All Chapters of ปี 1979 ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้บรรลัยสกุลหลิว: Chapter 1 - Chapter 10

‘สะใภ้ใหญ่!’เสียงตวาดดังก้องทำให้ผู้หญิงในชุดทำงานหันไปมอง ใบหน้าของเธอดูงุนงงและไม่เข้าใจกับทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า หญิงสาวเดินตามเสียง เพียงก้าวข้ามประตูไปกลับพบเหตุการณ์ราวกับหนังเรื่องหนึ่ง‘ฮึก’ผู้หญิงในชุดซ่อมซอแต่ดูสะอาดกำลังนอนงอตัวบนพื้นดิน บริเวณกางเกงเปื้อนไปด้วยเลือด เจ้าตัวใช้มือกุมหน้าท้องของตัวเอง น้ำตาคลอบนใบหน้ากลับไม่ส่งเสียงร้อง ‘แท้ง แท้ง แต่งงานมา 3 ปี แท้ง 3 ครั้ง เป็นผู้หญิงแบบไหนกัน รักษาลูกตัวเองไม่ได้’ คนที่น่าจะเป็นแม่สามีก่นด่าลูกสะใภ้ทั้งยังชี้ที่พื้นอย่างไม่ไว้หน้าพอจะเดินเข้าไปใกล้เหตุการณ์กลับเปลี่ยนไปใหม่ ตอนแต่งงานเข้าบ้านสามี หลิวสวี่ซานสามีของหล่อนได้รับคัดเลือกเป็นทหาร ทำให้กลับบ้านมาปีละครั้ง เจ้าหล่อนจึงได้อยู่บ้านสามีกับครอบครัวของเขาหญิงสาวถูกบังคับให้ทำงานทั้งในบ้านและนอกบ้าน แม้มีน้องสะใภ้กับน้องสาวสามีแต่พวกหล่อนก็ทำลวก ๆ รับผิดชอบคนเดียว แม้แต่การแท้งเพราะถูกบังคับให้ทำงานยังหาว่าเป็นความผิดของหล่อนเฮือก!“ฝันเหรอ?”เวินจื่อหนิงสะดุ้งตื่นลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียงนอน เสื้อผ้าด้านหลังของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ความฝันที่

แม้ต้นปีที่ผ่านมาจะมีประกาศยกเลิกระบอบคอมมูน รัฐจัดสรรที่ดินให้กับประชากรของประเทศ แต่ถึงอย่างนั้นหลาย ๆ พื้นที่ในชนบท ยังคงใช้ระบอบคอมมูนเหมือนเดิม ทุกคนยังไม่พร้อมเปลี่ยนแปลงและมันจะถูกพัฒนาต่อไป หลายคนในหมู่บ้านเริ่มตื่นตัวแต่ก็มีหลายคนที่ยังคงทำตัวขี้เกียจตั้งแต่เวินจื่อหนิงแต่งงานเข้าบ้านสามี หญิงสาวตื่นตั้งแต่ตีสามครึ่งเพื่อมาเตรียมทุกอย่าง และเริ่มลงมือทำกับข้าวมื้อเช้าให้ทุกคนในครอบครัวช่วงตีสี่ ผู้ชายในบ้านทำงานเก็บแต้มคะแนนเยอะกว่าจำเป็นต้องออกไปทำงานตั้งแต่ตีห้า ส่วนผู้หญิงจะทยอยไปทีหลังและข้าวต้องไปถึงที่นาประมาณหกโมงเช้า ปกติสะใภ้อีกสองคนต้องมาช่วย แต่ส่วนใหญ่พวกหล่อนจะแอบอู้มาช่วยก่อนพ่อแม่สามีตื่นเท่านั้น ปัง! “น้องรอง! สะใภ้รอง!”เสียงเคาะประตูพร้อมเสียงตะโกนเรียกดังขึ้นที่หน้าห้องนอนของบ้านรอง ตามมาด้วยห้องนอนบ้านสาม ห้องนอนน้องสาวสามีทั้งสองคนและห้องนอนของพ่อแม่สามีไม่มีว่างเว้นสักห้อง ในเมื่อพวกเขาเอาเปรียบกันครูฝึกเวินคนนี้ไม่เกี่ยงที่จะสั่งสอนหลิวสวี่เซียวหรือน้องรอง น้องชายของสามีถูกพี่สะใภ้ปลุก เขางัวเงียเดินออกมาเปิดประตูด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่ถึงอย

