All Chapters of Servitude อาณัติรักเมียบำเรอ | เอเดนxพาย: Chapter 11 - Chapter 20

งานแรกในวันนี้ของพัชชาคือพนักงานเสิร์ฟ เนื่องจากเป็นวันหยุด ลูกค้าจึงหนาตาเป็นพิเศษ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรีบเร่ง พนักงานทุกคนต่างทำหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน พัชชาอาศัยประสบการณ์ที่พอมีติดตัวมาบ้าง พยายามทำงานอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับคอยสังเกตจังหวะการทำงาน ของเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ไปด้วย“เด็กคนนี้เป็นยังไงบ้าง” เซย่าที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยถามเพื่อนรัก สายตาคมทอดมองไปยังร่างบางที่กำลังเดินวุ่นอยู่ในโถงกาสิโน“ดีนะ ทำงานคล่องแคล่วใช้ได้เลย วันนี้ยังโชคดีที่ไม่เจอแขกเขี้ยว ๆ หรือเรื่องแปลก ๆ” แอนนาตอบ“ให้ลองทำในระดับนี้ไปก่อน ถือว่าเริ่มต้นได้ดี”“ก็ไม่แย่นะ อายุยังน้อย สวยหวาน ดูใสซื่อนิสัยดี แถมเป็นสาวเอเชียด้วย ก็อย่างว่าแหละ สเปกนายทุกอย่าง”“ใช่ นั่นแหละที่สำคัญ ฝากเธอด้วยนะแอนนา”“ไม่ต้องห่วง” สองสาวเพื่อนรักส่งยิ้มให้กันอย่างรู้ความหมายเมื่อถึงเวลาพักเบรก พัชชานั่งหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ช่วงค่ำที่ผ่านมาลูกค้าส่วนใหญ่สั่งอาหารมากกว่าเครื่องดื่ม ทำให้เธอต้องเดินยกถาดหนัก ๆ ติดต่อกันหลายชั่วโมง ยอมรับเลยว่างานนี้ไม่ง่าย ถ้าต้องทำแบบนี้ทุกวันร่างกายเธอคงแย่แน่นอน แต่พอคิดถึ

“พาย เกิดอะไรขึ้น!” แอนนาเอ่ยถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวเศร้าหมอง และอาบไปด้วยหยาดน้ำตา“คะ...คุณแอนนา หนูโดนลูกค้าห้อง VVIP ลวนลาม” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมกับมือบางที่รีบเช็ดน้ำตา“หึ่ม” แอนนาไม่ได้มีท่าทีแปลกใจนัก เพราะรู้ดีว่าเรื่องพรรค์นี้เป็นสิ่งที่เลี่ยงได้ยากในสถานที่แบบนี้“ค่ะ...แล้วหนูก็...เอ่อ...ตบหน้าลูกค้าคนนั้นไป” ประโยคหลังพัชชาเอ่ยเสียงแผ่ว พลางก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด“ทะ...เธอว่าอะไรนะพาย” แอนนาถึงกับอ้าปากค้าง เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีพนักงานคนไหนกล้าลงไม้ลงมือกับลูกค้า ไม่ว่าจะเป็นระดับธรรมดาหรือระดับ VVIP แบบนี้“พายขอโทษค่ะ พายลืมตัวจริง ๆ ก็ลูกค้าคนนั้นเขาจงใจจับก้นพายก่อน”“เฮ้อ! ทำไมเธอถึงใจร้อนขนาดนี้ที่นี่มันก็เป็นแบบนี้แหละพาย ฉันเองก็ลืมเตือนเธอไปว่าเรื่องพวกนี้มันปกติมาก บางทีอาจจะเจอหนักกว่านี้ด้วยซ้ำ หน้าที่ของพวกเราคือต้องเอนเตอร์เทนและทำงานให้จบ อะไรที่ปล่อยผ่านได้ก็ต้องปล่อย” แอนนาถอนหายใจยาว พลางกุมขมับ เธอไม่เคยเจอพนักงานคนไหนพยศจนทำร้ายลูกค้ามาก่อน“พายขอโทษค่ะ ต่อไปพายจะอดทนให้มากกว่านี้” เธอเริ่มตระหนักแล้วว่า หากเลือกจะยืนหย

