All Chapters of ช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว: Chapter 71 - Chapter 80

RRRRRrrrrrrr เหมือนเสียงสวรรค์ เมื่อเสียงมือถือผมดังขึ้น ผมหยิบขึ้นมาดูที่หน้าจอก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องทำงานไปที่ห้องประชุม โดยคอยมองไม่ให้มินท์ผิดสังเกตุ(ไอ้วัต กูเสร็จเรื่องทางนี้ละ กูกำลังเข้าไป) เสียงปลายสายเป็นคนต้นเรื่องที่ทำให้ผมต้องนั่งทำงานต่อหน้ามินท์อย่างใจไม่สงบ“มึงยังไม่ต้องเข้ามาตอนนี้ กลับคอนโดไปเลย เดี๋ยวกูให้เด็กเอาเอกสารไปให้เซ็นที่คอนโด” ผมหันมองทางประตูห้องประชุมให้แน่ใจว่าไม่มีใครมายืนแอบฟังอยู่ ก่อนจะป้องปากพูดกับปลายสาย(อ่าว ทำไมวะ)“เออ กูกำลังจะออกไปแล้วเหมือนกัน ปวดหัวชิบหาย” ในที่สุดผมก็มีข้ออ้างรั้งการเซ็นเอกสารรับเข้าทำงานของมินท์เอาไว้ได้แล้ว แต่ผมคงต้องเร่งรีบที่จะออกจากที่นี่ ทำทีว่ามีเรื่องด่วนไม่ให้มินท์สงสัย(โอเค ตามนั้น) ไอ้ภีมไม่ได้ถามอะไรต่อก็ยอมวางสายไป ผมถึงกับต้องถอนหายใจ ในที่สุดก็มีข้ออ้างที่จะไม่ได้ต้องเผชิญหน้ากับมินท์ต่อแล้วก่อนจะกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง ผมแวะห้องทำงานไอ้ภีม กวาดเอกสารทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะทำงานของมันกลับไปด้วย หลังจากนั้นกลับไปที่ห้องตัวเอง หยิบเอ

“นิต้า นิต้า ตื่นเถอะสายมากแล้ว” ฉันได้ยินเสียงเบาๆ อยู่ที่นอกผ้าห่มที่คลุมหัวฉันอยู่ แต่เพิ่งจะรู้สึกตัวตื่นได้จริงๆ เมื่อถูกเขย่าร่างกายจากเจ้าของเสียงเรียกนั้น“อืมมมม เช้าแล้วเหรอ” เมื่อเปิดผ้าที่คลุมหัวออก แสงไฟจากหลอดไฟแยกตาฉันจนรู้สึกแสบ แต่มองออกไปทางหน้าต่างกลับพบว่าด้านนอกมีเพียงแสงสลัวเท่านั้น“เช้าอะไร นี่สายแล้วนะ สิบโมงกว่าแล้ว” ฉันไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ยัยอัยย์บอก จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อฟ้าด้านนอกยังสว่างสู้แสงภายในห้องไม่ได้ซักนิด“ฮะ... สิบโมง!!! ทำไมชั้นตื่นสายขนาดนี้เนี่ย ทำไมเธอเพิ่งปลุกล่ะยัยอัยย์ แล้วชุดนักแสดงใครเตรียม กองถ่ายไม่บ่นชั้นแย่แล้วเหรอเนี่ย” ฉันต้องใช้พลังพอสมควรเพื่อให้ตัวเองหลุดออกมาจากผ้าห่มที่ห่อตัวเอาไว้เหมือนหนอนดักแด้“คิคิคิ นิต้าๆ ใจเย็นก่อน ค่อยๆ เมื่อเช้าฝนตกหนักมากเลย กองถ่ายคงถ่ายไม่ได้หรอก วันนี้น่าจะยกกองน่ะ” “อ่าวเหรอ ฝนตกหนักเหรอ มิน่าชั้นนอนหลับสบายมาก” เพียงได้ยินคำว่ายกกอง ฉัน

“กองถ่ายก็ทำงานกันไม่ได้น่ะสิ”“ใช่สิ รอลุ้นพรุ่งนี้เอาละกัน ไป เธอน่ะ ไปอาบน้ำสระผมเดี๋ยวนี้เลย เปียกขนาดนี้ เดี๋ยวไม่สบายไปอีก เพิ่งจะหายเองนี่” “จ้าแม่” ยัยอัยย์ยอมที่จะลุกขึ้นเอาผ้าที่ฉันโยนให้เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำสระผมตามที่ฉันบอกแต่โดยดีส่วนฉันก็พยายามเอาผ้าซับน้ำที่พื้นให้แห้ง ก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกของตัวเอง แล้วจึงหยิบผ้าผืนเล็กนั่งเช็ดผมเพื่อรอยัยอัยย์ใช้ห้องน้ำ สำหรับฉันการโดนฝนเพียงเท่านี้ไม่สามารถทำให้ฉันป่วยไข้ได้ต่างกับยัยอัยย์ ฉันคิดว่าการที่เธอต้องเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน เหมือนทำให้ร่างกายของเธอลดภูมิคุ้มกันตัวเองลงไปซะอย่างนั้น เมื่อคืนก่อนโดนน้ำค้างเธอก็จับไข้แล้ว แล้วนี่เพิ่งจะดีขึ้นก็ดันนอนตากฝนอีก ฉันได้แต่หวังว่าคราวนี้เธอจะไม่เป็นอะไรมากนะ หมอสองคนก็ไม่อยู่บนนี้แล้วด้วย“นี่อะไรของชั้นเนี่ย วันนี้นึกถึงหมอกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ ชีวิตชั้นวนเวียนกับการต้องหาหมอตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย” ฉันอดบ่นกับตัวเองไม่ได้ เมื่อจู