“ดูสิ บ้านหลิวช่วงนี้อยู่ในโอวาทของสะใภ้ใหญ่ ผู้ชาย ผู้หญิงในบ้าน ทุกคนมีหน้าที่ทำงานบ้าน ทำงานนอกบ้าน ช่างน่าอายจริง ๆ เป็นที่ขบขันไปทั้งหมู่บ้านแล้ว” “สองสามีภรรยาหลิวคิดอะไรอยู่ ให้สะใภ้ในบ้านเป็นใหญ่น่าขายหน้าจริง ๆ” แค่บ้านหลิวเดินออกมาทำงานพร้อมกันกลุ่มใหญ่ เสียงนินทาก็ดังเข้าหูให้ได้ยิน ตอนแรกบ้านหลิวต่างอับอาย แทบมุดหัวอยู่แต่ในบ้าน แต่ว่าเวลาผ่านไปก็สามารถเก็บสีหน้าได้ แม้จะมีเสียงบ่นในใจก็ตาม “โง่เขลา พ่อหลิวแม่หลิวอายุไม่น้อย ลูกชาย ลูกสาว ลูกสะใภ้ล้อมหน้าล้อมหลัง แต่ดันอยู่ในโอวาทสะใภ้ใหญ่ของบ้าน ใช้ได้ที่ไหน” “ว่าไม่ได้นะ ปกติบ้านหลิวจะมีเสียงดุด่าทุกเช้า ทุกเย็น แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็แทบไม่ทะเลาะกันเลย ถ้าบ้านของฉันเป็นแบบนั้นคงดีไม่น้อย แต่แม่สามีของฉันดันเข้าข้างแต่น้องสะใภ้ เฮ้อ” สะใภ้ไช่ที่แต่งงานเข้ามาในหมู่บ้านและคลอดลูกชายให้บ้านสามีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิจฉา “หล่อนไม่แม้แต่จะคลอดลูกให้บ้านสามีได้ด้วยซ้ำ แต่กุมอำนาจบ้านสามีได้ขนาดนี้ช่างหน้าอิจฉาจริง ๆ” “พูดก็พูดเถอะ ขนาดสะใภ้จ้วงคลอดลูกชายให้บ้

ช่วงเวลาตะวันตกดินเกือบห้าโมงเย็นงานที่ได้รับมอบหมายของบ้านหลิวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เทียบกับบ้านอื่นถือว่าเสร็จเร็วกว่า ทุกคนต่างลงไปล้างมือในคลองน้ำข้างแปลงนา ล้างชำระโคลนที่เปื้อนชุดก่อนเดินเกาะกลุ่มกันกลับบ้าน เดี๋ยวค่อยกลับไปซักผ้าอีกครั้ง แม่หลิวเดินถือตะกร้าอาหารมื้อกลางวันข้างหน้าคนอื่น ข้างกันมีพ่อหลิวที่แบกจอบ เสียม ข้างหลังมีสองหนุ่มช่วยกันสะพายตะกร้าและของที่จำเป็นต้องทำงาน ผู้หญิงสะพายตะกร้าทำงานของตัวเองและช่วยถือของอย่างอื่นด้วย “โอ้ย เหนื่อยมาก ฉันไม่มาทำแล้วได้ไหมพรุ่งนี้” หลิวซือเหยียนยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ หล่อนมองแขนที่ดำคล้ำลงถนัดตาด้วยสายตาไม่พอใจ หลิวซือเหยาพูดเห็นด้วยกับน้องสาว “ใช่ ผิวสวย ๆ ของฉันเสียหมด” เมื่อก่อนแม้ไม่ได้ใช้ครีมบำรุงผิวราคาแพงแต่พวกหล่อนไม่ได้ออกมาทำงานในแปลงนา และพี่ชายยังซื้อครีมให้เดือนละกระปุก ผิวที่ไม่ขาวมากก็คล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด “แม่บอกว่าจะให้พวกฉันแต่งงานกับคนในเมืองไม่ใช่เหรอ ผิวคล้ำแบบนี้จะแต่งงานได้ไหม เสียชื่อน้องสาวทหารหมด” หลิวซือเหยียนยังคงบ่น หล่อนกับพี่สาวเคยเป็นที่อิจฉา

พอหลิวสวี่ซานกลับมาถึงบ้าน คนทั้งบ้านหลิวล้วนวางใจ และเชื่อว่าหลิวสวี่ซานจะจัดการภรรยาได้ แต่ผ่านไปหนึ่งคืนกลับทำให้พวกเขาผิดหวัง นอกจากจะทำอะไรเวินจื่อหนิงไม่ได้แล้ว เขายังถูกภรรยาใช้ไม้เรียวที่เคยตีคนอื่นมาตีเขาด้วย “สะใภ้ใหญ่กล้าตีลูกเหรอ?” หลิวสวี่ซานซ่อนรอยถูกตีไว้ใต้แขนเสื้อ เขากระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยปัด “ผมซุ่มซามเองครับอย่าสนใจเลย ทุกคนไปไหนกันหมด” “พวกเขาออกไปทำงานแล้ว แม่ไม่ค่อยสบายจะตามไปทีหลัง หล่อนไม่ได้ทำอะไรลูกแน่ใช่ไหม เมื่อคืนเหมือนจะมีเสียงในห้องของลูกนะ” แม่หลิวยังคงไม่วางใจ เพราะเคยได้ยินเสียงลูกสาวถูกไม้เรียวตีมาก่อน “ไม่ได้ทำอะไรครับ ผมเป็นสามีของเธอ จื่อหนิงไม่ได้อารมณ์ร้ายขนาดนั้น” แม้ว่าเขาจะถูกภรรยาตีจริง ๆ แต่จะพูดออกมาภรรยาของเขาคงใช้ชีวิตในบ้านต่อจากนี้ไม่ง่าย “อ้อ แล้วลูกจะไปไหน” “ไปช่วยทุกคนทำงานครับ” แม่หลิวขมวดคิ้ว “ลูกส่งเงินมาให้พวกเราไม่จำเป็นต้องไปทำงานหรอก กว่าจะได้กลับบ้านแต่ละครั้งไม่ง่ายเลย” “ครอบครัวเดียวกันต้องช่วยเหลือกัน ในเมื่อผมมาแล้วก็ควรช่วยทำงานครับ”