All Chapters of ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว: Chapter 61 - Chapter 70

“นี่นายจะทำอะไร” ฉันเงยหน้ามองหน้าเขา เมื่อเขาเลื่อนมือที่จับไหล่ฉันเอาไว้ไปเท้าที่โต๊ะด้านหลังฉันแทน กลายเป็นว่าตอนนี้ฉันถูกเข้าขังเอาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง“ผมอยากให้คุณใจเย็นลงก่อน แล้วเราค่อยมาคุยกันดีๆ ผมจะได้เล่าเรื่องราวของเพื่อนผมให้คุณฟัง คุณจะได้เข้าใจอะไรๆ บ้าง” เขาค่อยๆ เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ฉัน พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงค่อยๆ เบาลงๆ จะเกือบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ“อะ ชั้นใจเย็นแล้ว คุณก็เล่ามาสิ” ฉันก้มหน้าลงเล็กน้อย หดตัวลงมาให้เล็กที่สุด ถึงแม้ว่าปากจะบอกเขาว่าใจเย็นลงแล้ว แต่แท้จริงแล้วหัวใจฉันตอนนี้เต้นแรงจนฉันยังกลัวว่าเสียงจะดังออกมาให้ได้ยินกันทั่วบริเวณ“คุณรับปากผมก่อนว่าจะนั่งฟังนิ่งๆ ไม่ลุกขึ้นอีก” เขาเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้อีก จนฉันรู้สึกได้ว่าไรผมที่หน้าผากเคลื่อนไหวจากลมที่ออกจากปากขณะที่เขากำลังพูด“อืม ชั้นรับ...ปาก” ฉันยังคมก้มหน้างุด เผลอกลั้นหายใจ กว่าฉันจะเอ่ยคำพูดทั้งหมดออกมาได้ ทำเอาฉันรู้สึกหอบเหนื่อยเหมือนกับตัวเองเพิ่งผ่านการวิ่งร้อยเมตรมา“โอเค งั้นเรามานั

“อ๋อ ได้ค่ะ” ฉันตอบเขากลับไปได้เพียงสั้นๆ เท่านั้น ถึงอย่างไรสถานะของเขาที่เป็นลูกค้าของฉันก็ยังคงต้องมีอยู่ แม้ว่าฉันจะไม่ค่อยพอใจกับสถานะเพื่อนสนิทของคนที่ทำให้เพื่อนฉันต้องมีโรคประหลาดติดตัวก็ตาม“อ่ะคุณ รับนี่ไปด้วย” จู่ๆ เขาก็เรียกฉันให้หันไปหา แล้วยื่นถุงที่เหลือในมือเขามาให้“นี่คือ...” ฉันยังไม่ได้รับถุงพวกนั้นมาทันที แต่ทำสีหน้าสงสัยถามเขาไป“เอาไว้กินกับเพื่อนคุณ บ่ายแล้วที่ครัวพวกคุณคงไม่เหลืออะไรให้กินแล้วล่ะมั้ง เดี๋ยวผมต้องรีบกลับไปเคลียร์งานต่อละ เดินกลับดีๆ นะ” เขาเอาถุงทั้งหมดใส่มือฉัน แล้วหันกลับไปเดินไปทางเดิมที่เพิ่งเดินผ่านมาฉันได้แต่ยืนงงอยู่ตรงนั้น จะเรียกเขาก็ไม่ทันแล้ว เพราะเขาเดินกลับไปไวมาก ต่างจากความเร็วตอนที่เดินมาส่งฉันลิบลับ“อัยย์ หิวมั้ย กินอะไรหรือยัง” ระหว่างกำลังเดินกลับไปที่ห้อง ฉันเจอยัยอัยย์นั่งอยู่ที่ลานโต๊ะไม้คนเดียว จึงรีบเดินเข้าไปหาเธอ ในใจนึกเป็นห่วงว่าจะมีใครจัดมือเที่ยงให้เธอหรือยัง“ก็หิวนิดหน่อย ว่าแต่ทำไมถึงเพิ่งกลับมาล่ะ&rdq

หลังจากเหนื่อยกันมาเป็นเวลาหลายวัน ในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะต้องปิดจบงานค่ายแพทย์อาสาเสียที ผมกับไอ้ภีมและคณะแพทย์ พยาบาล และอาสาทุกคน เข้าร่วมการประชุมงานครั้งสุดท้ายพร้อมกับคณะอาจารย์และนิสิตจากมหาวิทยาลัยเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี อาจารย์กล่าวปิดจบการบริการทางการแพทย์ของค่ายอาสาในครั้งนี้ ทุกคนก็ต่างพากันแยกย้ายกันไปเป็นกลุ่มๆ บ้างก็สังสรรค์กันต่อ บ้างก็กลับที่พักเพื่อพักผ่อน ผมกับไอ้ภีมก็คงเหมือนคนกลุ่มหลังคือ กลับห้องพัก “ไอ้วัต คนเจ็บของมึงเป็นยังไงบ้าง” ไอ้ภีมถามขึ้นมาทันทีที่เราสองคนหลับมาถึงห้องพัก“คนเจ็บ คนไหนวะ มานี่คนเจ็บผ่านมือกูไม่รู้กี่คนแล้วไม่ได้นับ” ผมพอจะเดาออกแต่แรกแล้วว่าคนที่ถามถึงนั้นหมายถึงใคร เพียงแต่อยากขอจังหวะให้สมองได้คิดคำตอบซักนิดก่อน“ก็นิต้าไงวะ เมื่อวานพาเค้าไปอยู่ที่ไหนวะ” เหมือนขุดหลุมฝังตัวเอง มันกลับถามเจาะจงเข้าไปอีก“อ๋อ… ก็มึงบอกให้กูช่วยไง กูก็ช่วยแล้วไง” ผมเลี่ยงที่จะตอบคำถามของไอ้ภีมตรงๆ และยังไม่อยากจะเล่าอะไรมาก“เออออ

