All Chapters of Chon Engineer ใส่เกียร์รัก: Chapter 31 - Chapter 39

ตื่นขึ้นมาปากฉันบวมเฉยเลย หรืออาจเป็นมดที่ตามขึ้นมาจากห้องครัวกัดปากฉัน ถึงทำให้ฝันว่าฉีดฟีลเลอร์ต้องใช่แน่!หลังจากเห็นปากตัวเองบวม ก็มีปัญหาหนึ่งตามมา โชนจะให้ฉันไปด้วยไม่ใช่แค่เพียงให้ทำเค้ก"คนสวยไปแจกเค้กเอง น้องๆ คงกินอร่อยกันน่าดู"โอเค! ฉันหลงระเริงกับความสวยของตัวเองจนยอมแต่งตัวสวยๆ ด้วยชุดมินิเดรสสีขาวสวมทับด้วยเสื้อคลุมคาดิแกนสีชมพูพาสเทล ขนเค้กห้าสิบก้อนขึ้นรถแล้วตรงดิ่งไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า บังเอิญมากที่สถานที่นี้ฉันเองก็มาทำบุญเป็นประจำทุกเดือน"บ้านนายทำบุญไม่ใช่เหรอ จะให้ฉันมาทำไม"ฉันกระซิบถามโชนในตอนที่เราขนของมาวางเรียงบนโต๊ะรับรอง ดูเหมือนฉันจะเป็นส่วนเกินเพียงคนเดียวในที่นี้"มาทำบุญด้วยกันไง""ต้องมาเจอกับนายชาติหน้าอีกน่ะสิ""ก็เธอบอกเองว่าคิวเราอยู่ชาติหน้า หรือย้ายมาอยู่ชาตินี้ให้แล้ว""ชิ!" ฉันยู่จมูกใส่คนทำเนียนถามแล้วมองไปยังหน้าอาคารโรงอาหาร "ปันปัน!"บังเอิญที่ปันปันก็มากับโอบ ฉันกวักมือเรียก"มานี่ๆ"ปันปันเห็นฉันเรียกเลยวิ่งมาหา "พี่โรสมาด้วยเหรอคะ""มีคนลากมาน่ะสิ""ก็ไปยอมให้เขาลากหนอ" น้องยิ้มแซว"มาเอาบุญหรอกย่ะ ว่าแต่แกเถอะ..มาทำบุญงานนี้เหมือ

@โรงยิมมหาวิทยาลัยสมาธิของผมจดจ่ออยู่แต่บนอัฒจันทร์ที่มีผู้คนมากมายนั่งอยู่แต่กลับไร้เงาของโรส มองกี่ครั้งก็ไม่เจอะเจอ จะเจอก็แต่แก๊งน้องๆ ที่มาเชียร์โอบ"มึงเป็นอะไรวะ" แทนคุณจับบ่าผม "ดูล่กๆ""เปล่าว่ะ""หน้ามึงเครียดสัด"ผมมองหน้ามัน "อย่าว่าแต่กู ช่วงนี้มึงก็ทำตัวแปลกๆ""ก็สบายดี"มันยักไหล่แล้วลุกจากที่นั่งไปวอร์มร่างกาย ความสนใจของผมจึงกลับมาอยู่ที่อัฒจันทร์อีกครั้งเมื่อเช้าผมตื่นแล้วออกมาก่อนโรสจะตื่น ผมย้ำเธออีกครั้งในประโยคเดิม ไม่รู้เลยว่าโรสจะได้ยินหรือไม่ผมเสี่ยงดวงเอา ตอนขับรถเข้ามาในมหาวิทยาลัยผมพนมมือไหว้ขอพรศาลพระภูมิอย่างที่ไม่เคยทำ และไม่กล้าเสี่ยงทายว่ามันจะออกหัวหรือก้อย แค่ภาวนาขอให้โรสมาเชียร์เพราะผมยอมให้เธอเป็นคนลิขิตชีวิตนับจากนี้แล้ว"ไปเว้ย"เจไดตบบ่าผมแล้วพากันวิ่งลงสนามเมื่อถึงเวลาแข่งขัน ผมพนมมือไหว้ท่วมศีรษะสาธุเสียงดัง ไม่ได้ขอเรื่องงาน แต่ขอให้โรสมาทีเถอะว่ะตลอดการแข่งขันผมมองอัฒจันทร์สลับกับลูกบาส สมาธิคืออะไรไม่รู้จัก ทำไมโรสไม่มาสักทีวะ"ไอ้โชน! เอาหน่อยเว้ย"โอบตะโกนแล้วปรบมือเรียกสติ จากนั้นสมาธิก็กลับมาแค่สามนาทีก็หันไปมองอัฒจันทร์อีกครั้งเฮ

