ปี 1979 ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้บรรลัยสกุลหลิว のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 37

เพราะสองสาวมาพร้อมหัวหน้าหมู่บ้านที่กว่าจะกลับถึงหมู่บ้านเกือบสองวัน ทำให้หลิวสวี่ซานติดต่อหาครอบครัวทางโทรศัพท์สาธารณะว่าน้องสาวอยู่กับพวกเขาแล้วไม่ต้องเป็นห่วงผลตอบรับที่ได้ก็คือแม่หลิวบ่นเหมือนมีคนตาย หลิวสวี่ซานไม่ได้ว่าอะไรแค่ให้เอาสินสอดไปคืน ไม่ต้องหาสามีให้น้องสาวอีกเมื่อวานหลังกลับมาจากตลาดเวินจื่อหนิงพาน้องสาวสามีทำอาหารหลายอย่าง ถือว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่พร้อมกัน และบอกว่าวันนี้จะพาไปตลาดเพื่อดูว่าต้องทำงานอะไร หากเวินจื่อหนิงไม่ได้ทำงานเร็ว ๆ นี้ เธอสามารถอยู่ได้เนื่องจากมีสามี แตกต่างจากน้องสาวอีกสองคนที่พวกหล่อนไม่มีรายได้แต่มีค่าใช้จ่าย “อาเหยียน ที่นี่แตกต่างจากหมู่บ้านของพวกเรามากเลยนะ” หลิวซือเหยามองภาพตรงหน้าสลับหันไปคุยกับน้องสาวไปพลาง หลิวซือเหยียนพยักหน้า “ใช่ ในอำเภอว่าเจริญแล้ว ออกจากอำเภอยิ่งเหมือนกับคนละสถานที่ คำพูดของพี่ชายกับสิ่งที่เห็นมันต่างจากที่ได้ยินจริง ๆ” หลังอาหารมื้อเช้าและรอให้อาหารย่อยเวินจื่อหนิงจึงพาน้องสาวสามีสองคนมาตลาด เมื่อวานมีเรื่องวุ่นวายถึงไม่ได้สำรวจตลาดทั้งหมด รีบมารีบกลับเพราะต้องติดต่อไปทางหมู่บ้าน วั

เวลาเช้ามืดหลิวสวี่ซานตื่นมาก่อนเวลาปกติหนึ่งชั่วโมง เขาพาเวินจื่อหนิงไปซื้อของที่ตลาดตอนเช้า วันนี้เป็นเวินจื่อหนิงตั้งใจทำอาหารแจกเพื่อนบ้าน เมื่อวานตอนเย็นหญิงสาวให้สามีไปบอกเพื่อนบ้านทุกคนแล้ว และสอบถามมาว่าใครแพ้หรือไม่กินอะไรบ้าง ผู้ใหญ่ประมาณเจ็ดสิบคน เด็กตั้งแต่สองขวบไปจนถึงสิบขวบจำนวนยี่สิบสามคน รวม ๆ แล้วอาหารต้องทำให้ประมาณหนึ่งร้อยคน บอกว่าเลี้ยงทั้งทีก็เลี้ยงให้อิ่มไม่ใช่แค่เลี้ยงเพื่อเอาหน้า “จื่อหนิงครับ ผมต้องไปทำงานแล้ว พรุ่งนี้ผมหยุดจะพาไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจสุขภาพประจำปีตามที่คุยกัน” หลิวสวี่ซานแต่งตัวเสร็จแล้วจึงเดินมาบอกภรรยาที่หลังบ้าน เวินจื่อหนิงไม่ได้ตอบสามีในทันทีแต่ว่าหันไปบอกน้องสาวสามี “พวกเธอดูหม้อให้หน่อย น้ำเดือดแล้วค่อยนำกระดูกหมูที่ล้างแล้วลงไปต้ม ฉันไปดูพี่ชายพวกเธอก่อน ไปไม่นานเดี๋ยวจะกลับมา” “แค่นี้ฉันดูแลได้ค่ะ” หลิวซือเหยาพยักหน้าหงึกหงัก “แล้วก็...” เวินจื่อหนิงชะงักสุดท้ายเลือกเดินไปตักเกลือจนช้อนพูนและใส่มันลงไปในหม้อ “ตอนแรกว่าจะให้พวกเธอทำ แต่เดี๋ยวต้องเติมเพิ่มอีก” “พี