หลังจากผมสองคนลงมากินอาหารกลางวันที่ด้านล่างได้ไม่นาน ผู้ใหญ่บ้านก็กลับมาจากในเมือง ท่าทางวิ่งกระหืดกระหอบมาทางโต๊ะที่พวกผมนั่งอยู่“รอนานมั้ยครับคุณหมอ ขอโทษทีนะครับ ฝนตกทั่วเลย ถนนก็ลื่นผมเลยขับเร็วไม่ได้”“ไม่เป็นไรครับ ปลอดภัยไว้ก่อนดีแล้วครับ ผู้ใหญ่”“แล้ววิทยุล่ะครับ”“อ๋อๆ เดี๋ยวต้องไปที่รถครับคุณหมอ เชิญๆ ทางนี้เลยครับ”กลายเป็นผมที่ได้แต่นั่งกินข้าวเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะ มองผู้ใหญ่บ้านกับไอ้ภีมคุยกันท่าทางรีบร้อน หลังจากนั้นทั้งคู่ก็รีบลุกเดินไปที่รถของผู้ใหญ่บ้านทันที ข้าวในจานไอ้ภีมยังคงเหลืออยู่เกือบเต็มจาน ผมเลิกที่จะสนใจคนทั้งคู่ที่เดินออกจากร้านไปแล้ว กลับมาให้ความสนใจกับอาหารบนโต๊ะแทนนั่งกินไปเรื่อยๆ เพื่อรอไอ้ภีมทำธุระของมันให้เรียบร้อย แต่กลับไม่ได้รู้ถึงรสชาติของอาหารที่ตักเข้าปากเลยแม้แต่น้อย ในหัวกลับมีแต่เสียงที่อยู่ในความฝันเมื่อช่วงสาย ได้แต่นึกสงสัยในตัวเองว่าทำไมถึงสามารถฝันออกมาแบบนั้นได้ ‘ฝันบ้าอะไรของมึงวะไอ้วัต’ผมส่ายหน้าเพื่อไล่ความคิดพวกนั้นออกจ

ฉันนึกขึ้นได้ว่า ระหว่างทางที่กำลังเดินหาห้องพักยัยอัยย์ ฉันเผลอได้ยินพยาบาลที่เคาน์เตอร์พูดคุยกันว่า แฟนสาวของลูกเจ้าของโรงพยาบาลมารักษาตัวอยู่ที่ชั้นนี้ แถมฝ่ายชายก็อยู่เฝ้าไข้คอยดูแลไม่ยอมห่างเลย ท่าทางจะรักแฟนมาก ‘คนอย่างชั้นจะมีวันแบบนี้บ้างมั้ยนะ เฮ้อ’“แค่ก...แค่ก”“โอยค่อยๆ กินสิ สำลักเลย เอาเช็ดปากก่อน” จู่ๆ ยัยอัยย์ก็สำลักน้ำที่กำลังดื่ม ฉันรีบเข้าไปหยิบกระดาษยื่นให้เธอเช็ดน้ำที่ปาก“พยาบาลข้างนอกเค้าคุยกันว่าอะไรนะ นิต้า”“ฮ่าๆ สนใจด้วยเหรอ เค้าบอกว่า...มีแฟนลูกเจ้าของโรงพยาบาลนี้ รักษาตัวอยู่ที่วอร์ดนี้ด้วย แถมเม้าส์อีกว่า ลูกเจ้าของโรงพยาบาลเป็นหมอ หล่อมาก แต่หวงแฟนสุดๆ แล้วอะไรอีกน้า” ฉันใช้นิ้วชี้เคาะที่คาง เพื่อครุ่นคิดถึงเรื่องที่ได้ยินมา“เออ พอแล้วนิต้า เราไม่อยากรู้แล้ว”“อ่าวทำม...เฮ้ย อัยย์ ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น ไข้ขึ้นอีกแล้วเหรอ”“ป่าวๆ ไม่มีอะไร ฉันเพลียแล้วของีบหน่อยนะ” ยัยอัยย์ยื่นแก้วน้ำกลับมาให้ฉัน แล้วล้มตัวลงนอน