บททั้งหมดของ แม่นาง! มาเป็นฮูหยินข้าเถิด: บทที่ 11 - บทที่ 20

วันรุ่งขึ้น ลั่วเฟยเซียนออกจากจวนสกุลหวังไปตั้งแต่ยามเฉิน(7.00น.-8.59น.) นางตรงไปยังร้านจี๋เสียงของนายท่านจาง โดยมีเสี่ยวฝานเป็นผู้นำทาง“ที่นี่รึ” ถามเสียงเรียบเมื่อยืนอยู่หน้าร้านแพรพรรณขนาดใหญ่“ใช่เจ้าค่ะ เราเข้าไปข้างในกันเถิดเจ้าค่ะ บ่าวได้แจ้งแก่นายท่านจางไว้แล้ว” กล่าวจบก็เดินไปหาหลงจู๊ของร้

รถม้าคันใหญ่เข้ามาจอดเทียบหน้าจวนสกุลหวัง ร่างสูงก้าวลงจากรถม้าด้วยความเหนื่อยล้า กว่าครึ่งเดือนที่หวังเหยียนเหว่ยต้องเดินทางไปดูกิจการยังต่างเมือง ทันทีที่ย่างเท้าเข้าจวนก็รับรู้ถึงสิ่งผิดปกติบางอย่าง พ่อบ้านวัยกลางคนเห็นผู้เป็นนายกลับมาก็เข้าไปทักทายทันใด “คารวะนายท่านขอรับ”ชายหนุ่มปรายตามองพ่อบ

ทางด้านขบวนเดินทางของร้านจี๋เสียง ตลอดห้าวันมานี้ฉิงเฟยเซียนต้องรอนแรมอยู่กลางป่า เพราะเส้นทางที่ใช้ในการสัญจรครั้งนี้ไม่ค่อยมีตัวเมืองสักเท่าใด การนั่งอยู่แต่ในรถม้าตลอดหลายวันสร้างความเหนื่อยล้าให้แก่หญิงสาวยิ่งนัก มือบางบีบนวดขาของตนเป็นระยะเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อย “คุณหนู ไหวหรือไม่เจ้าคะ” เสี

ท่ามกลางผืนป่าใหญ่ที่มืดสลัว มีบุรุษผู้หนึ่งกำลังดักซุ่มอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ร่างกำยำในชุดชาวบ้านผมเผ้าเป็นกระเซิงจากการโดนกิ่งไม้เกี่ยว ใบหน้ามีแต่หนวดเคราจนมิอาจมองเห็นดวงหน้าที่แท้จริงได้ชัดเจน มือหนากำกระบี่ไว้แน่น แววตาอันตรายดุจพยัคฆ์มองไปยังคนกลุ่มหนึ่งอย่างมาดหมาย เพียงไม่นาน ด้านหลังของคนผู้

รุ่งเช้า ร่างแน่งน้อยที่สลบไปก็รู้สึกตัวตื่น ฉิงเฟยเซียนลืมตาโพลงขึ้นมาและลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างทันทีที่เห็นว่ามีคนนั่งหลับอยู่เบื้องหน้าตน ด้วยความตกใจบวกกับความหวาดกลัวจากเหตุการณ์ในค่ำคืนที่ผ่านมา ส่งผลให้นางไม่ทันสังเกตรอบข้างให้ดีเสียก่อน มือบางคว้าเอาท่อนฟืนที่ไฟมอดไปแล้วม