Todos os capítulos de ฉือตานผิง นางร้ายเกิดใหม่เป็นแม่ม่ายลูกติดพราวเสน่ห์ในยุค 70: Capítulo 21 - Capítulo 30

19ตัดสินใจขั้นเด็ดขาดนางหวงยืนร้องไห้คร่ำครวญให้ชาวบ้านฟัง พลางชูแหวนหยกสีเขียวใสที่อยู่บนฝ่ามือของนางขึ้นมาให้ทุกคนดู"ดูสิทุกคน! แหวนวงนี้เป็นของฉัน ลูกชายฉันเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด แต่ตานผิงกลับขโมยมันไป"หวงมี่หลัวกล่าวด้วยท่าทางเศร้าสลด ดูเหมือนจะพยายามเรียกร้องความเห็นใจจากชาวบ้านที่มามุงดูอยู่ตอนนี้เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น บางคนมองฉือตานผิงด้วยสายตาสงสัย บ้างก็พึมพำกันว่า“จริงเหรอ”“ไม่น่าเลยนะ ทำไมถึงกลายเป็นขโมยไปได้”ฉือตานผิงกัดริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“แหวนวงนี้…ไม่ใช่ของแม่หรอกค่ะ แต่มันเป็นสมบัติของครอบครัวฉัน พ่อของฉันเป็นคนสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ แล้วมอบให้ฉันเป็นของขวัญตั้งแต่ตอนที่ฉันยังเด็ก”เสียงซุบซิบเงียบลงเล็กน้อย บางคนเริ่มหันไปมองหน้ากันด้วยความลังเล นางหวงเองก็ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเถียงกลับมาทันที“โกหก! แหวนวงนี้เป็นของฉันแน่นอน ซุนอันเป็นคนซื้อให้ฉันในวันเกิด ฉันเคยอวดให้ชาวบ้านหลายคนดูแล้ว ถ้าไม่เชื่อก็ถามพวกเขาดูสิ”ชาวบ้านบางคนที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย“ใช่ นางหวงเคยเอาแหวนวงนี้มาอวดพวกเราอยู่

21ประตูสู่ความลึกลับเย็นวันนั้น ฉือตานผิงไม่ได้กลับห้องพักของเธอทันทีที่ฝากฝังขอความช่วยเหลือเรื่องงานที่ตลาดมืดจบ แต่เลือกที่จะอยู่รอตามคำชวนของจ้าวซูเยี่ยน จนกระทั่งได้พบกับเหวินอู่ สามีของจ้าวซูเยี่ยนเหวินอู่เป็นชายวัยกลางคนที่ดูสุขุมและมีสายตาเฉียบคม เมื่อจ้าวซูเยี่ยนเล่าเรื่องของฉือตานผิงให้เขา ฟังคร่าวๆ ชายหนุ่มก็พยักหน้าช้าๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ถ้าเธออยากหางานทำจริง ๆ ผมพอมีช่องทางช่วยหางานให้ได้ครับ แต่อาจจะเป็นงานพวกใช้แรงงาน ช่วยขายของ หรือดูแลลูกค้า ซึ่งคงได้เงินไม่มากนักในช่วงแรกๆ และอาจจะเป็นงานที่หนักอยู่สักหน่อย”ฉือตานผิงเงยหน้าขึ้นมองเหวินอู่ สายตาของเธอฉายแววจริงจังมั่นคง“ฉันพร้อมทำทุกอย่างที่ช่วยให้ฉัน และลูกมีชีวิตที่ดีขึ้น ต่อให้เป็นงานหนักแค่ไหน ฉันก็ไม่หวั่นหรอกค่ะ”เหวินอู่พยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อ“อีกหนึ่งสัปดาห์ให้มาเจอผมที่บ้านหลังนี้ก่อน ผมจะพาคุณไปที่ตลาดมืดเองครับ”ฉือตานผิงรู้ดีว่าตลาดมืดอาจไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยนัก แต่ในสถานการณ์ของเธอ ตัวเลือกก็มีไม่มากนัก เธอจึงรับคำอย่างไม่ลังเล“ตกลงค่ะ ฉันจะมาที่นี่ตามนัด”จ้าวซูเยี่ยนที่นั่งฟังอ

