บททั้งหมดของ Servitude อาณัติรักเมียบำเรอ | เอเดนxพาย: บทที่ 41 - บทที่ 50

ณ ประเทศไทยการเดินทางยาวนานหลายชั่วโมงสิ้นสุดลง เมื่อเครื่องบินแตะรันเวย์สนามบิน ทันทีที่ก้าวพ้นประตูสนามบิน ร่างบางสูดอากาศยามเช้าเข้าเต็มปอดด้วยความโหยหา กว่าหกเดือนแล้วที่เธอจากบ้านเกิดเมืองนอนไป และในวันนี้เธอก็ได้กลับมาเมืองไทยอีกครั้ง แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ตาม“นั่งเครื่องตั้งนานไม่เหนื่อยหรือไง” เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูสดชื่นแจ่มใสของคนข้างกาย มาเฟียหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มที่มุมปาก“ไม่เหนื่อยค่ะ ได้กลับมาบ้านในรอบหลายเดือน พายรู้สึกโอเคมากเลยค่ะ” เธอยังคงตอบเขาพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน“เป็นแบบนั้นก็ดี เดี๋ยวเคนจะพาเธอไปส่งที่คอนโด ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก”“เอ่อ...แล้วนายล่ะคะ”“ฉันมีธุระสำคัญต้องไปจัดการต่อ คงไม่ได้แวะไปหาเธอสักสองสามวันนะ ระหว่างนี้เธออยากจะไปทำธุระที่ไหนก็ไปได้เลย ฉันอนุญาต” แม้ลึก ๆ จะไม่อยากห่างจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว แต่เอเดนก็จำเป็นต้องกลับบ้านใหญ่ เพื่อจัดการธุระกับแม่ให้เรียบร้อย เขาตั้งใจจะเคลียร์งานทุกอย่าง ให้เสร็จสรรพเพื่อจะได้หาเวลาแวบมานอนกับเธอได้บ้างเพราะยังไม่อยากให้คนเป็นแม่ซักไซ้ เรื่องของพัชชาในตอนนี้ เพราะลำพังแค่เรื่องงานเขาก็ปวดหัวจะแ

วันต่อมาด้วยความคิดถึงเพราะห่างกันไปถึง 3 วัน ทำให้เมื่อคืน ทั้งคู่แทบไม่ห่างกันไปไหนเลย เวลาในการใกล้ชิดกันก็ล่วงเลยมาจนเกือบจะเช้า“อือ” พัชชาครางแผ่วในลำคอ เมื่อสัมผัสได้ว่าคนข้างกายกำลังจะขยับลุกขึ้น เธอค่อย ๆ ปรือตามองร่างสูง ที่โอบกอดเธอไว้ทั้งคืนด้วยความโหยหา“หึ่ม ฉันทำเธอตื่นเหรอ” เอเดนเอ่ยถามเสียงทุ้ม มือหนาลูบไล้เส้นผมสลวยของคนตัวเล็ก อย่างอ่อนโยน ทะนุถนอมราวกับเธอเป็นสิ่งล้ำค่า“นายจะไปแล้วเหรอคะ” ร่างบางวาดแขนโอบกอดเขาไว้แน่น ความโหยหาแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก เมื่อนึกถึงช่วงเวลาแสนสุขเมื่อคืนสลับกับภาพความเงียบเหงาในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อจากนี้ หัวใจของเธอก็พลอยห่อเหี่ยวลงทันที“ใช่ ฉันมีงานต้องทำเยอะมาก” เขาตอบพลางนึกถึงแผนการบงการชีวิตของแม่ ที่ทำให้เขาเริ่มเครียดหนัก“ค่ะ” แม้ในใจจะอยากเอ่ยปากอ้อนวอน ขอตามไปด้วยเพียงใด แต่เพราะสำนึกในสถานะของตัวเองดี ว่าไม่มีสิทธิ์พาดพิงถึงโลกส่วนตัวของเขา เธอจึงทำได้เพียงเก็บงำคำพูดเหล่านั้นไว้ในใจ“หนึ่งสัปดาห์นี้ก็เที่ยวให้เต็มที่เลยนะ อยากไปที่ไหนก็ไป” แล้วเขาก็เอื้อมมือไปหยิบแบล็คการ์ดในกระเป๋า แล้วยื่นให้เธอ“คะ?” ดวงตาใสซื่อไร้เดียงส

