ฉันตื่นลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในอ้อมแขนของหมอวัต เมื่อหันออกไปมองทางหน้าต่างที่ยังมีม่านสีทึบปิดบังแสงแดดไว้อย่างมิดชิด แต่ก็ยังคงมีแสงรอดรำไรเข้ามาตามขอบผ้าม่าน ทำให้รู้ได้ว่าด้านนอกนั้นมีแสงแดดที่สว่างมากกว่าจะเป็นเวลาช่วงเช้าเมื่อพยายามจะขยับตัวเพื่อจะลุกขึ้นไปหยิบนาฬิกาขึ้นมาดูเวลา แต่ต้องหน้านิ่วเพราะความปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว ‘ตาหมอบ้ากามนี่ เอาเรี่ยวแรงมากจากไหนเยอะแยะเนี่ย ทำเอาชั้นปวดตัวไปหมด’ เมื่อความเจ็บปวดรุมเร้า ฉันทำได้เพียงแค่นิ่วหน้ามองหน้าคนที่ยังคงนอนหลับสบายอยู่ข้างกายใจหนึ่งอยากจะทุบคนที่กำลังหลับตาพริ้มดูเหมือนสบายเสียเหลือเกิน อยากตีให้รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ร่างกายฉันต้องเผชิญอยู่ในตอนนี้ แต่เมื่อได้มองหน้าเขาอยู่ใกล้ๆ อย่างตอนนี้เขาเป็นคนหน้าตาดีมากๆ คนหนึ่งเลย ถึงสีผิวจะไม่ขาวมาก แต่เนียนละเอียดแทบจะเหมือนผิวของผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ จมูกโด่งเป็นสันคม กรอบรูปหน้าชัดเจน ยิ่งมองยิ่งมีเสน่ ทำให้ฉันหลงมองอยู่จนลืมเวลา“คุณอยากกินมื้อเช้าก่อนหรือจะกินผมก่อนดีล่ะ” ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าเขาตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาพูดออกมาทั้ง
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-26
เข้าสู่ระบบ
