Lahat ng Kabanata ng ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว: Kabanata 81 - Kabanata 90

“นี่คุณจะพาชั้นไปไหน” ยังไม่ทันที่ผมจะได้คาดเข็มขัดนิรภัยของตัวเอง เธอก็ถามขึ้นมาท่าทางเอาเรื่องไม่น้อย“ผมหิวข้าว นี่ก็เย็นแล้วคุณกินอะไรหรือยัง คุณไปกินข้าวกับผมหน่อยสิ เดี๋ยวผมไปส่ง”“ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นมีธุระ”“ไม่นานหรอกคุณ จะมีธุระอะไรก็ต้องกินข้าวก่อนสิครับ”“ฉันไม่....หิว” เธอกำลังจะโวยวายหลอกผมว่าไม่หิว แต่กลับมีเสียงท้องร้องดังขึ้นแทรก เหมือนร่างกายกำลังประท้วงเธอ“ท่าทางร่างกายคุณจะซื่อสัตย์กว่านะ งั้นไปกันเถอะ ไปช้าเดี๋ยวร้านอาหารเต็มหมด”ผมเลือกร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาล ถึงแม้จะเป็นร้านเล็กๆ ธรรมดาๆ ไม่หรูหรา แต่เป็นร้านประจำของผมร้านหนึ่งเลยก็ว่าได้ เพราะที่นี่อาหารอร่อย สะอาด และรวดเร็ว เหมาะมากในช่วงเวลาที่เร่งด่วน“ชั้นเพิ่งรู้ว่าแถวนี้ก็มีร้านอาหารแบบนี้ด้วย หน้าตาอาหารก็ดูน่ากินดีนะ แถมได้เร็วด้วย” “ร้านนี้เป็นร้านที่ช่วยให้ผมรอดตายเลยล่ะ อร่อย สะอาด รวดเร็ว คุณล

“นี่ ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย ก็ชั้นเห็นคุณนั่งเงียบมาตลอด มันผิดวิสัยคุณนี่ ชั้นไม่ชิน” เขานี้ยังไงกันนะ เอาเรื่องของฉันไปเปรียบเทียบได้ตลอดเลย นี่ฉันไม่น่าเข้าไปยุ่งเรื่องของเขาเลย“นี่คุณเป็นห่วงผมเหรอ” ผมไม่ได้บอกเธอหรอกว่าที่ผมนั่งเงียบมาตลอดทาง เพราะผมกำลังพยายามคิดอยู่ว่า ความสัมพันธ์ของเธอกับไอ้ผู้ชายคนนั้นที่เธอเรียกว่า พี่แมน มันจะเป็นยังไงได้บ้าง“ใครเป็นห่วงคุณกัน” ตาหมอวัตนี่ เป็นโรคหลงตัวเองหรือยังไงนะ ทำไมฉันจะต้องเป็นห่วงเขาด้วยล่ะ“แล้วตกลงคุณกับผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกัน” ในเมื่อคิดเองไม่ได้คำตอบ ก็ลองถามเจ้าตัวไปเลยแล้วกัน จะได้รู้เรื่องกันไปเลย“ชั้น กับ ไอ้พี่แมน น่ะนะ” ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องสนใจว่าฉันกับไอ้พี่แมนเป็นอะไรกัน ใช่ยัยเชอร์รี่หรอกเหรอที่เขาควรจะอยากรู้ ทำไมเขาถึงไม่ถามเรื่องไอ้พี่แมนกับยัยนั่นล่ะ“อืม” เมื่อเธอถามกลับมาด้วยสีหน้าแปลกใจ ผมเลยแค่ตอบอืมกลับไปเพียงสั้นๆ แบบพยายามให้น้ำเสียงไร้อารมณ์ร่วมมากที่สุด ผมก็ไม่อยากให้เธอรู้สึกว่าผมกำลังสนใ

เมื่อประตูลิฟท์เปิดออก เดินออกมาเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงโถงหน้าห้องของฉัน เพียงแต่สถานที่ที่ควรว่างเปล่า กลับมีชายตัวสูงผิวเข้มคนหนึ่งยืนพิงอยู่ที่หน้าประตู “นิต้า เธอหายไปไหนมา เรามารอตั้งนาน”เพียงแค่ได้ยินเสียงคนมาถึง ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองเห็นฉัน ก็รีบทักทายเหมือนกับคนที่รู้จักสนิทสนมกันมานานทันที ดูเหมือนมันพยายามจะแสดงให้คนที่เดินตามหลังฉันมา เห็นว่ามันกับฉันรู้จักสนิทสนมกันเป็นอย่างดี“แกมารอชั้นทำไม ไปให้พ้นเลยนะ” ไม่มีทางที่ฉันจะไว้หน้าคนอย่างมัน ฉันรีบไล่ทันที ไม่ยอมญาติดีด้วยหรอก“โถ่นิต้า ทำไมพูดกับเราแบบนี้ เราขอโทษ หายโกรธได้มั้ย” เมื่อฉันไม่ยอมแสดงความสนิทสนมด้วย มันยิ่งพยายามแสดงตัวให้เห็นว่า มันต้องการมาง้อฉัน“ชั้นไม่ได้โกรธ แต่ชั้นไม่แคร์อะไรแล้วต่างหาก ต่างคนต่างอยู่เถอะ” เรื่องของฉันกับมัน จบไปตั้งแต่ก่อนจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ฉันไม่ได้มีความรู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้แล้ว และก็ไม่อยากรื้อฟื้นขึ้นมาอีกด้วยใช่แล้ว มันคือไอ้ผู้ชายเฮงซวย แฟนคนแรกของฉันเอง ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนี้มัน

เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครคิดจะสนใจ เราทั้งสองคนยังคงทำแค่เพียงดื่ม ดื่ม และดื่ม จากไวน์ที่มีอยู่ในตู้ทั้งหมดสองขวด เริ่มรู้สึกว่าไม่น่าจะเพียงพอ ฉันเริ่มหยิบวิสกี้ที่แอบเก็บเอาไว้มาเปิด ไม่รู้ว่าเพราะวันนี้ฉันรู้สึกเหมือนเจอเรื่องหนักมา หรือเพราะว่าคนที่นั่งดื่มเป็นเพื่อนอยู่ตอนนี้ เขาดื่มเก่งจนฉันไม่อยากจะยอมแพ้ ไวน์หมดขวดแล้วแต่เขาไม่มีอาการมึนเบาแม้แต่น้อย ยังคงมีสติเต็มร้อย ส่วนฉันนั้นกลับเริ่มนั่งตัวตรงไม่ได้แล้วเมื่อรับวิสกี้ไปอีกสองหรือสามแก้ว ฉันก็จำไม่ได้แล้ว รู้แค่ว่ารู้สึกเหมือนร่างกายเริ่มหนัก ไม่อยากจะลืมตา มือหนักจนไม่มีแม้แรงจะยกแก้วขึ้นจรดปากดื่มน้ำสีอำพันในนั้นเพิ่มอีก ก้นที่เคยนั่งอยู่ที่โซฟาไถลลงมากองอยู่ที่พื้นนานแล้ว ฉันคงเหนื่อยจากการเดินทาง ‘ชั้นขอพักสายตาแป๊บเดียวนะ’ “แม่คะ แม่ไม่ต้องห่วงหนูนะ แม่อยู่กับแดดดี้ให้มีความสุข หนูอยู่ที่นี่หนูมีเพื่อนดีค่ะ หนูไม่มีหรอกแฟนน่ะไม่น่าสนุกเลยซักนิด ผู้ชายพวกนั้นมีแต่พวกหลอกลวง มักม

หลังจากนั้นผมต้องใช้เวลาที่ควรจะต้องกลับไปพักผ่อนของผมทั้งหมด เก็บกวาดของที่เราสองคนทำเละเอาไว้ เมื่อจัดการทำความสะอาดห้องรับแขกเรียบร้อยแล้ว ยังคงเหลือความเละเทะที่อยู่บนตัวผมเสื้อที่เลอะเทอะของผมเอง ตามจริงแล้วก็สามารถทิ้งไปแล้วค่อยเอาชุดใหม่ที่รถมาเปลี่ยนได้ เพียงแต่หากผมต้องแก้ผ้าออกไปจากห้องผู้หญิงในเวลาแบบนี้คงจะดูไม่ดีเท่าไหร่ ผมเลยยอมถือวิสาสะใช้เครื่องซักผ้าของเธอ และโชคดีมากที่เป็นเครื่องอบผ้าด้วยระหว่างรอเสื้อผ้าที่กำลังซักและอบอยู่ในเครื่อง ผมกลับมาที่โซฟา มองดูหญิงสาวนอนคุดคู้กอดเข่าตัวเองอยู่บนนั้น เหมือนเด็กน้อยที่น่าสงสารคนหนึ่งก็ไม่ผิด ผมยอมที่จะเหนื่อยอีกหน่อย อุ้มเธอเข้าไปนอนในห้องนอนของเธอและห่มผ้าให้อย่างดี สุดท้ายเธอกลับลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองผมได้แต่นั่งอยู่ที่เตียงคอยฟังเสียงคนเมาไม่ได้สติ แต่กลับละเมอเดินไปเปลี่ยนชุดนอนที่ห้องแต่งตัวเองได้ ไม่นานเลยเธอกลับมาทิ้งตัวลงบนที่นอน แต่กลับลากผมลงไปนอนกับเธอด้วย ‘นี่เธอเมาจนไม่ได้สติจริงๆ หรือว่าเธอจงใจแกล้งผมกันเนี่ย แกล้งกันแบบนี้รู้หรือเปล่าว่าเธอจะไม่ปลอดภัย’