Semua Bab สามีแบบนี้ ไม่ขอมีดีกว่า: Bab 41 - Bab 50

คืนนั้นซูเยี่ยนถูกส่งตัวกลับไปยังห้องควบคุมตัวชั่วคราวภายในสถานีตำรวจห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ มีเพียงเตียงไม้หนึ่งตัวกับห้องน้ำเล็กๆ อยู่มุมห้อง หลอดไฟบนเพดานสว่างอยู่ตลอดเวลา ไม่มีนาฬิกา ไม่มีโทรทัศน์ และไม่มีสิ่งใดที่ทำให้เธอรู้ว่าค่ำคืนนี้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วเธอนั่งอยู่บนเตียง มองเพดานอย่างเลื่อนลอยนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอถูกคุมขังไม่มีบ้านหลังใหญ่ไม่มีห้องนอนกว้างขวางไม่มีคนรับใช้ไม่มีใครคอยถามว่าเธอต้องการอะไรมีเพียงความเงียบและความคิดของตัวเองซูเยี่ยนกอดเข่าตัวเองอย่างเงียบๆเธอคิดย้อนกลับไปถึงชีวิตที่ผ่านมาสามีที่ทิ้งเธอไปตั้งแต่ลูกยังเด็กวันที่เธอต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพังวันที่เธอเริ่มกลัวว่าความรักของลูกจะถูกแบ่งให้กับใครคนอื่นผู้หญิงหลายคนที่เธอพยายามกีดกันออกไปจากชีวิตของลูกและหลินซือเหยียน...คนสุดท้ายซูเยี่ยนหลับตาลงความจริงที่เธอไม่เคยยอมรับ ตอนนี้กลับชัดเจนจนไม่อาจหลีกหนีได้อีกเธอไม่ได้ทำทุกอย่างเพราะรักลูกเธอทำไปเพราะความกลัวกลัวว่าจะถูกทิ้งกลัวว่าจะต้องอยู่เพียงลำพังและที่น่าเจ็บปวดที่สุดคือ...ความกลัวนั้นกลับกลายเป็นสิ่งที่ผลักลูกชายออกไปจากตัวเธอด

ศาลแขวงกลางนัดไต่สวนคดีในเช้าวันจันทร์ท้องฟ้าขมุกขมัว ฝนตกปรอย ๆ ตั้งแต่เช้ามืด ผู้คนในชุดสูทและชุดราชการเดินขวักไขว่ไปมาตามโถงทางเดินของศาล กลิ่นอับชื้นจากพื้นหินปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าหลินซือเหยียนมาถึงก่อนเก้าโมงเช้า อาเหมยเดินตามหลังเธอมาเงียบ ๆ วันนี้เธอสวมเดรสสีเทาเรียบ ๆ ไม่มีเครื่องประดับ ผมยาวถูกรวบตึง เผยให้เห็นใบหน้าเรียบนิ่งที่แทบไม่มีอารมณ์ใด ๆกู้ถิงเฉินยืนรออยู่หน้าห้องพิจารณาเมื่อเห็นเธอ เขาก็ก้าวเข้ามาหา“เจี๋ยเจี๋ย”หลินซือเหยียนหยุดฝีเท้า“ผม... ไม่คิดว่าคุณจะมา”“ฉันมาในฐานะพยาน”“ผมรู้ครับ”กู้ถิงเฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงเบา“ผมแค่... ดีใจที่คุณมา”หลินซือเหยียนไม่ได้ตอบ เธอเดินผ่านเขาเข้าไปในห้องพิจารณากู้ถิงเฉินยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามเข้าไปในห้องพิจารณาผู้พิพากษาหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่บนบัลลังก์สูง เบื้องล่างเป็นอัยการ พนักงานสอบสวน และทนายความของทั้งสองฝ่าย ไม่นาน ซูเยี่ยนก็ถูกนำตัวเข้ามาชุดนักโทษสีน้ำตาลทำให้ภาพของหญิงสูงศักดิ์ที่ทุกคนเคยรู้จักเลือนหายไปแทบหมด ผมของเธอยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียว ไร้เครื่องสำอางแม้แต่น้อย เมื่อซูเ