“ยัยอัยย์ทางนี้ หายไปไหนมายะ ชั้นเป็นห่วงแทบแย่” ฉันถอนหายใจโล่ง ที่เจอยัยอัยย์ซะที อดไม่ได้ที่จะต่อว่าเธอไปนิดหน่อย ที่จู่ๆ ก็หายไปทำให้คนเป็นห่วงเมื่อ 1 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ฉันกับยัยอัยย์ที่ตื่นเช้าเป็นพิเศษโดยที่ไม่ได้นัดกัน เราไปขออนุญาตพ่อกับแม่และเดินทางลงมาที่หมู่บ้านที่อยู่เชิงดอย เพราะยัยอัยย์อยากจะมาส่งข่าวถึงคุณหมอที่รักษาเธอ ส่วนฉันนอกจากตามมาเป็นเพื่อนเธอแล้ว ฉันก็คิดถึงบรรยากาศคึกคักของผู้คน อยากมาเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง อยู่บนดอยถึงจะคึกคักแต่ก็เป็นเพราะแวดล้อมไปด้วยผู้คนที่มาทำงานถ่ายละครทั้งนั้น รวมถึงอยากจะซื้อของใช้ต่างๆ เพิ่มด้วย โดยเฉพาะยาทาแผลพวกเราเริ่มเดินดูสำรวจตลาดยามเช้า หลังจากพวกเรากินข้าวเช้าเสร็จกันอย่างรวดเร็ว เพราะเห็นว่าคณะค่ายอาสาเริ่มจะลงมากันแล้ว แถมต่างก็หาที่นั่งในร้านอาหารเช้าเพื่อพักคอยรถที่จะเดินทางต่อเข้าเมือง พวกฉันจึงตัดสินใจรีบกินรีบลุกให้ที่นั่งกับคณะอาสาเพียงแค่ฉันเข้าไปเลือกเสื้อสกรีนในร้านเพื่อเอาไว้เป็นที่ระลึกแค่ 10 นาที พอจ่ายเงินหันมา ก็ไม่เห็น

ฉันพยายามจะขยับขาหนี แต่ก็ต้องถูกสายตาดุของเขารั้งเอาไว้อย่างง่ายดาย “อยู่เฉยๆ สิคุณ ผมจะตรวจแผลหน่อย” เขาเงยหน้าขึ้นมามองอย่างไม่สะทกสะท้าน มือยังคงค่อยพักขากางเกงของฉันขึ้น จนฉันต้องเป็นคนยอมแพ้หันหน้าหนีไปอีกทาง‘ดูแผลอะไรตอนนี้เนี่ยนะ แถมในสถานที่เปิดโล่งขนาดนี้อีก โอ้ย อีหมอบ้านี่ จะรักษาก็ไม่ดูเวลา ไม่สนใจสถานที่เลยหรือไง คนมองกันหมดแล้วเนี่ย’ ไม่ว่าจะนักท่องเที่ยว หรือชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมา ต่างก็จะต้องหันมามองทางเราสองคนที่นั่งถกขากางเกงกันอยู่ตรงนี้ ฉันเห็นแล้วก็เริ่มรู้สึกอายจนอยากจะมุดดินหนี“อุ๊ย...” ฉันสะดุ้งเบี่ยงขาหนี เมื่อรู้สึกถึงความเย็นเฉียบพลันตรงแผลที่ขา “เจ็บเหรอคุณ ผมแตะเบาๆ เองนะ” เมื่อก้มลงมองจึงรู้ว่า หมอวัตกำลังใช้เจลใสๆ ทาลงบนแผล “เปล่า แค่ตกใจเพราะมันเย็น”เขาได้ฟังก็ไม่ได้ตอบออกมา เพียงยกยิ้มมุมปากแล้วก้มหน้าทาเจลบางๆ ที่แผลต่อไปจนเสร็จ และช่วยปิดแผลไว้ให้อย่างเรียบร้อย “เสร็จแล้ว ต่อไปหลังอาบน้ำคุณก็เช็ดแผลให้แห้งแล้วหมั่นทาเจลนี้ห้ามลืมนะ จะได้ไม่เป็นรอยแผลเป็น อีกวันสองวันก็เปิดแผลได้แล้วไม่ต้องปิดแล้ว”หลังจากทำแผลให้ฉันเสร็จ เขาลุกขึ้นมานั่ง