บททั้งหมดของ Servitude อาณัติรักเมียบำเรอ | เอเดนxพาย: บทที่ 31 - บทที่ 40

พัชชาได้แต่ขบเม้มริมฝีปากแน่นพลางหลับตาปี๋ เธอไม่คาดคิดมาก่อน ว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะมีความต้องการมากล้นถึงเพียงนี้ แค่บทรักอันหนักหน่วง เมื่อคืนเธอก็แทบจะเอาตัวไม่รอด และดูเหมือนว่าชะตากรรมในวันนี้ก็คงไม่ต่างกันนักทันทีที่อาภรณ์ชิ้นสุดท้ายถูกเปลื้องออก จนเผยให้เห็นสัดส่วนความเป็นสาวอันงดงาม มาเฟียหนุ่มก็ขยับกายลงคุกเข่า ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงหาดอกไม้งามที่แสนหอมหวาน สัมผัสที่เขาเคยได้ลิ้มลองมาแล้ว กลับยิ่งทวีความปรารถนา ให้พลุ่งพล่านมากขึ้นกว่าเดิมแพล่บ จ๊วบบบ แพล๊บ“ซี้ดดดด อื้ออออ เสียววว” เพียงแค่ปลายลิ้นร้อนระอุแตะต้องจุดอ่อนไหว ร่างบางก็เชิดหน้าขึ้นหอบกระเส่าด้วยความสยิว มือเรียวขยับลงไปขยุ้มเรือนผมหนาของคนที่กำลังซุกไซ้อยู่กลางกายสาวเพื่อระบายความเสียวขึ้นมาอื้อออ จุ๊บบบ จ๊วบบบ แพล๊บเอเดนขยับปลายลิ้นรัวเร็ว ปากหนาดูดดึงกลีบเนื้อนุ่มอย่างเมามันส์ มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นไปบีบขยำทรวงอกอวบอิ่มที่ดูใหญ่เกินตัวอย่างมันมือไม่แพ้กัน“อื้ออออ ซี้ดดดด นะ...นาย พายเสียวค่ะ”“หวานดีจัง อื้มมม จ๊วบบบ หวานมาก จุ๊บ” ยิ่งหยาดน้ำรักรินรดออกมามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งโหมกระหน่ำโลมเลีย ตวัดลิ้นหนาไปมา

ณ กาสิโนหลังจากได้รับสิ่งที่ขอเหนือความคาดหมาย พัชชาก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ด้วยความเบิกบานใจตลอดการเดินทาง“ดีใจขนาดนั้นเลยเชียว” เอเดนที่ลอบมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข และอิ่มเอมก็อดที่จะรู้สึกดีตามไปด้วยไม่ได้“ค่ะ ขอบคุณนะคะนาย ขอบคุณที่เมตตาพาย”“หึ ถ้าอย่างนั้นก็ตั้งใจทำขนม ให้คุ้มค่าเครื่องก็แล้วกัน”“แน่นอนค่ะ พายจะตั้งใจทำสุดฝีมือให้นายทานคนเดียวเลย”เมื่อรถยนต์คันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดในโซนวีไอพีเพื่อเตรียมขึ้นไปยังเพนท์เฮาส์ส่วนตัว พัชชาสังเกตเห็นสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทว่าแทนที่จะรู้สึกประหม่า เหมือนวันแรกที่โดนไล่ออก ร่างบางในชุดแบรนด์เนมหรูหรา กลับเชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างาม มือบางเอื้อมไปคล้องแขนเอเดนไว้ อย่างถือดีขณะก้าวเดินเคียงคู่กันไป“แก! นั่นมันยัยพาย อดีตเด็กเสิร์ฟนี่นา” พนักงานที่เคยทำงานร่วมกัน สะกิดเพื่อนพลางเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ“ใช่จริง ๆ ด้วย! ทำไมยัยนั่นถึงมากับนายได้ล่ะ แถมยังควงแขนกันแน่นเชียว”“หรือว่า...มันจะกลายเป็นผู้หญิงอีกคน ของนายไปแล้ว”“ต้องใช่แน่ ๆ ดูเสื้อผ้าหน้าผมมันสิ กระเป๋าที่มันถือก็ราคาแพงมาก ร้ายใช่

