บททั้งหมดของ สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า: บทที่ 21 - บทที่ 30

สิบโมงเช้าแสงแดดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของธนาคารพาณิชย์กลางใจเมือง กระทบพื้นหินอ่อนสีครีมจนสว่างวาบไปทั่วโถง ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจในชุดสูทและหญิงสาวที่แต่งกายอย่างพิถีพิถัน ต่างนั่งรอคิวกันอย่างสงบซูเยี่ยนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสง่างามเช่นเคยวันนี้เธอสวมเดรสสีน้ำเงินเข้ม ประดับด้วยสร้อยมุกเม็ดใหญ่ เธอเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์บริการพิเศษโดยไม่ต้องรอคิวเหมือนลูกค้าทั่วไป“คุณนายซู เชิญทางนี้ครับ”พนักงานหนุ่มกล่าวต้อนรับ ก่อนพาเธอเข้าไปยังห้องรับรองส่วนตัวซูเยี่ยนนั่งลงบนโซฟาหนัง ถอดแว่นกันแดดวางไว้บนโต๊ะ แล้วหยิบกระเป๋าออกจากแขน“ฉันต้องการตรวจสอบบัญชีที่เปิดในชื่อของฉัน รวมถึงบัญชีที่เกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวทั้งหมด” เธอสั่งเสียงเรียบ “โดยเฉพาะบัญชีของหลินซือเหยียน”พนักงานพิมพ์ข้อมูลลงในระบบไม่นาน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย“มีอะไร?”“เอ่อ... คุณนายครับ บัญชีที่คุณนายถามถึง ตอนนี้ยอดคงเหลือเป็นศูนย์ครับ”ซูเยี่ยนขมวดคิ้ว“อะไรนะ?”“เมื่อคืนมีรายการโอนเงินออกทั้งหมดครับ”เธอลุกขึ้นทันที“เป็นไปไม่ได้ บัญชีนั้นมีเงินอยู่หลายสิบล้าน ใครเป็นคนโอน?”พนักงานตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติ

สองทุ่ม กู้ถิงเฉินขับรถมาถึงสถานีตำรวจไฟบริเวณชั้นสองยังเปิดสว่าง ห้องสอบปากคำด้านในยังคงมีเจ้าหน้าที่เข้าออกเป็นระยะ เขาก้าวขึ้นบันไดด้วยใบหน้าซีดเซียว ก่อนจะเห็นทนายความของซูเยี่ยนยืนรออยู่หน้าห้อง“คุณกู้ครับ”ทนายวัยกลางคนโค้งศีรษะเล็กน้อย“คุณหญิงอยู่ในห้องสอบปากคำมาประมาณสี่ชั่วโมงแล้วครับ”กู้ถิงเฉินหยุดตรงหน้าเขา “แม่ผมเป็นยังไงบ้าง”ทนายถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบตามตรง“สถานการณ์ไม่ค่อยดีครับ หลักฐานที่เจ้าหน้าที่มีค่อนข้างชัด”“หลักฐานอะไร”“บัญชีที่อยู่ในชื่อคุณหลินซือเหยียน มีเอกสารการเปิดบัญชีและรายการอนุมัติที่ใช้ลายเซ็นของคุณหญิงเป็นผู้มีอำนาจ นอกจากนี้ยังพบเงินจากบริษัทในเครือตระกูลกู้โอนเข้าบัญชีดังกล่าวหลายครั้ง”คิ้วของกู้ถิงเฉินขมวดเข้าหากัน“บัญชีของเจี๋ยเจี๋ย?”เขายังไม่ทันถามต่อ ทนายก็พูดขึ้นอีกครั้ง“เมื่อคืนมีเงินหลายสิบล้านถูกโอนออกจากบัญชีครับ รายการทั้งหมดใช้ข้อมูลและรหัสที่อยู่ภายใต้การควบคุมของคุณหญิง”กู้ถิงเฉินนิ่งไปภาพเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างห้ามไม่ได้หลินซือเหยียนปวดท้อง เขาพาเธอไปโรงพยาบาล กลับถึงบ้านตอนเกือบตีสาม และเห็นแม่ยืนอยู่ตรงเชิงบันได

