All Chapters of Chon Engineer ใส่เกียร์รัก: Chapter 21 - Chapter 30

จูบของโชนไม่ได้เพิ่มระดับราวกับว่าค่ำคืนนี้เขาตั้งใจปลอบประโลมฉันจริงๆ ฉันชอบแบบนี้ ค่อยๆ จูบ ค่อยๆ หอม ค่อยๆ ดอมดม คลอเคลียเนินอกสลับขบเม้มให้ซ่านสยิว"บราก็ไม่ใส่ คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก"มือใหญ่สอดเข้าไปในชุดนอนตัวบาง ลากฝ่ามือตั้งแต่ขาอ่อนขึ้นมาผ่านหน้าท้องบีบขย้ำอกอวบแรงๆ"ฉันไม่ใส่บรานอนอยู่แล้ว""หมายถึงออกมาข้างนอก""อะ อื้อ!"ฉันครางรับเสียงแผ่วในลำคอ กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างลำบากอดทนกับความเสียวซ่านและชื้นแฉะตรงยอดอกที่ถูกเลียวน โชนดูดสลับกันสองขาประหนึ่งเด็กดูดนมแม่ ดูดจนบวมเห่อไปพร้อมกับช่วงล่างสอดประสาน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาสวมใส่ถุงยางอนามัยตอนไหน เผลอๆ โชนอาจจะใส่มันตั้งแต่อยู่ในห้องน้ำ"โชน อื้อ!""เสียว"แรงกระแทกหนักหน่วงตามความร้อนในร่างกายของเราสองคนที่โอบกอดบดเบียด เสื้อผ้าที่คาครึ่งๆ กลางๆ ช่างเร้าอารมณ์ ฉันกอดคอโชนแน่น รับจูบจากเขาที่คลอเคลีย ฉันชอบฟังเสียงผู้ชายครางเพราะมันบอกให้รู้ว่าเขากำลังมีความสุขกับร่างกายฉัน"โรส เธอสวยจัง"คำเอ่ยชมจากปากโชนหลังจากจับตัวฉันพลิกคว่ำแล้วสอดใส่อีกหนกระตุ้นอารมณ์รัก สะโพกมนกระเด้งสู้การตอกอัดอย่างเร่าร้อนเคล้าเสียงคราง

ตั้งแต่คืนนั้นโชนก็ไลน์มาถามช่วงดึกๆ ตลอดว่าอยากได้คนนอนเป็นเพื่อนไหม ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าปฏิเสธคนไม่เก่งก็ตอนที่ตอบรับเขาไปทุกคืน ตีหนึ่งโชนจะโทรมาตามให้เปิดประตูต้อนรับ หิ้วของกินจากผับมาฝาก ฉันกลายเป็นคนกินดึกจนเริ่มมีพุง แม้กินเสร็จจะไปเบิร์นออกกันเป็นชั่วโมงๆ ก็ไม่ได้ช่วยอะไรคืนนี้ก็ด้วยที่โชนมานอนกับฉันตั้งแต่สี่ทุ่ม เขาบ่นว่าปวดหัวเลยหนีกลับมาจากผับก่อน กิจกรรมอย่างเซ็กซ์จึงต้องงด แต่คนป่วยไม่เจียมสังขารเอาแต่ซุกซอกคอออดอ้อน"เธอ..""อะไร""ทีเดียวไม่ตายหรอก""มันไม่จบด้วยทีเดียวแน่ๆ นี่ฉันเป็นห่วงนายอยู่นะ"ฉันพูดประโยคเดิมครั้งที่สาม เรื่องเป็นห่วงฉันพูดจริงๆ นะ เกิดช็อกคาอกฉันขึ้นมาจะทำอย่างไรล่ะ"เธอๆๆ""อืม""เธอใจร้าย""หรือว่าอันที่จริงนายป่วยการเมือง แกล้งป่วยเพราะอยากให้ฉันใส่ชุดพยาบาลหรือเปล่า"โชนผงกศีรษะยิ้มตาพราววิบวับ "อยากเห็น"เพียะ! ฉันฟาดกับบ่าแกร่ง "ไม่ให้เห็นหรอกย่ะ"ฉันพลิกตัวหนีคนขี้หื่นมานอนคว่ำ ไถปลายนิ้วไปบนหน้าจอมือถือไปด้วย"เธอดูอะไร" โชนตามมาทาบทับทิ้งคางเกยบ่า"หาพนักงานร้านน่ะ แต่ไม่ถูกสเปกเลย อยากได้คนดีๆ และไว้ใจได้""ถามหน่อย เธอคิดทำร้านนี้จริงจ

