Semua Bab สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า: Bab 31 - Bab 40

กู้ถิงเฉินเดินออกจากห้องทำงานของแม่ ก่อนจะขึ้นบันไดไปยังชั้นสองเขาหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องของเขากับหลินซือเหยียนตอนนี้มันกลับว่างเปล่า ประตูถูกเปิดแง้มไว้ เขาผลักเข้าไปช้าๆภายในห้องยังคงมีกลิ่นอายของหลินซือเหยียนหลงเหลืออยู่ หมอนข้างที่เธอเคยชอบกอดยังวางอยู่บนเตียง ส่วนผ้าคลุมเตียงผืนเดิมที่เธอเลือกซื้อตอนไปฮันนีมูนก็ยังถูกปูไว้อย่างเรียบร้อยกู้ถิงเฉินนั่งลงบนขอบเตียง ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวเขาเพิ่งรู้ว่าแม่ของเขาเป็นคนจ้างคนไปทำลายชื่อเสียงของหลินซือเหยียนแล้วก่อนหน้านี้ล่ะ? ก่อนที่เขาจะพบกับหลินซือเหยียน...เขาเคยมีแฟนคนหนึ่ง คนแรกในชีวิตของเขา ตอนเรียนมหาวิทยาลัย"จางซินอี๋"เธอเรียนอยู่คณะศิลปศาสตร์ เป็นผู้หญิงเรียบง่าย ผมยาวตรง ใบหน้าสวยแบบเป็นธรรมชาติแต่ซูเยี่ยนไม่ชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน“ผู้หญิงแบบนี้ไม่มีอนาคต”แม่ของเขาเคยพูดเอาไว้“ไม่มีพื้นฐานครอบครัวที่ดี พ่อแม่ก็เป็นแค่ครู”แต่ตอนนั้นกู้ถิงเฉินรักเธอ เขาคบกับจางซินอี๋มานานกว่าหนึ่งปี จนกระทั่งวันหนึ่ง...เธอก็หายไปไม่มีข้อความ ไม่มีโทรศัพท์ และไม่มีแม้แต่คำอธิบาย กู้ถิงเฉินตามหาเ

จางซินอี๋หายใจเข้าลึก"แม่เธอ... จ้างคนมาถ่ายรูปฉันกับอาจารย์ที่ปรึกษา"กู้ถิงเฉินขมวดคิ้ว สีหน้าค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น“อาจารย์ที่ปรึกษาของฉันเป็นผู้ชาย เขาอายุห้าสิบกว่าแล้ว มีภรรยาและลูกอยู่แล้ว ตอนนั้นฉันแค่ไปหาเขาเพื่อปรึกษาเรื่องวิทยานิพนธ์เท่านั้น”จางซินอี๋หยุดไปครู่หนึ่ง นิ้วที่วางอยู่ข้างแก้วกาแฟค่อย ๆ กำแน่น“แต่แม่เธอกลับให้คนแอบถ่ายรูปฉัน ตอนที่ฉันเข้าไปพบอาจารย์ที่ห้องทำงาน”กู้ถิงเฉินนิ่งฟัง“ตอนแรกฉันไม่รู้ว่ามีคนตามถ่ายรูป พอข่าวลือเริ่มแพร่ ฉันถึงได้รู้ว่ารูปพวกนั้นอยู่ในมือของใครบางคนแล้ว”เธอหัวเราะเบา ๆ แต่แววตากลับไม่มีรอยยิ้ม“แม่เธอเอารูปไปตัดต่อ แล้วเลือกเฉพาะมุมที่ทำให้ดูคลุมเครือ จากนั้นก็ปล่อยให้คนอื่นเข้าใจว่าฉันกับอาจารย์มีความสัมพันธ์กัน”กู้ถิงเฉินตัวแข็ง“เธอหมายความว่า... รูปพวกนั้นถูกตัดต่อทั้งหมด?”“ใช่”“แล้วเธอมีหลักฐานไหม?”“ตอนนั้นฉันพยายามหา แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป”จางซินอี๋ก้มมองกาแฟตรงหน้า“รูปถูกส่งต่อจากคนหนึ่งไปอีกคนหนึ่ง จากในคณะไปถึงหอพัก จากหอพักไปถึงกลุ่มนักศึกษา ไม่นานทุกคนก็พูดถึงเรื่องของฉันราวกับมันเป็นความจริง”เธอเงียบไปคร