เวินจื่อหนิงตื่นขึ้นมาก่อนเวลาปกติที่ต้องตื่นด้วยความตื่นเต้น เป็นวันแรกของการเปิดขายอาหารที่บ้านพักทหาร ทุกอย่างห้ามผิดพลาดเป็นอันเด็ดขาด ตอนออกมาเข้าห้องน้ำสามียังไม่ตื่น เวินจื่อหนิงถึงได้นั่งเขียนรายละเอียดที่ต้องทำในวันนี้ “ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกผม วันนี้พวกเราต้องทำหลายอย่าง ยังดีว่าผมสลับวันหยุดกับเพื่อนร่วมงานได้ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงพวกคุณคงเหนื่อยมาก” “ฉันเห็นว่ายังไม่ถึงเวลาที่พวกเราต้องไปตลาดเช้าค่ะ อีกอย่างของที่ต้องซื้อวันนี้ลืมไปหลายอย่าง พอมีเวลาให้ทบทวนวัตถุดิบที่ต้องซื้อด้วย” อีกทั้งสามีของเธอทำงานทุกวัน วันหยุดยังต้องมาช่วยภรรยากับน้องสาวของเขา เวลาพักแทบไม่มีเลย หลิวสวี่ซานโน้มตัวลงมาจูบแก้มภรรยาเบา ๆ “พวกเราออกไปซื้อผักข้างนอกกันเลยไหมครับ ให้น้องสาวอยู่บ้านพักรอเนื้อหมูกับไก่มาส่ง” “ไปกันเถอะค่ะ” พวกเธอสั่งของที่ต้องใช้ตั้งแต่เมื่อวานเอาไว้แล้ว เวินจื่อหนิงบอกน้องสาวสามีว่าตอนเธอกับพี่ชายของพวกหล่อนไปซื้อของ ทั้งคู่ต้องตื่นมาก่อไฟและต้มน้ำไว้ทำกับข้าว หมู่บ้านที่นี่เป็นหมู่บ้านทหาร ส่วนใหญ่ทำกับข้าวกินเ

สาวสามยังคงช่วยกันทำกับข้าวขาย หลิวสวี่ซานมีหน้าที่ช่วยซื้อวัตถุดิบตอนเช้า ตอนเย็นช่วยภรรยาทำบัญชีรายรับรายจ่าย เวินจื่อหนิงให้ความสำคัญกับเงินเหลือหลังหักค่าใช้จ่าย ทำยังไงก็ได้ต้องมีกำไรห้ามขาดทุนเด็ดขาด “พี่สะใภ้ใหญ่นั่งพักกันก่อนเถอะค่อยล้างทำความสะอาด ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” หลิวซือเหยียนถึงขั้นออกปากตอนเห็นอุปกรณ์ยังไม่เก็บ เวินจื่อหนิงหัวเราะร่าแล้วพยักหน้า “ได้ พักกันก่อน” หลิวซือเหยานวดต้นแขนพลางบ่น “เป็นการค้าขายที่สนุกมาก แต่ก็ทำให้ปวดแขนไม่หยุด ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าการค้าขายจะหนักขนาดนี้” “หากแม่รู้ว่าพวกเรามาทำงานค้าขายกับพี่สะใภ้ต้องตีแน่ ดีนะที่พี่ใหญ่บอกแค่ว่าจะหางานให้ทำและส่งเงินกลับไปให้น่ะ ไม่อย่างนั้นชีวิตของพวกเราจบเห่แน่” “เขารู้จักนิสัยแม่ของตัวเองดี พวกเธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างสบายใจเถอะ” เวินจื่อหนิงนั่งนับเงินไปพลาง ๆ ต้นทุนรวมทั้งค่าซื้อวัตถุดิบ ค่าเสื่อมสภาพที่หักเก็บเอาไว้รอซื้ออุปกรณ์ใหม่ ค่าแรง ประมาณสามสิบห้าหยวนวันนี้ขายได้ห้าสิบหยวนก็ถือว่าได้กำไรสิบห้าหยวน นับรวมจากวันก่อน ๆ ที่ขายก็ทำให