Semua Bab ปี 1979 ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้บรรลัยสกุลหลิว: Bab 11 - Bab 20

ช่วงนี้มีหลายคนเดินทางมาเยี่ยมบ้านเดิม คนที่ไปทำงานในเมืองก็กลับมาหมู่บ้านด้วย และพวกเขาจะมาที่นี่อีกทีคือหลังเก็บเกี่ยว คนอยู่ในเมืองไม่ได้ทำนาพวกเขาย่อมต้องมาดูธัญพืชที่พวกเขาจะซื้อหรือแลกเปลี่ยนกับครอบครัว “ป้าหลิว ไม่ได้เจอกันนานยังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ” น้ำเสียงหวานหยาดย้อยของหญิงสาวที่อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปีทำให้เวินจื่อหนิงกลอกตามองบน ตั้งแต่หล่อนกลับมาถึงหมู่บ้านก็เดินถือตะกร้าผลไม้มาให้ทุกวัน “แล้วต้าหลิวเป็นยังไงบ้างคะ หลังแต่งงานพวกเราก็ไม่ได้เจอกันเลย ต้องโทษฉันที่ไม่ค่อยมีเวลา จึงไม่ได้กลับมาเยี่ยม” “หวั่นอิ๋นอย่าเศร้าไปเลย ผู้หญิงที่แต่งงานเข้าบ้านสามีแล้วใช้ชีวิตไม่ง่าย ยิ่งไปกว่านั้นสามีของเธอดันจากไปก่อน น้องชาย น้องสะใภ้ของสามีเธอก็จริง ๆ พี่สะใภ้ตัวคนเดียวยังไม่ช่วยเหลือกันและกัน” ตอนเห็นแม่หลิวทั้งปลอบทั้งใช้มือเช็ดน้ำตาให้มู่หวั่นอิ๋นอย่างไม่นึกรังเกียจ ยิ่งทำให้คนเป็นลูกสะใภ้อยากจับตัวแม่สามีเขย่ามู่หวั่นอิ๋น เป็นลูกสาวในหมู่บ้านที่แต่งงานออกไปกับสามีทหาร แต่ว่าอีกฝ่ายรับภารกิจพิเศษหลังเสียชีวิตแม้ภรรยาได้รับเงินปู

คนที่ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ต่อให้เวินจื่อหนิงทำดีแค่ไหน ทำให้บ้านเป็นระเบียบ ทุกคนช่วยกันอย่างเท่าเทียม แต่ถึงอย่างนั้นก็สู้มู่หวั่นอิ๋น แม่ม่ายสาวที่คอยส่งอาหารมื้อกลางวันให้กับบ้านหลิวไม่ได้ ตั้งแต่หล่อนกลับมาถึงหมู่บ้านผิงหู อาหารมื้อกลางวันเป็นหน้าที่ของหล่อน ทุกคนล้วนเอ่ยปากชมว่ามู่หวั่นอิ๋นเสียสละเพื่อบ้านหลิว แม้ตัวเองมีงานทำในอำเภอ ยังมีเวลามาส่งอาหารมื้อกลางวันได้ เวินจื่อหนิงเหมือนส่วนเกินในบ้านสามีเข้าไปทุกวัน ทุกคนมองข้ามหญิงสาว ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน ก็ถูกเสียงนินทากลบหมด “ฉันเคยบอกแล้วว่าไม่ชอบ หล่อนควรรู้ว่าตัวเองคือหญิงม่าย ส่วนคุณยังมีภรรยาของตัวเองอยู่” สิ่งที่เวินจื่อหนิงต้องการอธิบายไม่ใช่ว่าดูถูก แต่ว่าหญิงม่ายหมายความว่าไม่มีสามีแล้ว หล่อนสามารถแต่งงานใหม่ได้ บ้านหลิวเต็มใจรับหล่อนเป็นสะใภ้มาก ถ้าหลิวสวี่ซานยังไม่ทำอะไร เวินจื่อหนิงก็จะไม่ยอมแล้วเหมือนกัน “บ้านมู่เป็นเพื่อนบ้านกับบ้านหลิวมาตั้งแต่อดีต สนิทกันแทบทุกรุ่น จะไม่ให้ไปมาหาสู่กันนี่เป็นไปได้ยาก เธอมีเหตุผลบ้างได้ไหม” “...” “ทุก

