สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า

"ถึงเวลาที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวจะต้องมาเชิญแขกผู้มีเกียรติทุกท่านร่วมดื่มอวยพรกันแล้วครับ!" พิธีกรประกาศเสียงดังกู้ถิงเฉินจูงมือหลินซือเหยียนเดินลงจากเวที พร้อมหยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาพวกเขาเดินไปตามโต๊ะต่างๆ ทักทายแขกผู้ใหญ่และเพื่อนฝูง หลินซือเหยียนทำตัวตามบทบาทของเจ้าสาวที่ดี ยิ้มแย้ม พูดจาสุภาพ รับคำอวยพรอย่างนอบน้อมจนกระทั่งมาถึงโต๊ะของซูเยี่ยน"ลูกสะใภ้ของแม่วันนี้สวยที่สุด" ซูเยี่ยนลุกขึ้นยืน พร้อมยกแก้วขึ้นมา เสียงนุ่มนวลอบอุ่น แต่มืออีกข้างของเธอกำช้อนเงินไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวหลินซือเหยียนจำได้ ในชาติก่อน เธอซาบซึ้งใจกับคำชมนี้มาก ร้องไห้ด้วยความดีใจ แล้วไปกอดแม่สามีอย่างนอบน้อมแต่วันนี้ เธอจะไม่ทำแบบนั้นอีก"ขอบคุณคุณแม่ที่ชมค่ะ" หลินซือเหยียนยกแก้วขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ซูเยี่ยนอีกนิด แล้ว "บังเอิญ" สะดุดชายกระโปรงตัวเองแก้วแชมเปญสีทองในมือของเธอพลิกคว่ำลง อย่างช้าๆ ราวกับภาพสโลว์โมชันในหนังของเหลวสีทองไหลรินลงบนชุดสีม่วงเข้มของซูเยี่ยน เปรอะเปื้อนตั้งแต่ช่วงอกลงไปถึงชายผ้า พร้อมกับเศษแก้วที่แตกกระจายไปทั่ว"อ๊ากกก!!!" ซูเยี่ยนร้องเสียงหลง ก้าวถอยหลังไปหลายก้าว มือปัดของเหล

ห้องหรูของโรงแรมห้าดาวเต็มไปด้วยกลิ่นดอกกุหลาบแดงและเทียนหอมราคาแพง ผ้าปูที่นอนสีขาวปักลายหัวใจเรียงรายอย่างประณีต แชมเปญเย็นจัดตั้งรออยู่บนโต๊ะข้างเตียง พร้อมกับช็อกโกแลตรูปหัวใจที่เรียงกันเป็นแถวหลินซือเหยียนยืนอยู่หน้ากระจกอีกครั้ง มองภาพสะท้อนของตัวเองในชุดนอนไหมสีขาวที่ซูเยี่ยนเป็นคนเลือกให้ชุดนี้บางเฉียบ แทบจะโปร่งแสง มันคือคำสั่งแบบไม่ต้องพูดคำว่า "ทำให้ลูกชายฉันพอใจ" หลินซือเหยียนจำได้ว่าในชาติก่อนเธอใส่ชุดนี้ด้วยความเขินอายและเต็มไปด้วยความหวังเธอคิดว่าคืนนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของความสุข แต่มันกลับเป็นจุดเริ่มต้นของนรกกู้ถิงเฉินเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมยังเปียกชื้น กลิ่นโลชั่นอาบน้ำหอมโชยมาแต่ไกล เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวผูกไว้ที่เอวหลวมๆ เผยให้เห็นเนินอกที่แข็งแรง เขายิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเธอเคยเต้นแรง"เจี๋ยเจี๋ย ขึ้นเตียงกันเถอะครับ" เขาเดินเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นจะแตะไหล่เธอหลินซือเหยียนหลบ เบาๆ แต่ชัดเจน กู้ถิงเฉินชะงัก มือค้างอยู่กลางอากาศ"เป็นอะไรไปครับ?""เปล่าค่ะ" หลินซือเหยียนยิ้ม แล้วเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง หยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบช้าๆ "แค่อยากดื่มก่อน"กู้ถิงเฉ