บ้านหลังเล็กในย่านชานเมืองยังเหมือนเดิมทุกอย่างมันเป็นบ้านสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูนหลังเก่า แม้ผ่านกาลเวลามานานก็ยังดูแข็งแรง ตัวบ้านตั้งอยู่บนที่ดินราวหนึ่งไร่ ริมคลองสายเล็กที่ทอดผ่านทุ่งสีเขียว ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่ที่พ่อของเธอเป็นคนปลูกตั้งแต่ยังเด็กต้นมะม่วง ต้นชมพู่ ต้นกล้วยขึ้นกระจายอยู่ทั่วบริเวณ บางต้นรกจนเกือบคลุมทางเดิน แต่กลับช่วยบังแดดจนลานหน้าบ้านยังคงเย็นสบายหลินซือเหยียนยืนมองบ้านตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปแสงแดดยามเช้าส่องผ่านกิ่งไม้เป็นริ้ว ๆ ลงบนพื้นดินอาเหมยเดินตามมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กในมือ“นี่คือบ้านของพ่อฉัน”หลินซือเหยียนพูดเบา ๆ พลางมองบานประตูไม้เก่า“พ่อซื้อไว้ก่อนฉันเกิด แล้วทิ้งไว้ให้ฉันกับแม่”อาเหมยเหลือบมองบ้านตรงหน้า ก่อนถามอย่างระมัดระวัง“แล้วคุณผู้หญิง... ไม่เคยมาอยู่ที่นี่เหรอคะ”“เคยอยู่ตอนเด็ก ๆ”หลินซือเหยียนหยิบกุญแจออกมาแล้วไขประตู“หลังพ่อเสีย แม่พาฉันไปอยู่กับญาติ พอแม่เสีย ฉันก็ถูกส่งเข้าเมือง”ประตูถูกผลักออกช้า ๆเสียงบานพับดังเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบกลิ่นอับจากบ้านที่ปิดมานานลอยออกมา เฟอร์นิเจอร์ไม้ด้านในยังอยู่คร

วันที่สามกู้ถิงเฉินกลับไปที่บ้านหลังเล็กของหลินซือเหยียนตลอดสองวันที่ผ่านมา เขาให้คนตามสืบเรื่องทรัพย์สินของเธออย่างละเอียด จนพบโฉนดที่ดินซึ่งยังคงมีชื่อของหลินซือเหยียนเป็นเจ้าของ บ้านหลังเก่าที่อยู่ชานเมือง เขาจำได้ว่าหลินซือเหยียนเคยพูดถึงบ้านหลังนี้ครั้งหนึ่ง ตอนที่ทั้งคู่เพิ่งเริ่มคบกันเธอเคยบอกเขาว่า พ่อทิ้งบ้านหลังหนึ่งไว้ให้ที่ชานเมืองแต่เธอไม่เคยพาเขาไปที่นั่น ตอนนั้นเขาไม่ได้ถามต่อและไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าบ้านหลังนั้นจะสำคัญกับเธอมากแค่ไหน วันนี้เขากลับมายืนอยู่หน้าบ้านหลังนั้น ประตูรั้วไม้เก่าเปิดแง้มอยู่ต้นมะม่วงต้นใหญ่ทอดเงาลงบนลานหน้าบ้าน แล้วเขาก็เห็นเธอ หลินซือเหยียนกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ข้างรั้วเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมกับกางเกงผ้าฝ้ายธรรมดา ผมถูกรวบไว้เป็นหางม้าต่ำ ไม่มีเครื่องประดับ ไม่มีเครื่องสำอาง ถึงอย่างนั้น เธอกลับดูมีชีวิตชีวากว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็น กู้ถิงเฉินยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหลินซือเหยียนเงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่สบกัน เธอไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย“มาทำไม”กู้ถิงเฉินก้าวเข้ามาในลานบ้าน“เจี๋ยเจี๋ย... กลับบ้านเถอะ”หลินซือเหยียนวางบัวรดน้ำลง“บ้านไหน”

หลินซือเหยียนพยักหน้า ไม่พูดอะไร รอให้เธอพูดต่อ“คุณนายซู... ได้จ้างผู้ชายคนหนึ่งไว้”อาเอ้ยพูดเสียงสั่น“จ้างให้มาทำความรู้จักกับคุณผู้หญิง ระหว่างงานเลี้ยง ถ้าคุณผู้หญิงดื่มเหล้าจนเมา... เขาจะเข้าไปตีสนิท แล้วแอบถ่ายรูปไว้”หลินซือเหยียนวางถ้วยชาลง“แล้ว?”“หนูเป็นคนรับสายจากผู้ชายคนนั้นเอง เขาโทรมาก่อนงานเลี้ยงหนึ่งวัน ถามว่าคุณนายซูจะให้เข้าไปตอนไหน”“เธอตอบว่าไง”“หนู... หนูบอกไปตามที่คุณนายซูสั่ง” อาเอ้ยก้มหน้า “หนูบอกว่าให้รอสัญญาณ แต่...”“แต่เธอไม่ได้ดื่มเหล้า”อาเอ้ยเงยหน้าขึ้น“แผนเลยล้มเหลว”หลินซือเหยียนยิ้ม“แล้วเธอเก็บหลักฐานไว้ไหม”อาเอ้ยล้วงจากกระเป๋าเสื้อ หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าออกมา“หนูอัดเสียงบทสนทนาไว้”เธอเปิดไฟล์เสียงเสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังออกมา“ผมจะรอสัญญาณจากคุณหญิงนะครับ ระหว่างนี้ถ้าคุณหลินเมาเมื่อไหร่ ผมจะเข้าไปตีสนิท ถ่ายรูปให้ดูเหมือนว่าสนิทกัน”“ครับ ผมเข้าใจ อย่าให้ใครสงสัย”