ปี 1979 ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้บรรลัยสกุลหลิว のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“นี่ พอพวกเธอกลับมาบ้านเวินก็ไม่ซื้อหมูมากินแล้วใช่ไหม ไหนบอกครอบครัวเดียวกัน สุดท้ายก็แค่ไม่ชอบน้องสะใภ้ แม้กระทั่งเวินหมิงน้องชายแท้ ๆ ยังถูกกันออกจากพี่น้องคนอื่น ครอบครัวเดียวกันที่ไหน” หยวนเหลียนเหลือบมองน้าสะใภ้เฮ่อที่กระซิบบอก หล่อนรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบไหน จึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้“ตอนฉันไม่อยู่ พวกเขากินเนื้อหมูทุกวันหรือเปล่า” “ใช่สิ ฉันได้กลิ่นเนื้อทุกวัน เมื่อวานยังได้กลิ่นน้ำมันหมูอยู่เลย พวกเขาใช้เงินสิ้นเปลืองมาก แต่พอเธอกลับมา เนื้อหมูที่ซื้อทุกวันก็หยุดซื้อ หมายความว่ายังไงล่ะ พี่สาวใหญ่ของบ้านเวินคนนี้คงไม่ชอบน้องสะใภ้” “...” หยวนเหลียนกำหมัดแน่นสายตามองหลังคาบ้านเวินด้วยความโกรธ ทำให้หล่อนไม่เห็นว่าน้าสะใภ้เฮ่อลอบยิ้มอยู่ ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านเวินจากคนที่เคยเป็นจุดสำคัญ พ่อแม่สามี สามี คอยเอาอกเอาใจ ตอนนี้กลับเป็นคนที่ถูกมองข้าม หยวนเหลียนที่เคยอยู่บ้านก็ต้องลุกมาช่วยทำอาหาร ทำงานบ้าน แลกกับอาหารสามมื้อที่ไม่ขาดไม่เกิน จะไม่ทำย่อมไม่ได้เพราะแม่สามีไม่ได้เข้าครัว มีเพียงที่สาวสามีสองคนที่ช่วยกันทำ

ด้วยนิสัยของน้องเขยสาม เวินจื่อหนิงกลัวว่าเขาจะเอาชนะบ้านซางไม่ได้ ตอนไปถึงหมู่บ้านผิงอันจึงเข้าไปช่วยเขาแยกบ้านกับบ้านสาม ถูกพ่อแม่ซางตำหนิ หาว่าชื่อเสียงสะใภ้บรรลัยของเวินจื่อหนิงคนอื่นไม่ได้กล่าวเกินจริงเลยเวินจื่อหนิงไม่โกรธแถมยังยิ้มรับด้วยซ้ำ ซางเหลียงกับภรรยาได้เงินแยกบ้านจำนวนหนึ่ง พวกเขาจะพักที่บ้านซาง และขอไปคิดก่อนว่าจะไปทำอะไรต่อ เวินจื่ออิงอยากทำการค้าขาย แต่พวกเขามีเงินน้อย เวินจื่อหนิงไม่ได้พูดอะไรมากก็ขอตัวกลับทันทีตุ้บ!“แยกบ้าน ใครให้ความกล้าแกแยกบ้าน ฉันบอกให้หย่าเวินจื่อหนิงทำไมแกไม่หย่า!”เสียงท่อนฟืนที่เขวี้ยงมาทางลูกชายหล่นลงพื้นเสียงดัง แม่หลิวกำลังผ่าฟืนตอนที่ลูกชายคนโตกลับมาถึงพร้อมภรรยาแม่หลิวไม่พอใจ ยิ่งเขาพูดถึงเรื่องแยกบ้านยิ่งอารมณ์ไม่ดีไปใหญ่“แหม ก่อนหน้านี้อยากให้เขาหย่าฉันไม่ใช่เหรอ แต่ขอโทษนะคะเขาเลือกฉัน”เวินจื่อหนิงนั่งเอาขาไขว่ห้างตอนที่นั่งลงบนแค่ การกระทำเช่นนี้แน่นอนว่าแม่หลิวยิ่งเกลียดมากกว่าเดิม ถามว่าสนใจไหมแน่นอนเลยว่าไม่อยู่แล้ว“แต่นี่มันลูกชายฉัน ฉันไม่ให้เขาแยกบ้านก็ต้องแยกไม่ได้” แม่เวินตวัดสายตามองลูกชาย “เจ้าใหญ่ น