โชนไม่ได้พาเชอร์รี่ไปส่งที่บ้าน แต่ไปส่งที่สยามเพื่อเรียนพิเศษ ตลอดทางสาวน้อยเอาแต่ทำหน้าหงอย เดี๋ยวฉันเจอรักษ์จังๆ ก่อนจะสั่งสอนให้หลาบจำ ไม่รักไม่ชอบเขา แต่ก็ไม่น่าจะแสดงท่าทีแบบนั้นกับผู้หญิง"น้องเราคงชอบมัน"หลังจากเชอร์รี่ลงจากรถไป โชนก็เอ่ยด้วยท่าทางเคร่งขรึม"ก็พอจะดูออก ขอโทษแทนไอ้ดื้อด้วยนะ น้องซึมไปเลย""เข้าใจอยู่" โชนจับมือไปดม "แต่บอกเลยนะว่าถ้ามันกลับใจมาชอบรี่ คงยากหน่อย""เพราะนายจะเอาคืนน้องฉันงั้นสิ""ก็ถ้าไม่อยากให้เอาคืนกับมัน เธอขาก็มาชดใช้กรรมแทนดีไหม""ด้วยวิธีไหนเหรอ""วิธีเร่าร้อนแบบรักๆ"ของวิถีคนหื่นกลับมาถึงบ้านของฉัน เราก็ใช้พื้นที่ตรงโซฟากอดรัดนัวเนียกัน อารมณ์สูงดิ่งก็แบกกันขึ้นมาบนห้องนอนโชนบอกว่าต้องทำเวลาเพราะรุ่นพี่กับเพื่อนจะถอดเขาออกจากหุ้นส่วนหลังจากเอาเวลามาง้องอนฉันอยู่หลายวันเราไม่ได้รอช้า ไม่มีเหนียมอาย ต่างคนต่างหลงใหลสัมผัสกันและกัน ไม่ว่าจับจูบลูบคลำก็มีอารมณ์อย่างว่าขึ้นมาง่ายๆ ฉันกับโชนพุ่งเข้าหากันประหนึ่งเสือสองตัวฟาดฟันกันหวังชัยชนะ สลับกันขึ้นและลง ผลัดกันตอกอัดจังหวะรุนแรง และเป็นฉันก่อนเสมอที่ถูกถีบให้ลอยขึ้นสูง ก่อนจะตกลงมารับร

ผ่านไปสองเดือนฉันก็เรียนจบอย่างสมบูรณ์ เรื่องที่ฉันขออนุญาตพ่อกับแม่ว่าจะขอทำร้านเค้กสองปีถึงจะเข้าไปทำงานที่โรงแรมของครอบครัวได้รับการอนุมัติหลังจากพวกท่านมาเยือนร้านในวันหนึ่งฉันขอยกเครดิตความสำเร็จนี้ให้โชน ก่อนเรียนจบสองอาทิตย์ เขาช่วยเนรมิตร้านของฉันให้พร้อมขาย มีการจองตัวพนักงานร้านเอาไว้หนึ่งคน พอฉันสอบเสร็จวิชาสุดท้าย อีกวันร้านก็เปิดทำการโดยที่ฉันสามารถอยู่รับลูกค้าได้ทั้งวัน นับเงินเอง เก็บเงินเอง ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกยกเค้าซ้ำรอยเดิม คัพเค้กจากห้าสิบก้อนก็ทำจำนวนเพิ่มมากขึ้นเพราะมีลูกค้าเข้าร้านตั้งแต่วันแรกจากการโปรโมทล่วงหน้าโชนทำให้ฉันเห็นข้อดีของการมีแฟน เขาเป็นสายซัพพอร์ตมือวางอันดับหนึ่งของฉัน"ขอบใจนะ พรุ่งนี้เจอกัน"ฉันจ่ายเงินนุ่นพนักงานหนึ่งเดียวที่อายุน้อยกว่าฉันสองปีแล้วบอกลาเหมือนทุกวัน นุ่นเป็นเด็กที่ไม่ชอบเรียนหนังสือ ชอบทำงานหาเงินจึงเลือกเรียนทางไกลอย่างมหาวิทยาลัยเปิด อ่านหนังสือถึงกำหนดก็ไปสอบ ฉันมองว่าเป็นทางเลือกที่ดีไม่น้อยสำหรับคนที่อยากทำงานควบคู่กับเรียนหนังสือวันนี้คัพเค้กเหลือเพียงห้าก้อนถูกบรรจุใส่กล่องเอาไว้เรียบร้อย หลังจากล็อกประตูร้านฉันก็มา