หลังศาลหลินซือเหยียนเดินออกจากห้องพิจารณาอาเหมยรออยู่หน้าประตู เมื่อเห็นเธอก็รีบเดินเข้ามาหา“คุณผู้หญิง... เป็นยังไงบ้างคะ”หลินซือเหยียนมองประตูห้องพิจารณาที่ปิดลงด้านหลัง“จบแล้ว”เธอเดินผ่านฝูงชนไปยังบันไดทางออกเพิ่งลงไปได้ไม่กี่ขั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังตามหลังมา“เจี๋ยเจี๋ย!”หลินซือเหยียนหยุดกู้ถิงเฉินวิ่งตามมาจนทัน เขาหอบเล็กน้อย“ขอบคุณ”เธอหันกลับไปมอง“ขอบคุณเรื่องอะไร”“เรื่องที่คุณพูดในศาล”เขาหายใจเข้าลึก“เรื่องที่คุณขอให้แม่ได้รับการรักษา”หลินซือเหยียนไม่ได้ตอบในทันทีกู้ถิงเฉินมองเธออย่างลังเล“คุณ... ไม่โกรธแม่แล้วเหรอ”“ฉันไม่โกรธแล้ว”เธอเว้นไปครู่หนึ่ง“แต่ฉันก็ไม่ลืม”กู้ถิงเฉินก้มหน้าลง“ผมเข้าใจ”“กู้ถิงเฉิน”“ครับ”หลินซือเหยียนมองเขานิ่ง ๆ“ฉันมีเรื่องจะบอก”เขาเงยหน้าขึ้น“อะไรครับ”เธอสูดหายใจเข้าลึก“ฉันท้อง”กู้ถิงเฉินนิ่งไป ราวกับไม่เข้าใจคำพูดนั้นในทันที“ท้อง...?”“ใช่”“ลูกของเรา?”หลินซือเหยียนพยักหน้าดวงตาของเขาเบิกกว้าง“ตั้งแต่เมื่อไหร่”“ก่อนที่ฉันจะออกจากบ้าน”กู้ถิงเฉินยืนนิ่งอยู่หลายวินาที“แล้วทำไม... ทำไมคุณไม่บอกผม”หลินซือเหยียนมองเขา“เ

หลินซือเหยียนตักข้าวต้มใส่ชามแล้ววางตรงหน้าเขา"กินเถอะค่ะ"กู้ถิงเฉินยกช้อนขึ้น ตักข้าวต้มเข้าปาก"อร่อยจังเลย"หลินซือเหยียนนั่งลงฝั่งตรงข้าม"กู้ถิงเฉิน""ครับ""ฉันไม่ได้ให้คุณกลับมาอยู่ด้วย""ผมรู้""ฉันแค่... สงสาร"กู้ถิงเฉินยิ้ม"ก็ได้""แต่อย่าคิดว่าฉันใจอ่อน""ครับ""และอย่ามาทุกวัน""ครับ""โดยเฉพาะตอนแขนหัก""ครับ"หลินซือเหยียนมองเขา"ทำไมคุณตอบครับอย่างเดียว""เพราะผมกลัวคุณจะเปลี่ยนใจ"หลินซือเหยียนเงียบไปก่อนจะหันไปตักข้าวต้มให้ตัวเองแล้วก็นั่งกินเงียบๆสองคนนั่งกินข้าวต้มด้วยกันในครัวเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวต้มและไข่เค็มคืนนั้นหลินซือเหยียนนอนอยู่บนเตียง มองเพดานด้วยสายตาเหม่อลอยมือลูบท้องเบาๆ"หนู... พ่อของหนูโง่มากเลย"เธอกระซิบ"แต่ก็... น่ารักดี"ริมฝีปากของเธอคลี่ยิ้มบางๆอีกด้านหนึ่งซูเยี่ยนนั่งอยู่ในห้องให้คำปรึกษานักจิตวิทยาหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ตรงข้ามเธอ เปิดแฟ้มประวัติไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอย่างใจเย็น"คุณซูคะ... วันนี้เราจะคุยกันเรื่องความกลัวของคุณ"ซูเยี่ยนพยักหน้าเบาๆ"คุณกลัวอะไร"เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงแผ่ว"กลัว... กา

เช้าวันจันทร์หลินซือเหยียนเพิ่งลืมตาตื่นได้ไม่นาน ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอรีบลุกจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำ อาเหมยที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงก็รีบตามเข้าไป“คุณผู้หญิง... แพ้ท้องอีกแล้วเหรอคะ”หลินซือเหยียนคุกเข่าอยู่หน้าโถสุขภัณฑ์ อาเหมยคอยลูบหลังให้อย่างเบามือเมื่ออาการคลื่นไส้ทุเลาลง อาเหมยจึงถามขึ้น“วันนี้หมอนัดตรวจครรภ์ไม่ใช่เหรอคะ”“อือ”หลินซือเหยียนตอบสั้น ๆ ก่อนเปิดน้ำล้างหน้าแล้วใช้ผ้าขนหนูซับริมฝีปาก“คุณผู้หญิงจะไปเอง หรือให้หนูไปด้วยคะ”“ฉันไปคนเดียวก็ได้”อาเหมยมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้“เมื่อวานคุณผู้ชายโทรมา บอกว่าถ้าคุณผู้หญิงจะไปหาหมอ เขาอยากไปด้วยค่ะ”มือของหลินซือเหยียนที่กำลังเช็ดหน้า หยุดลงเล็กน้อย“แล้วแต่เขาเถอะ”เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินออกจากห้องน้ำบนโต๊ะในครัวมีถุงของหลายใบวางอยู่ ที่มุมถุงมีลายมือคุ้นตาเขียนอยู่บนกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก“วันนี้หมอนัด ผมจะรออยู่ที่โรงพยาบาล ถ้าคุณไม่มา ผมจะกลับ”หลินซือเหยียนยืนมองข้อความนั้นอยู่นานสุดท้ายเธอก็หยิบกระดาษขึ้นมา พับอย่างเรียบร้อย แล้วเก็บใส่กระเป๋า“อาเหมย”“ค่ะ”“เตรียมชุดให้ฉันหน่อย”