Todos os capítulos de สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า: Capítulo 11 - Capítulo 20

หลินซือเหยียนกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอย่างที่ซูเยี่ยนคาดหวัง เธอเพียงยิ้มบาง ๆ อยู่ในใจคุณแม่คะ งานเลี้ยงครั้งนี้... หนูจะทำให้มันกลายเป็นงานเลี้ยงอำลาของแม่เองหลังอาหารกลางวัน หลินซือเหยียนเดินเข้าไปในห้องครัว เห็นอาเหมยกำลังล้างจานอยู่ เธอจึงเดินผ่านไปอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา“พรุ่งนี้งานเลี้ยงน้ำชา มีเครื่องดื่มอะไรบ้าง?”อาเหมยเหลือบมองไปรอบ ๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ จึงตอบโดยยังทำทีเป็นล้างจานต่อ“คุณนายสั่งให้เตรียมเหล้าผลไม้ชนิดพิเศษไว้ค่ะ บอกว่าจะให้คุณผู้หญิงดื่มโดยเฉพาะ”หลินซือเหยียนนิ่งไปครู่หนึ่งเพียงเท่านี้ เธอก็เข้าใจเจตนาของซูเยี่ยนแล้วหากเธอดื่มเข้าไปต่อหน้าคนมากมาย แล้วเกิดอาการผิดปกติขึ้นมา คนที่จะถูกมองว่าเสียมารยาทหรือมีปัญหาก็คงเป็นเธอเอง“พรุ่งนี้เปลี่ยนเครื่องดื่มของฉันเป็นน้ำผลไม้ธรรมดา”อาเหมยชะงัก“แล้วเหล้าที่คุณนายเตรียมไว้ล่ะคะ?”“เก็บไว้ที่เดิม”หลินซือเหยียนตอบทันที“อย่าให้คุณนายรู้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงอะไร”อาเหมยมองเธออย่างเข้าใจในที่สุด“แล้วแก้วของคุณนาย...”“เปลี่ยนแค่เครื่องดื่มในแก้วก็พอ ภาชนะและการจัดวางทุกอย่างให้เหมือนเ

"ขอโทษนะคะคุณแม่" หลินซือเหยียนยิ้ม "แต่หนูแพ้เหล้าค่ะ ดื่มไม่ได้"ซูเยี่ยนหัวเราะแห้งๆ "แค่ถ้วยเดียวก็ไม่เป็นไร""หนูกลัวว่าถ้าดื่มแล้วจะเสียมารยาทต่อหน้าแขกค่ะ" หลินซือเหยียนทำหน้าสงสัย "มันไม่ดีต่อหน้าตาของตระกูลกู้เลยนะคะ"แขกหลายคนเริ่มมองหน้ากันด้วยความฉงนซูเยี่ยนเริ่มรู้สึกถึงแรงต้าน"งั้นก็เปลี่ยนเป็นน้ำผลไม้ก็ได้" เธอหยิบแก้วน้ำผลไม้ที่หลินซือเหยียนเพิ่งเสิร์ฟให้ ยื่นให้หลินซือเหยียน "นี่ดื่มแทนก็ได้"หลินซือเหยียนรู้ดี... แก้วนั้นก็ใส่น้ำผลไม้ธรรมดาจริงๆ ไม่มียาพิษใดๆแต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายของเธอ"ได้ค่ะ" หลินซือเหยียนรับแก้วมา แต่ก่อนจะดื่ม เธอหันไปพูดกับซูเยี่ยนเสียงดังพอให้แขกได้ยิน "คุณแม่คะ หนูดื่มน้ำผลไม้นี้เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าหนูเคารพคุณแม่และทุกคนในบ้านนี้ หนูหวังว่าคุณแม่จะดื่มด้วยกันกับหนู เพื่อเป็นสิริมงคล"เธอยื่นแก้วน้ำผลไม้อีกใบที่เตรียมไว้ให้ซูเยี่ยนซูเยี่ยนชะงักแต่ท่ามกลางสายตาของแขกผู้ใหญ่ เธอปฏิเสธไม่ได้"ได้สิจ๊ะ" ซูเยี่ยนยิ้มอย่างฝืน รับแก้วน้ำจากหลินซือเหยียนมาหลินซือเหยียนยกแก้วขึ้น "ขอให้คุณแม่สุขภาพแข็งแรงและมีความสุขตลอดไปค่ะ"แล้วเธอก็ดื่มน้ำผลไ

