่อไปซิงซิงต้องช่วยแม่ดูแลน้องด้วยนะจ๊ะ!”

“ดีจังเลย ผมจะเป็นพี่ชายที่แสนดีที่สุดให้ได้เลย!”

บทสนทนาสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค กลับทำให้ใบหน้าของฉันซีดเผือดลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โจวฉู่เซวียนเหมือนจะเพิ่งรู้สึกตัว เขาขมวดคิ้วแล้วดุเสียงต่ำ

“พูดอะไรกันน่ะ ไม่เห็นหรือไงว่าช่านช่านยังอยู่ตรงนี้”

ปากบอกว่าตำหนิ แต่คนตาดีที่ไหนก็ฟังออกทั้งนั้นว่าเขากำลังปกป้องเธออยู่

แต่แม่ฉันกลับเป็นคนแรกที่ไม่ยอม

“แกจะไปดุใครฮะ! ไม่ได้ยินหรือไงว่าเจินเจินท้องอยู่น่ะ? อย่างมากคนแก่อย่างฉันก็แค่ย้ายออกไป แล้วยกห้องของฉันให้ไป๋ช่านช่านมันไปซะก็สิ้นเรื่อง”

นี่เป็นครั้งแรกที่แม่เรียกชื่อเต็มของฉันห้วนๆ แบบนี้

เมื่อก่อน ตอนที่ฉันทำผิด พ่อกับแม่ยังไม่กล้าแม้แต่จะด่าฉันสักคำ

แต่มาวันนี้ ไป๋เจินแค่ท้อง คนทั้งบ้านก็พากันย้ายข้างไปหมด

ซ้ำร้าย เด็กในท้องของเธอยังเป็นลูกของสามีฉันอีก

พอเห็นฉันขอบตาแดงก่ำ โจวฉู่เซวียนก็สวมกอดฉันไว้ แล้วถอนหายใจยาว

“ช่านช่าน คุณทนอยู่ไปก่อนสักสองสามวันได้ไหม เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้พ่อบ้านไปทุบกำแพงขยายห้องแขกให้ ลำบากคุณต้องทนอึดอัดไปก่อนไม่กี่วันนี้นะ”

ทนอึดอัดงั้นเหรอ?

แล้วทำไมฉันถึงต้องเป็นฝ่ายที่ต้องมาทนด้วยล่ะ?

ฉันไม่เข้าใจเลย

แต่สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจยิ่งกว่าก็คือ ทำไมฉันแค่หายตัวไปไม่กี่ปี พอกลับมาบ้าน ทุกสิ่งทุกอย่างของฉันถึงกลายเป็นของคนอื่นไปหมด

ทั้งบ้านของฉัน สามีของฉัน แม้กระทั่งพ่อแม่และลูกชายของฉัน ล้วนถูกคนอื่นแย่งชิงไปจนหมดสิ้น

“อย่าร้องไห้เลยนะ”

โจวฉู่เซวียนจูบซับน้ำตาที่หางตาของฉันอย่างแผ่วเบา

“เชื่อผมได้ไหม ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง”

ตอนมื้อค่ำ ฉันมองดูกับข้าวที่ถูกยกมาเสิร์ฟบนโต๊ะ แล้วก็ต้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

กับข้าวทุกจานล้วนใส่ขิงลงไปในปริมาณที่กะเอาให้ตายกันไปข้าง

พอเห็นฉันไม่ยอมขยับตะเกียบ โจวฉู่เซวียนก็คีบกับข้าวให้ฉันอย่างกระตือรือร้น

“ช่านช่าน คุณเพิ่งกลับมา กินเยอะๆ หน่อยนะ ดูสิผอมไปตั้งเยอะ ไม่รู้ว่าตอนอยู่ข้างนอกต้องลำบากมากแค่ไหน”

“ฉันกินขิงแล้วจะอ้วก คุณไม่รู้เหรอคะ?”

พอได้ยินแบบนั้น มือของโจวฉู่เซวียนก็ชะงักกึก ท่าทีของเขาดูเลิ่กลั่กขึ้นมาทันที รีบตะโกนเรียกพ่อครัวเข้ามา

“ช่านช่านกินขิงไม่ได้ แกไม่รู้หรือไง!”

พ่อครัวเถียงกลับเสียงอ่อย

“ก็คุณท่านเป็นคนบอกเองนี่ครับว่าคุณนายเจินเจินชอบกินขิง เลยสั่งให้พวกเราใส่ขิงเยอะๆ ลงไปในอาหารทุกจานน่ะครับ”

เมื่อเห็นว่าโจวฉู่เซวียนยังตั้งท่าจะต่อว่าอะไรอีก ฉันก็เลยเอ่ยปากห้ามเขาไว้

“พอเถอะค่ะ อย่าไปเอาเรื่องเขาเลย เขาก็แค่ลูกจ้างคนหนึ่งเท่านั้น”

พอได้ยินคำพูดประชดประชันที่แฝงความนัยของฉัน ใบหน้าของโจวฉู่เซวียนก็ซีดเผือดลงไปอีกหลายส่วน

ท้ายที่สุดแล้ว มื้ออาหารมื้อนี้ก็ผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงัด

ฉันได้แต่กล้ำกลืนฝืนกินข้าวสวยเปล่าๆ คลุกเคล้าไปกับคราบน้ำตาลงคอ