"เธอจะไปไหน" โชนหอบหายใจเหมือนกับว่าวิ่งมาจากที่ไหนสักแห่ง"ฉันเจอเพื่อนรักษ์ บอกว่ารักษ์อยู่ข้างบนตึก ฉันจะไปดูน้อง ไม่มีเวลาให้นายมาป่วนตอนนี้"ฉันสลัดมือออก แต่เขากลับบีบมือฉันแน่น"โชน!""รี่โทรบอกเราว่าเพื่อนปาร์ตี้อยู่ที่นี่ ให้เราบอกเธอว่าน้องก็อยู่และมันคือปาร์ตี้ยา""อะไรนะ!""เราจะพาเธอไปเอง"โชนกระชับมือฉันแล้วพาเดินเข้ามาในตึก โชคยังดีที่สองคนเมื่อครู่ยังไม่ทันได้ขึ้นลิฟต์ ฉันจึงชี้บอกโชน"นั่นเพื่อนรักษ์""เราต้องขึ้นไปพร้อมพวกมัน"เราสองคนรีบเร่งฝีเท้าก้าวเดินแล้วแทรกผ่านเข้ามาในลิฟต์ก่อนประตูลิฟต์จะปิดลงได้สำเร็จ เพื่อนรักษ์ตกใจอีกหนยืนเบียดชิดกัน"ไอ้เรื่องที่ทำอยู่ล่ะไม่กลัว ทีเจอฉันทำเหมือนเจอผี""เดี๋ยวพากูกับเธอไปเจอรักษ์ พวกมึงจะทำอะไรก็เรื่องของพวกมึง""ครับๆ"หนึ่งคนตอบรับพอดีกับลิฟต์เปิดออก พวกเราเดินตามหลังกันมาจนถึงห้องหนึ่ง ฉันจับมือโชนแน่น น้ำตาคลอดวงตา หวาดกลัวว่าจะเจอรักษ์ในสภาพที่ฉันรับไม่ได้ที่สุดเมื่อประตูเปิดออก สิ่งแรกที่เห็นคือแสงไฟสีฟ้ากับเสียงเพลงจากทีวี ในห้องมีผู้ชายกับผู้หญิงนั่งปะปนกัน บางคู่ก็จู๋จี๋กันอยู่ ฉันไม่ได้สนใจมองอย่างอื่นนอกจากมองห