ซูเยี่ยนฟื้นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเองตอนบ่ายแก่ๆ ปวดหัวตุบๆ ราวกับมีคนเอาค้อนทุบขมับทั้งสองข้าง ลำคอแห้งผาก กลิ่นเหล้าจางๆ ยังติดอยู่ในลมหายใจเธอจำได้ลางๆ ว่าเธอเมา... ต่อหน้าแขกนับสิบ"คุณนายคะ!" อาเอ้ยวิ่งเข้ามาเมื่อเห็นเธอลืมตา "คุณนายฟื้นแล้ว!""น้ำ..." ซูเยี่ยนพูดเสียงแหบอาเอ้ยรีบยกน้ำมาให้ ซูเยี่ยนดื่มจนหมดแก้ว แล้วหันไปมองนาฬิกาบ่ายสามโมงงานเลี้ยงน้ำชาเลิกไปนานแล้ว"แขก... กลับกันหมดหรือยัง?""กลับกันหมดแล้วค่ะคุณนาย คุณหญิงลี่ฝากบอกว่าเป็นห่วงคุณนายมาก"ซูเยี่ยนกัดฟันคำว่า "เป็นห่วง" ในวงสังคมชั้นสูงหมายถึง "ฉันจะเอาไปนินทาให้ทั่วทั้งเมือง"เธอเสียหน้าที่สุดในชีวิต"หลินซือเหยียนอยู่ไหน!" เธอถามด้วยเสียงกร้าว"คุณผู้หญิงหลิน... อยู่ในสวนค่ะ กำลังรดน้ำต้นไม้กับอาเหมย"ซูเยี่ยนกำผ้าห่มแน่นเด็กคนนั้น...เด็กคนนั้นวางแผนไว้หมดแล้วตั้งแต่น้ำผลไม้ที่เสิร์ฟ ไปจนถึงการบังคับให้เธอดื่ม... ทุกอย่างคือกับดักเธอถูกหลินซือเหยียนเล่นงานหญิงสาวที่เธอคิดว่าเป็นแค่เด็กบ้านนอกตัวเล็กๆ ที่ไม่มีพิษมีภัยซูเยี่ยนหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียง แต่แล้วเธอก็ชะงักเครื่องมือถือของเธอ..

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังกลางใจเมือง แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าแทบจะตลอดทั้งคืน ห้องฉุกเฉินเปิดรับผู้ป่วยไม่หยุดหย่อน แต่ในห้องตรวจพิเศษชั้นสาม ซึ่งเป็นห้องสำหรับผู้ป่วยระดับวีไอพี ประตูปิดสนิท มีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอหลินซือเหยียนนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ผิวซีดเซียว ดวงตาปรือ แต่ในใจกลับสว่างราวกับมีไฟลุกโชนกู้ถิงเฉินยืนอยู่ข้างเตียง มือกำแน่น หน้าตาตื่นตระหนก"คุณหมอครับ... ภรรยาผมเป็นยังไงบ้าง?"แพทย์หญิงวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาว ถอดแว่นตาออก สีหน้าจริงจัง"คุณกู้ ผมขอเรียนตามตรงนะครับ จากการตรวจเลือดและปัสสาวะของคุณหลิน เราพบสารบางอย่างที่ผิดปกติ"กู้ถิงเฉินขมวดคิ้ว "สารอะไรครับ?"แพทย์หญิงมองแฟ้มในมือ แล้วเงยหน้าขึ้น"เป็นสารกลุ่มเบนโซไดอะซีปีน ครับ ออกฤทธิ์กดประสาทส่วนกลาง ใช้ในยานอนหลับหรือยาระงับประสาทชนิดรุนแรง ในทางการแพทย์เราใช้กับผู้ป่วยที่มีภาวะวิตกกังวลขั้นรุนแรง หรือผู้ป่วยจิตเวช แต่...""แต่?""แต่ปริมาณที่พบในเลือดของคุณหลินสูงมากครับ สูงพอที่จะทำให้เกิดอาการง่วงซึม มึนงง สับสน และถ้าได้รับต่อเนื่องเป็นเวลานาน... อาจทำให้สมองส่วนความจำเสื่อมสภาพได้"ก

คืนนั้น ในห้องนอนกู้ถิงเฉินนั่งอยู่ข้างเตียง มองหลินซือเหยียนที่นอนหลับตาปรือ"เจี๋ยเจี๋ย...""หืม?""ฉันขอโทษ"เธอลืมตาขึ้นมองเขา"ขอโทษเรื่องอะไร""เรื่องทุกอย่าง" เขาก้มหน้า เสียงสั่น "ฉันไม่เคยเชื่อเธอ ฉันเชื่อแม่มาตลอด ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรลงไป"หลินซือเหยียนมองหน้าเขาในชาติก่อน... เธอไม่เคยได้ยินคำขอโทษนี้ในชาติก่อน... เขาเชื่อแม่จนวันสุดท้าย"ที่รัก" เธอยื่นมือไปแตะแก้มเขา "ฉันไม่ได้โกรธเธอ"กู้ถิงเฉินเงยหน้าขึ้น ตาแดงก่ำ"แต่ฉันอยากให้เธอสัญญากับฉันอย่างหนึ่ง""อะไรก็ได้""ต่อจากนี้... ถ้าฉันกับแม่ของเธอมีปัญหากัน..." เธอจ้องตาเขา "เธอต้องหาความจริงด้วยตัวเอง อย่าเชื่อใครทั้งนั้น... รวมทั้งฉันด้วย"กู้ถิงเฉินนิ่งไปคำพูดนี้... มันไม่เหมือนคำขอร้อง มันเหมือนคำสั่งแต่เขาไม่ทันสังเกต"ฉันสัญญา"หลินซือเหยียนหลับตาลงริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆกู้ถิงเฉิน... ในที่สุดเธอก็พูดคำที่ฉันรอมาตลอดสามปีแต่ตอนนี้... มันไม่มีความหมายกับฉันแล้วเช้าวันรุ่งขึ้นหลินซือเหยียนตื่นแต่เช้า เธอเดินลงมาที่ห้องครัว พบอาเหมยกำลังเตรียมอาหารเช้า"อาเหมย"อาเหมยหันมา "คุณผู้หญิง""วันนี้..