“พี่สะใภ้ วันนี้บ้านว่าที่สามีจะมาหมั้นฉัน ถึงยังไงพี่ก็เป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้าน ตื่นมาช่วยทำอาหารมื้อเช้าหน่อยสิ ไม่อย่างนั้นถ้าพวกเขามาแล้วพี่ยังนอนอยู่ บ้านว่าที่สามีจะมองฉันยังไง” เวินจื่อหนิงถูกน้องสาวสามีปลุกเป็นครั้งแรก เธอสะลึมสะลือตื่นแม้แปลกใจเรื่องหมั้นหมาย แต่เวินจื่อหนิงยอมตื่นไปช่วยพวกเขาทำอาหารมื้อเช้า ใบหน้าของเธอค่อนข้างแปลกใจ เวินจื่อหนิงกวาดสายตามองข้าวของในครัวแล้วขมวดคิ้ว “ทำไมพวกเธอซื้อของมาเยอะขนาดนี้? ทั้งเนื้อหมู ทั้งไข่ ไหนจะเครื่องปรุงพวกนี้ งานหมั้นหมายหรืองานแต่งกันแน่ ซือเหยาจะแต่งงานกับใคร คงเป็นคนที่พ่อแม่สามีอยากได้เป็นลูกเขยมากแน่”แม่หลิวขี้เหนียวมาก เนื้อหมูแต่ละครั้งถ้าไม่ใช่เทศกาลก็คือไม่ได้กิน หรือหากเป็นงานแต่งเวินจื่อหนิงจะไม่คิดมากเลย ตอนนี้ข้างหน้าของเธอมีเนื้อหมูประมาณสิบชั่ง แม่เวินต้องใช้เงินซื้อไปมากขนาดไหน และต้องใช้คูปองปันส่วนกี่ใบถึงสามารถซื้อมาได้หลิวซือเหยายืดอกขึ้นเอ่ยด้วยความภูมิใจ “ใช่สิ ว่าที่สามีของฉันเป็นทหาร ทำงานในกองทัพเดียวกันกับพี่ชายใหญ่ หากแต่งงานไปแล้วฉันก็สามารถไปอยู่ซีหนิงเหมือนพี่สะใภ

ตั้งแต่สามีกลับไปทำงาน เวินจื่อหนิงก็เหมือนได้รับความสงบในชีวิต เพราะหลังแยกบ้านเธอไม่ต้องรับผิดชอบชีวิตของใคร ไม่ต้องคิดหนักว่าพรุ่งนี้ต้องช่วยกันทำอะไร บอกได้เลยว่าแต่ละวันเธอมีความสุขมาก ต่อให้ได้รับกระทบกระทั่งก็ไม่ได้สนใจ“พี่สะใภ้ อาเหยาไม่พูดกับฉันเลยค่ะ พี่ช่วยคุยกับหล่อนให้หน่อย”เวินจื่อหนิงนั่งอยู่หน้าบ้านกำลังเตรียมทำอาหารมื้อเย็น หญิงสาวเงยหน้ามองน้องสาวคนเล็กของสามีพลางเอ่ยถาม “รู้ยังว่าทำไมหล่อนถึงไม่ยอมคุยด้วย”นับตั้งแต่วันที่หลิวซือเหยาจะถอนหมั้นก็ผ่านมาเกือบสัปดาห์ น้องสาวสามีทั้งสองคนนอนห้องเดียวกัน การไม่พูดคุยกันนานขนาดนี้ย่อมไม่ปกติอยู่แล้ว หลิวซือเหยียนเอ่ยเบา ๆ “เพราะฉันไม่เข้าใจว่าทำไมหล่อนถึงไม่อยากหมั้น”“อืม...” เวินจื่อหนิงพยักหน้า “ชีวิตของผู้หญิงก่อนแต่งงานขึ้นอยู่กับพ่อแม่ หลังแต่งงานขึ้นอยู่กับสามี หลังสามีเสียชีวิตก็ขึ้นอยู่กับลูกชาย แม้แต่พ่อแม่ยังบงการชีวิตตัวเองได้ หลังจากแต่งงานเข้าครอบครัวของสามี เธอคิดว่าพี่สาวของเธอจะเข้ากับครอบครัวสามีได้ไหม”เรื่องที่หล่อนอาละวาดวันนั้นเสียงไม่เบา แน่นอนว่าเพื่อนบ้านต่างพูดถึง ตอนนี้บ้านเฉียงอา

แม้ต้องปรับตัวในสถานที่ที่ไม่คุ้นชิน แต่เวินจื่อหนิงกลับยินดีเป็นอย่างมาก เธอไม่ต้องตื่นเช้ามาทำงานบ้าน ไม่ต้องทำอาหารให้ใครเพราะหลิวสวี่ซานบอกว่าตอนเช้าเขาจะไปซื้อกับข้าวมาไว้ให้ หากต้องการพักผ่อนก็นอนพักผ่อนได้เลย ตอนเย็นจะพาไปเดินตลาดที่อยู่ไม่ไกล วันไหนเขาไม่อยู่บ้านพักเวลาอยากไปไหนจะได้ไม่ต้องรอ เวินจื่อหนิงกำลังมองหน้าบ้านและวางแผนปลูกอะไรบางอย่าง เธอคิดว่าคงอยู่ที่นี่ยาว ๆ เป็นสิบปี หรือไม่ต่ำกว่าห้าปี ถึงตอนนั้นหากปลูกอะไรไว้มันคงออกผลให้ได้กิน โดยเฉพาะแอปเปิลที่เหมาะแก่การปลูกที่นี่มาก “พี่สะใภ้” สายตาหันไปมองดูเป็นผู้หญิงในชุดดูดีกำลังอุ้มลูกชายวัยสามขวบ หล่อนยืนอยู่รั้วบ้านหลังข้าง ๆ ให้เดาคงเป็นภรรยาของเซี่ยหยาง “สวัสดี เธอคงเป็นสหายเสี่ยวอิ๋งสินะ” “เสี่ยวหัวทักทายคุณป้าหน่อยสิ พี่สะใภ้นี่คือลูกชายของฉัน เซี่ยหัวยงค่ะ” เมื่อวานเซี่ยหยางบอกชื่อพวกเขาเอาไว้แล้ว และบ้านหลังติดกันก็ไม่ใช่ใครอื่น หญิงสาวเห็นว่าอีกฝ่ายนิสัยใช้ได้จึงส่งยิ้มให้เด็กชายในอ้อมแขนของหล่อน “สวัสดีจ้ะ” เด็กน้อยเอียงหน้าซบไหล