(เช้าวันรุ่งขึ้น)หลินซือเหยียนตื่นขึ้นมาด้วยแสงแดดที่ส่องผ่านม่านโปร่งแสงของโรงแรม เสียงนกร้องอยู่ไกลๆ ผสมกับเสียงรถยนต์ที่แล่นผ่านด้านล่างเธอลืมตาขึ้น กู้ถิงเฉินยังหลับอยู่ข้างๆ หน้าตาหล่อเหลาหลับสนิท ไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อยในชาติก่อน เธอคงนอนมองเขาแล้วยิ้มด้วยความสุข แต่วันนี้เธอเพียงแค่ลุกขึ้นอย่างเงียบๆ ไปอาบน้ำ แต่งตัว และเตรียมตัวสำหรับบทต่อไป"เจี๋ยเจี๋ย" กู้ถิงเฉินตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงน้ำ "ตื่นแล้วเหรอครับ?""ค่ะ" เธอเดินออกจากห้องน้ำ พร้อมกับเสื้อผ้าที่เรียบร้อยแล้ว "วันนี้เรากลับบ้านคุณแม่ใช่ไหมคะ?""ครับ แม่บอกให้กลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้าน"หลินซือเหยียนยิ้ม "ดีค่ะ ฉันรอไม่ไหวแล้ว"เธอพูดแบบนั้น แต่ในดวงตากลับไม่มีความตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อยหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถหรูสีดำคันโตจอดหน้าบ้านตระกูลกู้ บ้านหลังใหญ่ที่หลินซือเหยียนรู้จักดี มันสวยงาม ตระหง่าน แต่ข้างในกลับเป็นกับดักหนูที่รอคอยเหยื่อเธอเคยติดกับดักนั้นมาครั้งหนึ่งแล้ว คราวนี้หนูจะกลายเป็นแมวซูเยี่ยนรออยู่ที่หน้าบ้านด้วยรอยยิ้มอบอุ่นราวกับคุณแม่ผู้เปี่ยมด้วยความรัก"ลูกๆ กลับมาแล้ว!"หลินซือเหยียนก้าวลงจากรถ เดิ

ซูเยี่ยนชี้ไปทางประตู“ฉันอยากอยู่คนเดียว พวกแกออกไปก่อน!”“แม่ครับ...”“ออกไป!”กู้ถิงเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมาหาหลินซือเหยียน“ไปกันเถอะครับ”เขายื่นมือมาจับมือเธอ หลินซือเหยียนปล่อยให้เขาจูงออกไปแต่โดยดีก่อนเดินพ้นประตู เธอหันกลับมา“คุณแม่คะ”ซูเยี่ยนไม่ได้ตอบ“หนูจะพยายามเป็นลูกสะใภ้ที่ดีที่สุดนะคะ”พูดจบ เธอก็ยิ้มให้แล้วเดินออกไป ประตูห้องรับแขกปิดลง ภายในห้องเหลือเพียงความเงียบซูเยี่ยนยืนอยู่กับที่พักหนึ่ง ก่อนจะทรุดตัวลงบนโซฟามือของเธอยังสั่นเธอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา ตรวจดูข้อความทั้งหมดอีกครั้ง ไม่มี ไม่มีข้อความแบบนั้นไม่ว่าเธอจะค้นอย่างไรก็ไม่มี“ใครทำกันแน่...”ซูเยี่ยนพึมพำกับตัวเอง สายตาของเธอค่อย ๆ เลื่อนไปยังประตูที่เพิ่งปิดลง เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า บ้านหลังนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป และคนที่ทำให้มันเปลี่ยน ก็คือลูกสะใภ้คนใหม่ของเธอด้านนอก หลินซือเหยียนเดินเคียงข้างกู้ถิงเฉินไปตามทางเดิน เธอไม่ได้พูดอะไร กู้ถิงเฉินเองก็เงียบไปเช่นกันเมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เธอหันกลับไปมองบ้านหลังเดิมอีกครั้ง สามปีที่แล้ว เธอเคยยืนอยู่ตรงนี้ด้วยน้ำตาวันนี้ เธอกลับมาอีกค