เอเดน Talk“นายครับ อันนี้เป็นเอกสารที่ต้องเข้าประชุมที่บริษัทพรุ่งนี้เช้าครับ”“อืม แล้วเรื่องไอ้คาลอสเป็นยังไงบ้าง” เอเดนถามเสียงเรียบแต่แฝงความดุดัน“ตอนนี้ทางนั้นยังเงียบปกติครับนาย”“ส่งคนไปจับตาดูมันเพิ่ม แต่อย่าให้พวกมันไหวตัวทัน ไอ้นี่มันฉลาดและเขี้ยวลากดินกว่าที่คิด”“ครับนาย” นอทรับคำสั่งก่อนจะถอยออกไป จังหวะเดียวกับที่เคนเดินสวนเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารอีกฉบับ“ขออนุญาตครับนาย มีเบาะแสใหม่ของไอ้พสุครับ มันเพิ่งทำเรื่องจองตั๋วเครื่องบินเตรียมจะเดินทางกลับมาที่นี่ในเดือนหน้าครับ”เอเดนรับเอกสารมาเปิดดูพลางขมวดคิ้วมุ่น จากหลักฐานการเดินทางก่อนหน้านี้ ทั้งตัวพสุเองและพรรคพวกอีกสองคนที่เข้ามาก่อเรื่องดูเหมือนจะเดินทางตามรอยเขาไปทุกที่ในเวลาไล่เลี่ยกัน นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ๆ แต่มันคือการสะกดรอยตามอย่างเป็นระบบ“เอ่อ...นายครับ” เคนเอ่ยเรียกเมื่อเห็นเจ้านายนิ่งไป“ที่นี่มีหนอนบ่อนไส้” น้ำเสียงเย็นเยียบของเอเดนทำเอาบรรยากาศในห้องขัดสนิท“ครับ...ผมเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”“หาคนเข้ามาสอดแทรก และหาตัวมันให้พบ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ฆ่ามันทิ้งให้หมด”“ครับนาย”“ส่วนไอ้พสุ อย่าให้มันกล

หลังจากตะเกียกตะกายออกมาจากห้องของเอเดนได้ พัชชาก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังห้องแต่งตัวทันที ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไป กลับต้องชะงักเมื่อพบกับสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาอย่างผิดปกติ อาจเป็นเพราะชุดที่เปียกปอนจนแนบเนื้อและใบหน้าที่ดูสะบักสะบอมอย่างเห็นได้ชัด“นี่เธอเป็นอะไร” ซินดี้ เพื่อนร่วมงานคนใหม่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ปะ...เปล่า...” พัชชาตอบเลี่ยง ๆ พลางหลบสายตา“นี่อย่าบอกนะว่าเธอกับนาย...” ซินดี้อมยิ้มอย่างรู้ทัน เพราะสาวสวยที่ถูกเรียกพบเป็นการส่วนตัวส่วนใหญ่ มักจะจบลงที่การปรนนิบัติเอเดนทั้งนั้น“ไม่ใช่นะ ฉัน...”“หึ่ม เธอจะปฏิเสธทำไมล่ะ อยู่ที่นี่นะถ้าใครได้เป็นคนโปรดของนายนะ ก็จะยิ่งใหญ่ขึ้นมาทันทีเลยล่ะ”“แต่ฉันไม่ใช่” เธอพยายามอธิบายซ้ำ“จะไม่ใช่ได้ยังไง ในเมื่อยัยมีเรีย รูมเมทของเธอ เพิ่งจะเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไปเมื่อกี้เอง” ซินดี้หัวเราะเบา ๆ อย่างพอใจ เพราะเธอมักจะมีเรื่องระทบกระทั่งกับมีเรียอยู่เป็นทุนเดิม“นี่พวกแกสองคนนินทาฉันเหรอ” เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของมีเรียที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึงเพี๊ยะ!“มีเรีย! ทำอะไรของเธอ!” ซินดี้อุทานอย่างตกใจเมื่

สายตาคมกริบของเขาจ้องมองใบหน้าหวาน ด้วยความเย็นเยียบ เอเดนคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าต้องมีวันนี้ วันที่ผู้หญิงอวดเก่งอย่างเธอจะซมซานมาเสนอตัวให้เขาในฐานะคนที่ไร้ทางเลือก“ตอนนี้ฉันยังไม่สะดวกจะคุยเรื่องนี้... เพราะฉันกำลังเตรียมตัวเดินทาง”“พายขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นค่ะ” เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก“นั่งลง! แล้วคุกเข่าต่อหน้าฉัน” เขาออกคำสั่งเสียงดุ“...” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ เธออึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะย้ำเตือนตัวเองว่าตอนนี้เธอต้อยต่ำกว่าเขามาก ร่างบางหลับตาลงช้า ๆ พยายามละทิ้งศักดิ์ศรีที่เคยยึดถือ แล้วค่อย ๆ ทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าชายหนุ่มอย่างจำนน“หึ ฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนี้ เร็วขนาดนี้” เอเดนเค่นยิ้มเยาะ ยิ่งเห็นเธอยอมศิโรราบเขาก็ยิ่งได้ใจ เขารู้ดีว่าคนอย่างพัชชาบูชาศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใด ขนาดเขาเคยยื่นข้อเสนอให้เองเธอยังสะบัดหน้าใส่ แต่วันนี้เธอกลับเดินมาหาเขาถึงที่ คงจะถึงทางตันของชีวิตแล้วจริง ๆ“ค่ะ พายรู้ว่านายต้องการตัวพาย แล้วพายก็มาเสนอตัวตามที่นายต้องการแล้วค่ะ” แม้จะเจ็บปวดกับคำพูดถากถางเพียงใด แต่เธอก็พยายามรักษาใบหน้