“คุณแน่ใจเหรอ”“ผมแน่ใจ”หลินซือเหยียนมองเขาเงียบ ๆในดวงตาของกู้ถิงเฉิน มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนไม่ใช่ความลังเล ไม่ใช่ความสับสน แต่เป็นความเด็ดเดี่ยวที่ไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองถอยหลังกลับอีกแล้ว“กู้ถิงเฉิน”“ครับ”“ถ้าคุณทำแบบนี้คุณอาจต้องเสียทุกอย่าง”น้ำเสียงของหลินซือเหยียนราบเรียบ แต่แฝงความหนักแน่นเธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้หมายถึงอะไรถ้ากู้ถิงเฉินเลือกเดินตามทางนี้ เขาอาจต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวของตัวเอง และสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าก็ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย“ผมรู้”เขาตอบโดยแทบไม่ต้องคิด หลินซือเหยียนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อ“เสียแม่”กู้ถิงเฉินนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที“ผมรู้”“เสียบ้าน”“ผมรู้”“เสียชื่อเสียง เสียทุกอย่างที่เธอมีมาตลอดหลายปี”คราวนี้เขาไม่ได้ตอบทันทีแต่เพียงไม่นาน กู้ถิงเฉินก็พยักหน้าอย่างช้า ๆ“ผมรู้”หลินซือเหยียนมองใบหน้าของเขา พยายามค้นหาความลังเลจากแววตาคู่นั้น แต่กลับไม่พบแม้แต่น้อยเธอจึงถามคำถามสุดท้าย“แล้วทำไม”กู้ถิงเฉินเงียบไป ริมฝีปากของเขาขยับเป็นรอยยิ้มบาง ๆ แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า“เพราะผมเสียคุณไปแล้ว”หลินซือเหยียนน

เช้าวันรุ่งขึ้นกู้ถิงเฉินแต่งตัวด้วยชุดสูทสีเข้มเขาหยิบของในเซฟที่บรรจุหลักฐานทั้งหมด แล้วเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างห้องรับแขกเงียบผิดปกติ ซูเยี่ยนนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม ใบหน้าของเธอโทรมอย่างเห็นได้ชัด เส้นผมยุ่งเหยิง และไม่มีเค้าของหญิงผู้สง่างามที่เคยดูแลภาพลักษณ์ของตัวเองอย่างพิถีพิถันอีกแล้ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอเงยหน้าขึ้น"จะไปไหน"กู้ถิงเฉินหยุดฝีเท้า"ไปสถานีตำรวจ"ซูเยี่ยนลุกขึ้นทันที"ไปทำไม""แจ้งความ"เพียงสองคำสั้น ๆ ทำให้ใบหน้าของซูเยี่ยนซีดเผือด"แก... แกจะแจ้งความแม่เหรอ"กู้ถิงเฉินไม่ได้ตอบซูเยี่ยนเดินเข้ามาหาเขา สีหน้าตื่นตระหนก"กู้ถิงเฉิน! แกเป็นลูกแม่นะ! แกจะทำแบบนี้ได้ยังไง!"กู้ถิงเฉินหยุดอยู่ตรงประตูเขาหันกลับมา สายตาที่มองมารดาของตัวเองเย็นชาและนิ่งสงบ"แม่ครับ"ซูเยี่ยนมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ"แม่ทำแบบนี้กับคนอื่นได้ยังไง""แม่ทำเพื่อแก! ทุกอย่างแม่ทำเพื่อแก!"เสียงของซูเยี่ยนสั่นกู้ถิงเฉินส่ายหน้า"ไม่ใช่"เขามองเธอตรง ๆ"แม่ทำเพื่อแม่"ซูเยี่ยนตัวแข็ง กู้ถิงเฉินไม่พูดอะไรอีก เขาหันหลังแล้วเดินออกจากบ้าน"กู้ถิงเฉิน!"เสียงร้องของซูเยี่ยนดังตามหลังแต่เ

ห้องสอบปากคำ สถานีตำรวจ ชั้นสองห้องสอบปากคำแคบๆ มีโต๊ะโลหะอยู่หนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว และหลอดไฟนีออนที่สว่างจ้าจนแสบตา ผนังโดยรอบเป็นสีเทา ไม่มีหน้าต่างแม้แต่บานเดียว มีเพียงกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ตรงมุมห้อง ส่งเสียงหึ่งเบาๆ อย่างต่อเนื่องบรรยากาศเงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงพลิกกระดาษ ซูเยี่ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามพนักงานสอบสวนสองคนมือของเธอวางอยู่บนโต๊ะ นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อย เครื่องประดับราคาแพงที่เคยอยู่บนตัวเธอเป็นประจำหายไปหมดแล้ว ทั้งสร้อยมุก แหวน และกำไล ล้วนถูกตำรวจยึดไว้เป็นหลักฐาน เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ซูเยี่ยนต้องนั่งอยู่ในห้องเล็กๆ แบบนี้ โดยไม่มีใครคอยจัดการทุกอย่างแทนเธอไม่มีคนรับใช้ ไม่มีคนขับรถ ไม่มีบอดี้การ์ดและไม่มีใครเรียกเธอด้วยน้ำเสียงนอบน้อมเหมือนที่ผ่านมา“คุณนายซูครับ”เสียงของพนักงานสอบสวนดึงเธอกลับมาจากความคิดเขาเปิดแฟ้มตรงหน้าอย่างใจเย็น“เรามีหลักฐานหลายชิ้นที่ระบุว่าคุณนายมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีวางยา ข่มขู่ และทำลายชื่อเสียง”ซูเยี่ยนไม่ได้ตอบสายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่โต๊ะโลหะตรงหน้า“คุณนายมีทนายหรือยังครับ”“ไม่มี”เสียงของเธอแหบแห้งจนแทบไม่ได้ย