ป้ายทางเข้าหมู่บ้านผิงหรงค่อนข้างเก่า แต่ตัวหนังสือของมันกลับทำให้สองพี่น้องตื่นเต้น เวินจื่อหนิงตื่นเต้นเพราะตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เป็นครั้งแรกที่กลับมาหาบ้านเวิน ส่วนเวินจื่ออิงแต่งงานไปเมื่อต้นปี หล่อนยังไม่เคยกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมนอกจากวันธรรมเนียมกลับบ้านตอนแต่งงาน แม้ว่าหมู่บ้านอยู่ข้างกัน ตำบลถานมีหกหมู่บ้าน และหมู่บ้านที่ใหญ่นอกจากหมู่บ้านผิงหูของบ้านสามี ก็หมู่บ้านผิงหรงบ้านเดิมของเวินจื่อหนิงเป็นหมู่บ้านที่ใหญ่กว่าหมู่บ้านอื่น “สะใภ้ใหญ่” เสียงเรียกทำให้หยวนเหลียน หรือสะใภ้ใหญ่บ้านเวินหันมามอง หล่อนกำลังนั่งแคะเล็บอยู่หน้าบ้าน เปลือกแตงโมกระจายทั่วพื้นดิน หยวนเหลียนยกมือเท้าเอวตอนเห็นพี่สาวสามีนำห่อผ้ากลับมาด้วย “แหม นึกว่าใครเรียก ที่แท้ก็แค่พี่สาวสามีที่แต่งงานออกไปนี่เอง แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับมาได้ แถมมีห่อผ้ามากอีก ไม่ใช่ว่าถูกบ้านสามีไล่มาหรอกนะ” “พ่อแม่ไปไหน” “ก็ไปทำงานน่ะสิ” เวินจื่อหนิงวางห่อผ้าลงบนแคร่พร้อมกับไม้เรียวที่ถือติดตัวมาด้วย “ช่างเป็นสะใภ้ที่ดีจริง ๆ ให้พ่อแม่สามีไป

เช้ามืดเวลาเดิมซึ่งไม่ว่าจะอยู่บ้านหลังไหน เธอก็ตื่นเวลานี้เสมอ พ่อแม่ตื่นมาทำอาหารเช้ากันแล้ว สองสาวไปช่วยแม่ทำอาหาร ส่วนเขยทั้งสองคนรีบไปหาบน้ำใส่โอ่ง ให้พ่อตารดน้ำผัก จัดการเล้าไก่ เล้าหมูหลังบ้านแทน“เวินหมิง หยวนเหลียน”ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปทั้งคู่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น เวินจื่อหนิงไม่ชอบคนที่เอาเปรียบคนอื่นอยู่แล้ว ไม้เรียวที่เคยใช้ฟาดประตูห้องนอนในบ้านสามี ตอนนี้กลายเป็นทุบประตูน้องชายแทนเวินหมิงตื่นมาเปิดประตู เขาอ้าปากหาวหวอด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความง่วง “มีอะไร”“เช้าแล้ว นายยังนอนอีกเหรอ?” น้ำเสียงของเวินจื่อหนิงดุดันขึ้นหลายส่วน เธอคิดว่าบางทีตอนเช้าหยวนเหลียนจะตื่นมาทำอาหารบ้าง แต่พบว่ามีเพียงพ่อแม่ของเวินจื่อหนิงตื่นเขาหลับตาลงพร้อมกับยกแขนขึ้นกอดอกและเอนตัวพิงกรอบประตู เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “นี่มันเวลานอนของผมนะ เมื่อวานปล่อยให้รังแกเหลียนเหลียนก็ปล่อยให้รังแกไปแล้ว จะมารบกวนผมทำไม”“ไปช่วยพ่อแม่ทำงานบ้าน”“เรื่องอะไรที่ผมต้องไปช่วย อีกอย่างพี่กลับบ้านมาเป็นผู้หญิงต้องทำงานบ้านอยู่แล้ว ผมไม่ทำหรอกนะ และไม่ต้องมากวนด้วย ทำอาหาร

กลับมาถึงบ้านช่วงบ่ายทุกคนยังไม่ได้กินข้าว เวินจื่อหนิงรีบเข้าครัวทำอาหารง่าย ๆ ให้ได้อิ่มท้องระหว่างรออาหารมื้อเย็น จากนั้นทำซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊วและน้ำตาลกรวดเวินจื่อหนิงตุ๋นซี่โครงเอาไว้ ก่อนออกจากครัวมาหน้าบ้าน และนึกถึงพ่อแม่ที่ไม่รู้เรื่อง พวกเขาออกไปทำงานในแปลงนา จึงบอกน้องสาว“เสี่ยวอิง ไปบอกพ่อแม่หน่อยว่าพวกเราพาพี่สาวของเธอกลับมาด้วย” หลิวสวี่ซานบอกว่า “ไม่ต้องหรอกครับ ผมกับน้องเขยจะไปช่วยพ่อแม่ทำงานในแปลงนา พวกคุณอยู่เป็นเพื่อนน้องสาวรองเถอะ” “ฝากด้วยนะ” ซางเหลียงยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกพี่เขยลากไปแล้ว เวินจื่อหนิงหัวเราะขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี บอกน้องสาว “ดูสิ สามีของเธอนี่ปฏิเสธคนไม่เป็นจริง ๆ” “พวกเรากลับบ้านพร้อมกันแบบนี้ พ่อแม่จะไม่ว่าเหรอคะ” เวินจื่อหลิงกังวล ถ้าเป็นช่วงเทศกาลการกลับบ้านเดิมเรียกได้ว่าเป็นเรื่องปกติ แต่นี่เป็นช่วงทำงานที่ทุกคนต่างยุ่ง มาคนเดียวว่าไม่ปกติแล้ว ลูกสาวบ้านเวินยังมากันพร้อมสามีอีกด้วย “ไม่ต้องกังวล พ่อแม่รักน้องชายแล้วยังไง สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดกับพี่สาวของเธอหรอก อีกอย่างพ่