All Chapters of Servitude อาณัติรักเมียบำเรอ | เอเดนxพาย: Chapter 61 - Chapter 70

ในค่ำคืนนั้นเอง หัวใจของคนเป็นพ่อที่กำลังเห่อลูกชายสุดกำลัง ทั้งยังดีใจที่แม่ของลูกยอมลดทิฏฐิคุยด้วยดี ๆ ทำให้เอเดนรีบกลับไปจัดการเก็บข้าวของที่จำเป็นทุกอย่าง เพื่อย้ายกลับมาที่บ้านเธออีกครั้งโฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!เจ้าไจแอนท์ สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่ เห่าระเบิดระเบ้อด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ มีชายแปลกหน้าบุกรุกเข้ามาในอาณาเขต“หยุดนะ! นี่ฉันเอง ฉันเป็นพ่อของวิกเตอร์”ชายหนุ่มพยายามเจรจากับเจ้าหมา เป็นภาษาอังกฤษ ทว่าดูเหมือนมันจะยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาสื่อสารนักโฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!“นายครับ ระวังมันจะกัดเอานะครับ” ลูกน้องคนสนิทรีบถอยกรูดออกห่าง ด้วยความหวาดเสียว“แกฟังฉันนะเจ้าหมายักษ์ ฉันเป็นพ่อของวิกเตอร์ และเป็นสามีของพาย ในอนาคตแกจะได้ย้ายไปอยู่ที่บ้านฉัน ที่นั่นมีสนามหญ้ากว้างขวางให้แกได้วิ่งเล่นพุงกาง มีอาหารชั้นเลิศให้แกกินทุกมื้อ อภิสิทธิ์ทั้งหมดจะเป็นของแกทันที เพียงแค่แกต้องทำดีกับฉัน และห้ามเห่าเสียงดัง ให้เจ้าของบ้านเขารำคาญ เข้าใจไหม”เมื่อไร้ทางเลือกมาเฟียหนุ่ม จึงลองยื่นข้อเสนอพร้อมกับลูบหัวมันเบา ๆ ผลปรากฏว่าได้ผลเกินคาด เจ้าไจแอนท์นิ่งสงบลงทันที มันมองหน้าเขาอย่า

ณ ร้านอาหารวันนี้คุณหญิงพิมพา กับเหล่าเพื่อนพ้องในแวดวงไฮโซ นัดหมายกันออกมาทานมื้อเช้า ที่ร้านประจำ ซึ่งเป็นร้านของคุณหญิงกอแก้ว หนึ่งในสมาชิกกลุ่ม ร้านแห่งนี้จึงกลายเป็นศูนย์กลางการนัดพบ ที่ลงตัวด้วยความหรูหรา และรสชาติอาหารอันเลิศรส“ดีนะคันที่นัดกันเวลานี้ พอดีเพิ่งไปส่งหลานที่โรงเรียนมาค่ะ”“ดิฉันน่ะอยากนัดช่วงบ่ายนะคะ แต่ออกมายากเหลือเกินช่วงนี้ เลี้ยงหลานยุ่งวุ่นวายไปหมด”“ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ หลานกำลังโตกำลังซนเลยค่ะ ดีที่วันนี้ไปส่งที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน”เหล่าคุณหญิงต่างพากันพูดถึงเรื่องหลาน ๆ ตามประสาคนวัยเดียวกัน ที่เป็นคุณย่าคุณยายกันหมดแล้ว มีเพียงคุณหญิงพิมพาคนเดียว ที่ทำได้แค่ส่งยิ้มแห้ง ๆเพราะเธอไม่มีหลานให้โอ้อวดเหมือนคนอื่น ลูกชายคนโตก็ไม่มีวี่แววว่าจะสละโสด ส่วนลูกชายคนเล็ก ก็ยังเอาดีไม่ได้ แค่คิดก็ท้อแท้ใจจนไม่รู้ว่าชาตินี้ จะมีโอกาสได้อุ้มหลาน เหมือนใครเขาบ้างหรือเปล่า“แล้วคุณหญิงพิมพาล่ะคะ เมื่อไหร่จะมีข่าวดีเรื่องหลานกับเขาบ้าง”“ยังหรอกค่ะ ลูกชายยังไม่ยอมแต่งงานสักคนเลย” คนเป็นแม่ตอบพลางหนักใจ“ถ้าอย่างนั้นก็คงยังไม่มีหลานง่าย ๆ น่ะสิคะ ต้องรีบเร่ง