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศรอบกายเริ่มเย็นเยียบ และชายหนุ่มมีท่าทีหงุดหงิดอย่างประหลาด พัชชาก็รีบเอ่ยถามด้วยความห่วงใย“นายเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”“อยู่กับฉันทุกวัน โดนฉันเอาแทบจะตลอดเวลา เธอยังคิดไปถึงคนอื่นได้อีกเหรอพัชชา” น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว“ปะ...เปล่านะคะ พายก็แค่หมายถึงเรื่องในวันข้างหน้า...” เธอรีบปฏิเสธพัลวันพลางส่ายหน้า เมื่อรู้ตัวว่าพลั้งปากพูดสิ่งที่สะกิดใจเขาเข้าอย่างจัง“ไม่ต้องมาแก้ตัว! เธอคงวางแผนไว้ในหัวแล้วใช่ไหม ว่าถ้าไปจากที่นี่แล้วจะไปหาผู้ชายคนใหม่ให้มันมาทับรอยฉัน!” แววตาของเขาแววโรจน์ด้วยความโกรธที่ลุกโชน แสดงความไม่พอใจออกมาอย่างปิดไม่มิดไม่ใช่แบบนั้นเลยค่ะนาย ถ้าพายพูดอะไรให้เข้าใจผิดพายขอโทษ พายไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ” หญิงสาวละล่ำละลักขอขมา เสียงสั่นเครือด้วยความตกใจ ที่คำพูดเพียงไม่กี่คำ จะทำให้เขาโกรธเคืองได้ถึงขนาดนี้“สิ่งที่ฉันปรนเปรอให้ทุกวันมันไม่ถึงใจเธอหรือไง ถึงได้ใฝ่ฝันอยากจะมีแฟนในอนาคตน่ะ!” เอเดนยังคงสบถออกมาด้วยความขุ่นเคือง ลึก ๆ แล้วเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดคำพูดที่ดูเป็นความจริงข้อนี้ ถึงได้ทำให้เขาหงุดหงิดจนแทบคลั่งได้ฃ“นะ...นาย” พัชชาจ้องมองด

“คุณเซย่าครับ ให้เกียรติไปทานข้าวกับผมสักมื้อนะครับ” เมื่อการเจรจาธุรกิจสิ้นสุดลง อัลเลอร์ นักธุรกิจหนุ่มก็ถือโอกาสชวนหญิงสาวที่ตัวเองสนใจ คุยเรื่องส่วนตัวต่อทันที“ยินดีค่ะ” เซย่าตอบรับพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน เธอวางตัวเป็นสาวโสด ที่ยกชีวิตให้กับการทำงานมาตลอด จนล่วงเข้าวัยเกือบจะสามสิบปี การออกเดทจึงกลายเป็นเรื่องห่างไกลสำหรับเธอนานมากแล้ว แม้จะไม่ได้รู้สึกลึกซึ้งกับนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อตรงหน้า แต่เธอก็ไม่อยากปิดกั้นโอกาสตัวเอง และตอบรับไปตามมารยาททางสังคม“...” คาลอสที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้แต่มองตามแผ่นหลังของทั้งคู่ด้วยความขุ่นมัวในใจ เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ รอยยิ้มอ่อนหวานแบบนั้นเขาไม่เคยได้รับจากเธอเลยสักครั้ง สิ่งเดียวที่เซย่าหยิบยื่นให้เขา มีเพียงสายตาอันเย็นชาและท่าทีอวดดีเท่านั้น“นายคะ เราขึ้นไปพักผ่อนบนห้องกันเลยไหมคะ” เอมมี่ เลขาสาวสวยคนใหม่ ผู้ควบตำแหน่งคู่นอนรีบเข้ามาเกาะแขนออดอ้อน เธอเพิ่งเริ่มงานได้ไม่นาน และยังแทบทำงานไม่เป็น หน้าที่หลักที่ทำให้คาลอสหอบหิ้วเธอมาด้วย ก็มีเพียงเรื่องบนเตียงเท่านั้น“...” มาเฟียหนุ่มไม่ได้ตอบ แต่ความหงุดหงิดที่

สายลมยามเย็นที่หอบเอาความสดชื่นจากท้องทะเลเข้าสู่ชายฝั่ง ตัดกับภาพหาดทรายสีทองอร่ามที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา ทำให้หญิงสาวที่ตรากตรำอยู่กับงานมาหลายปี ถึงกับคลี่รอยยิ้มออกมาอย่างสดใส มันเป็นช่วงเวลาล้ำค่าที่เธอได้กลับมาเป็นตัวเอง ได้กลับมานึกถึงสถานที่อันคุ้นเคยในอดีตจนความรู้สึกดี ๆ เอ่อล้นขึ้นมา จนแอบนึกอยากกลับมาใช้ชีวิตสงบที่นี่อีกครั้งในขณะเดียวกัน คาลอส มาเฟียหนุ่มที่ลอบมองเธออยู่ไม่ไกล กลับตกอยู่ในภวังค์เมื่อได้เห็นมุมที่ผ่อนคลาย และเปี่ยมสุขของเซย่าอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สายตาคมกริบจดจ้องร่างระหงนั้น ราวกับถูกมนต์สะกดโดยไม่ยอมละสายตาไปไหน“นายครับ เชิญครับ” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยเรียกพลางเปิดประตูรถค้างไว้“พวกมึงไปพักผ่อนเถอะ วันนี้คงไม่มีอะไรแล้ว”“แต่นายครับ...”“กูไม่เป็นไร ถ้าคิดมากกันขนาดนั้นพวกมึงก็อยู่กันแถวนี้แหละ”“ครับนาย” ลูกน้องหลายคนรับคำสั่ง พร้อมกันก่อนจะเลี่ยงออกไปมาเฟียหนุ่มเตรียมจะก้าวเข้าไปหาหญิงสาวที่เขาเฝ้ามองอยู่ ทว่าฝีเท้ากลับต้องชะงักกึก เมื่อเห็นใครบางคนถือดีเดินตัดหน้าเขาเข้าไปหาเธอเสียก่อน“ไอ้เวรนี่!” เขาบดกรามแน่นด้วยความเดือดดาล“ผมไม่นึกเลยครับว่า