ไอ้เด็กดื้อถูกคำสั่งประกาศิตให้กลับไปอยู่บ้าน เห็นพ่อแม่ร้องไห้และฉันมารับโทษแทนแบบนี้ไม่รู้ว่ารักษ์จะคิดได้บ้างไหม รู้เพียงว่าคืนนั้นรักษ์เปิดประตูมาดูฉันถึงสามรอบ เช้าวันอาทิตย์ยังเอาข้าวต้มมาเสิร์ฟให้ถึงห้องนอนเด็กผู้ชายไม่รู้จักอ่อนโยนและปากหนักก็คงแสดงออกได้เท่านี้ และการกลับบ้านครั้งนี้ฉันก็บอกความจริงกับพ่อแม่ว่าร้านถูกยกเค้าตอนนี้ปิดทำการอยู่ ผสมกับอารมณ์กรุ่นโกรธท่านไม่ได้ปลอบใจแต่อย่างใด ซ้ำไปกว่านั้นคือการจะยึดอาคารพาณิชย์คืนฉันจะได้ล้มเลิกทำร้านเค้กไปเสียได้ยินแบบนี้ก็แอบคล้อยตามอยู่ไม่น้อย คืนบ้านพ่อกับแม่แล้วไปอยู่คอนโดมิเนียมแคบๆ เซฟโซนของตัวเอง ไอ้ความสำเร็จที่อยากได้ก็ทิ้งไป แล้วไปเอาความสำเร็จที่พ่อกับแม่สร้างไว้ให้มาเป็นโปรไฟล์แสนเลิศหรูตกผู้ชายไฮโซหล่อรวยเฮ้อ! เอาไว้พ่อแม่มายึดคืนค่อยคิดแล้วกันวันจันทร์ฉันนั่งรถแท็กซี่มาคอนโดมิเนียมบัว เอารถแล้วขับไปถอนเงินที่ธนาคารที่ใกล้ที่สุดสามแสนบาท จากนั้นก็ขอให้ชูครีมมาหาที่บ้านฝากเงินไปให้ผู้ชายคนนั้นจะได้จบหนี้สินที่มีต่อกันหนึ่งวันเต็มๆ ที่ฉันเอาแต่ส่องก้นอยู่หน้ากระจก วันที่สามของการถูกฟาดยังหลงเหลือรอยแดงเป็นอนุสรณ

อย่าว่าแต่ฉันยุ่งกับโปรเจคต์จบ เด็กวิศวกรรมศาสตร์ปีสี่ก็ยุ่งเหมือนกัน โชนแวะมาจีบฉันได้แค่ตอนเช้าในวันที่ฉันมามหาวิทยาลัย เลิกเรียนเขาจะแค่ส่งแชทมาบอกว่าให้ขับรถดีๆ ตามด้วยรูปภาพว่าทำงานอยู่บนตึก และจะอัปเดตอีกทีตอนดึกเลยว่าอยู่ที่ผับฉันก็เป็นประเภทเฝ้ารอ เขาส่งแชทมาปุ๊บก็จะรอราวสิบนาทีถึงเปิดอ่าน อย่างคืนนี้ที่เขาก็ส่งมาบอกว่ามีเด็กมัธยมไปป่วนที่ผับอีกแล้วแต่ไม่มีรักษ์จะมีได้อย่างไร รักษ์ถูกคุมความประพฤติเข้มงวดมาก พ่อกับแม่ไปรับไปส่งเองที่โรงเรียนทุกวัน นายคนนั้นยินยอมเพราะเฝ้ารอจะไปเรียนมหาวิทยาลัยไกลๆ ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ ฉันไม่อยากคิดเลยว่ารักษ์จะเป็นอย่างไรต่อ"สี่ ห้า..หก"กุหลาบดอกสุดท้ายถูกเสียบลงในแจกันลายมินิมอลหลังจากฉันเอามันมานั่งนับครั้งที่สอง นอกจากจะนั่งรอแชท ฉันยังเฝ้ารอดอกกุหลาบจากโชนทุกวันรอเหมือนคนบ้า บ้าที่รอนั่นแหละ"เฮ้อ! เวลานี้ฉันควรนอนไหม ทำไมถึงนอนไม่หลับนะ"ฉันมองนาฬิกาบนหน้าจอมือถือบอกเวลาเที่ยงคืน หรือเพราะวันนี้ฉันไปดื่มกาแฟคาเฟ่ในมหาวิทยาลัย ความเข้มรุนแรงกว่ากาแฟของฉันเลยทำให้ตาสว่างอยู่ตอนนี้ติ๊ง! เฮ้ย! เสียงแชทดังฉันคว้ามือถือมากระโดดดึ๋