พัชชานั่งนิ่งอยู่หน้าจอทีวี ที่กำลังฉายภาพข่าวบันเทิงซ้ำไปซ้ำมา หยาดน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งกลับร่วงหล่นลงมาอีกครั้งเมื่อเห็น ภาพชายหญิงคู่หนึ่งยืนเคียงข้างกันให้สัมภาษณ์สื่อด้วยรอยยิ้ม ท่าทางที่ดูสนิทสนมและเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก นั้นเป็นหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำความจริงอันแสนเจ็บปวด“ฮึก ๆ เข้มแข็งนะพาย ต้องเข้มแข็ง”มือบางที่สั่นเทารีบกดรีโมทปิดหน้าจอลงทันที เธอไม่สามารถทนรับรู้อะไรที่มาบั่นทอนหัวใจให้แหลกสลายไปมากกว่านี้ บางทีหากเขากลับมา ข้อตกลงที่เคยมีอาจจะถูกยกเลิกไปเสียดื้อ ๆ เวลาหกเดือนที่เหลืออยู่อาจจะจบลงเพียงแค่นี้ เพราะเขามีตัวจริงมายืนเคียงข้างแล้ว1 สัปดาห์ต่อมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่เอเดนไม่อยู่ พัชชาเลือกที่จะหลบไปอาศัยอยู่กับขวัญลดาที่คอนโด เธอไม่กล้าแม้แต่จะกลับมาที่เพนท์เฮาส์ เพราะทุกที่ในห้องนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นของเขา ของใช้ทุกชิ้นล้วนทำให้ความคิดถึงทำงาน จนเธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว แม้จะอยู่กับเพื่อนรักแต่เธอก็ยังแอบร้องไห้ทุกวัน จนเริ่มกลัวว่าหากต้องเผชิญหน้ากับเขาจริง ๆ เธอจะซ่อนความเจ็บปวดนี้ไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยได้อย่างไร“แล้วนี่แกจะกลับอเมริกาเลยใช่ไหม” ขวัญลดา

4 เดือนผ่านไปตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมา ทั้งเอเดนและพัชชาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเดินทาง และท่องเที่ยวร่วมกัน กลิ่นอายความหวานชื่นหวนกลับมาอบอวลอีกครั้ง ราวกับพายุร้ายได้สงบลงเมื่อไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องบาดหมางหรือสถานะที่คลุมเครือ ทุกอย่างในตอนนี้มีเพียงคำว่าเรา เอเดนปรนนิบัติดูแลเธออย่างดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ ขณะที่พัชชาเองก็ทุ่มเทเอาใจใส่เขาในทุกรายละเอียด ด้วยหวังจะสร้างความประทับใจให้อยู่ในใจเขาตลอดไปยิ่งเวลาล่วงเลย ทั้งคู่ก็ยิ่งใช้ชีวิตราวกับคนรักกันจริง ๆ จนเผลอไผลหลงลืมสถานะลูกหนี้ และนางบำเรอไปเสียสนิท ไม่แม้แต่จะเตรียมใจยอมรับช่วงเวลาที่ต้องพรากจากกัน“ฟอดดด ชอบที่นี่ไหม” เอเดนก้มลงหอมแก้มเนียน พลางโอบกอดเธอจากด้านหลัง ตอนนี้เขาพาเธอมาที่ปารีส ในห้องพักสวีทสุดหรูที่สามารถมองเห็นวิวหอไอเฟล ได้อย่างชัดเจนเพียงแค่เอื้อมมือ“ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะนาย ที่นี่สวยมากจริง ๆ ค่ะ” ดวงตากลมโตเป็นประกายยามทอดมองทัศนียภาพเบื้องหน้า รอยยิ้มแห่งความสุขผุดพรายขึ้นบนใบหน้าหวาน“ฉันดีใจนะที่เธอชอบ”“ค่ะ พายชอบมาก” ชอบจนไม่อยากให้เวลาเหล่านี้สิ้นสุดลงเลยหลายเดือนที่ผ่านมา เธอได้ติดต

หลายวันต่อมาจากชีวิตที่เคยอบอวลไปด้วยไออุ่นของความรัก ตอนนี้กลับเหลือเพียงความหม่นหมอง ที่เข้าปกคลุมจนมืดมิดในจิตใจ คืนนี้คือคืนสุดท้ายที่เธอต้องจากลา ทว่ากลับไร้แม้แต่เงาของชายผู้เป็นเจ้าของหัวใจ กลับมาหาแม้จะเป็นวันที่เราสองคนจะไม่เจอกันอีกแล้วหลังจากนี้ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา พัชชาต้องจมอยู่กับความอ้างว้างเพียงลำพัง เธอพยายามทำความเข้าใจว่าเวลาของเธอหมดลงแล้ว และตอนนี้เขาคงกำลังทำหน้าที่ปรนนิบัติผู้หญิงที่คู่ควรคนนั้นอยู่มือบางอันสั่นเทาคอยทยอยเก็บสัมภาระลงกระเป๋าเดินทางใบเดิม ที่เธอหอบหิ้วมาตั้งแต่วันแรก ทว่าของที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า กลับงอกเงยออกมามากมายจนล้นกระเป๋า ทุกชิ้นคือข้าวของที่เขาซื้อให้ใหม่ทั้งหมด ยิ่งมองเห็นความใส่ใจในอดีต น้ำตาก็ยิ่งร่วงหล่นด้วยความเจ็บปวด หากจะทิ้งไว้เธอก็เสียดาย แต่หากจะเอากลับไปเธอก็ต้องตัดใจ เพราะพื้นที่ในชีวิตใหม่ของเธอ อาจไม่มีที่ว่างสำหรับของเหล่านี้อีกแล้ว“พาย” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยของเซย่าดังขึ้นขัดจังหวะความคิด“คุณเซย่า...” เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย พัชชาก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ภาพวันแรกที่เซย่าเป็นคนมารับเธอ หวนคืนมาในความทรงจำ และใจห