เมื่อเห็นคนเป็นแม่เข้ามาด้วยอารมณ์ที่เดือดดานแบบนี้ ลูกชายทั้งสองก็ถึงกับขมวดคิ้ว“อะไรครับแม่มีอะไรหรือเปล่า” เป็นอาเดมที่ถาม“เอเดน! เมื่อเช้านี้แม่เห็นแกที่ร้านอาหารของเพื่อนแม่” พิมพาเปิดประเด็นทันที“ครับ ผมเอง” เอเดนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อรับรู้ถึงจุดประสงค์ที่แม่ถ่อมาหาถึงที่นี่“แกไปกับใคร” เสียงของพิมพาดังขึ้นอย่างคาดคั้น“แล้วแม่เห็นว่าผมไปกับใครล่ะครับ”“อย่ามายอกย้อนแม่แบบนี้นะ”“เข้าเรื่องเลยดีกว่าครับแม่ว่าต้องการจะพูดอะไร ผมยังมีงานที่บริษัทต้องไปจัดการต่อ”“แกปฏิเสธผู้หญิงทุกคนที่แม่หาให้ ก็เพราะแกยังแอบไปมีความสัมพันธ์ กับนังผู้หญิงคนนั้นอยู่ใช่ไหม” พิมพาแผดเสียงอย่างเหลืออด“ใช่ครับ ตอนนี้ผมกลับมาหาพายแล้ว” เอเดนยอมรับอย่างตรงไปตรงมา“แกเลิกยุ่งกับผู้หญิงพรรค์นั้นได้แล้ว นังพวกนี้มันก็แค่อยากเป็นหนูตกถังข้าวสาร รักความสบาย คอยแต่จะจ้องเกาะกินไปวัน ๆ หน้าตาทางสังคมอะไรก็ไม่มีซักอย่าง”“ถ้าแม่บอกว่าเจอผมเมื่อเช้า และเห็นพายอยู่ด้วย แม่คิดว่าผู้หญิงที่รักสบาย เขาจะยอมลำบากตรากตรำขนาดนั้นไหมล่ะครับ แม่ก็น่าจะเห็นกับตาแล้วว่าพายใช้ชีวิตยังไง แค่เวลาพักผ่อนยังแทบจะไม่

ท่ามกลางความเงียบสงัดในกลางดึกคืนนั้น ชายหนุ่มผู้พ่ายแพ้ต่อแรงปรารถนาที่คุกรุ่นไม่อาจเก็บกักอารมณ์ไว้ได้อีกต่อไป เขาค่อยๆ ขยับกายเปลี่ยนฝั่งไปนอนซ้อนหลังแม่ของลูกอย่างแผ่วเบา“อุ๊ย!” พัชชาที่รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นร้อนสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ“พาย ลูกหลับแล้วนะ”“คะ...” พัชชากระพริบตาถี่พลางหัวใจเต้นรัวเพราะรู้ดีว่าคนเอาแต่ใจข้างกาย กำลังต้องการอะไรในตอนนี้“พี่ขอนะ เราห่างกันมานานเหลือเกิน”“เอ่อ พรุ่งนี้พายต้องตื่นเช้าไปส่งขนม”“ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป บอกลูกค้าทุกคนเลยนะว่าพายจะไม่ทำขนมขายอีกแล้ว”“ได้ยังไงคะ พายก็ต้องกินต้องใช้นะ”“พี่อยากให้ทำเฉพาะที่พายอยากทำเท่านั้น แต่พี่ไม่อยากให้พายทำเป็นอาชีพ เลี้ยงตัวแบบนี้อีกแล้ว เพราะพี่จะดูแลพายกับลูกทุกอย่างเอง”“ดูแลแต่ลูกเถอะค่ะ พาย...”“พายด้วย พายสำคัญกับพี่มากนะ รีบบอกลูกค้าทุกคนเลย พายต้องเลิกทำขนมได้แล้ว พี่จะรับผิดชอบชีวิตพายทุกอย่าง สมบัติของพี่เยอะแยะมากมาย มันจะเป็นของพายกับลูก”“หึ พายงกนะคะ พายจะเก็บให้หมดเลย”“ได้เลย ทุกอย่างเป็นของพายและลูก พี่ไม่เอาอะไรเลย เพราะพี่ต้องการแค่เวลาจากพาย ให้เราได้อยู่ด้วยกันตลอดไปก็พอแล้ว”“ห

ด้วยความที่ไม่เคยต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน เมื่อก้าวออกมาพบกับฝูงชนจำนวนมาก วิกเตอร์ก็เริ่มมีอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่เล็กกวาดมองไปรอบตัว ด้วยความสับสนเพราะมองไปทางไหนก็ไม่พบใบหน้าที่คุ้นเคย ไม่เห็นทั้งพ่อ แม่ หรือแม้แต่แม่ขวัญ เด็กน้อยที่ไม่เคยชินกับสังคมเช่นนี้ จึงหยุดชะงักอยู่กับที่ ไม่กล้าก้าวเดินต่อแม้แต่ก้าวเดียว“วิกเตอร์” พัชชาอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นลูกชายยืนนิ่งหน้าเสียอยู่บนเวที“พาย ลูกเราเป็นอะไรหรือเปล่า” เอเดนรีบถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“น่าจะไม่ชินค่ะ วันนี้คนเยอะมากจริง ๆ ขวัญบอกว่าตอนซ้อมมีแค่เด็ก ๆ กับคนดูแล พอมาเจอสถานการณ์จริงแบบนี้ แกคงตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก”“เราไปพาลูกกลับตอนนี้เลยดีไหมพาย พี่สงสารลูก” คนเป็นพ่อมองดูหยาดน้ำตา ที่จวนจะหยดของลูกชายด้วยความเวทนา“รออีกสักนิดเถอะค่ะ วิกเตอร์ยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ถือเป็นโอกาสให้แกได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ในเมื่ออุตส่าห์พาแกมาอยู่ตรงนี้แล้ว ลองให้แกได้สู้อีกหน่อยนะคะ”“ก็ได้ แต่ถ้าลูกดูอึดอัดมากกว่านี้ พี่จะพาลูกกลับทันที” เอเดนยอมผ่อนปรน แต่ก็ยังกำมือภรรยาไว้แน่นด้วยความกังวล“ขวัญ หลานคุณเป็