23.1 ฉันต้องการหย่าหลังจากหญิงสาวที่ได้รู้ว่าตนเองได้รับพรสวรรค์ในการมีมิติคลังสินค้าส่วนตัว ฉือตานผิงก็ไม่ได้กังวลใจเรื่องความเป็นอยู่ของตนกับลูกสาวอีกต่อไปในทุกวันเธอจะหาเวลาในช่วงที่ฉืออ้ายซินเข้านอนแล้ว เข้าไปในมิติคลังสินค้าเพื่อเลือกวัตถุดิบออกมาสำหรับเตรียมไว้ทำอาหารในแต่ละวัน นอกจากนี้ ก็ยังเอาขนม และผลไม้ออกมาให้ลูกสาวได้กินทุกวันด้วย และสิ่งที่น่าเหลือเชื่อสุดๆ ก็คือ ไม่ว่าเธอจะเอาสิ่งของต่างๆ จากในมิติออกมามากแค่ไหน ปริมาณของสิ่งของเหล่านั้นก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อยแบบนี้การค้าของเธอในอนาคตก็จะมีแต่กำไรไร้การขาดทุนอย่างสิ้นเชิง มิติคลังสินค้าแห่งนี้ราวกับบ่อเงินบ่อทองที่ใช้ได้ไม่มีวันหมดจริงๆแต่ที่น่าปลื้มใจไปมากกว่านั้น คือ ข้าวของที่ได้มาจามิติทำให้เด็กน้อยฉืออ้ายซินมีความสุขอย่างมาก เมื่อได้กินทั้งขนมและอาหารดีๆ แทบทุกมื้อ ไม่เหมือนเมื่อก่อนตอนที่อยู่บ้านของคุณย่าที่กินกับข้าวแต่ละอย่างก็ล้วน แล้วแต่เป็นของเหลือทั้งนั้น เนื่องจากสองแม่ลูกจะได้กินอาหารในแต่ละมื้อก็เป็นในตอนที่นางหวงอิ่มแล้วเท่านั้นแม้ว่าช่วงหลายวันมานี้ นางหวงจะไม่ได้มาก่อกวนหรือสร้างความรำคาญใจให้

24หวาดกลัวว่าภัยจะมาเยือนหลังจากที่ฉือตานผิงประกาศอย่างเด็ดขาดต่อหน้าคนหลายคนเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่คอมมูนก็เป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งหมู่บ้านหลายคนต่างก็เห็นด้วยกับเธอที่หญิงสาวจะไม่ทนให้แม่สามีโขกสับ แต่ในบางครอบครัวก็รู้สึกว่าเธอทำเกินไปหน่อยที่ประกาศเรื่องส่วนตัวต่อหน้าคนมากมายเช่นนั้น อีกทั้งยังตบหน้าสามีต่อหน้าผู้คนอีกด้วยทว่าสำหรับผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น และได้รับผลกระทบโดยตรงอย่างหวงซุนอันก็ได้ถูกหัวหน้าหมู่บ้านเรียกไปตำหนิเนื่องจากเขาทำร้ายภรรยาต่อหน้าคนในคอมมูนแม้ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องภายในครอบครัว และทางสามีก็มีสิทธิ์ที่จะสั่งสอนหรือตักเตือนภรรยาได้ตามสมควร แต่กฎของหมู่บ้านนี้มีความเข้มงวดเรื่องการทำร้ายร่างกาย และเคยได้ขอความร่วมมือไม่ให้ลูกบ้านทุกคนทำร้ายร่างกายกันและกันดังนั้นเมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น ทางหัวหน้าจางจึงอดที่จะเรียกนายทหารหนุ่มมาตำหนิไม่ได้“ซุนอัน เธอเองก็เป็นถึงนายทหารระดับผู้กองเชียวนะ เธอไม่ควรที่จะไปตบตีภรรยาแบบนั้นเลย”“ผมขอโทษด้วยครับลุงจาง ก่อนหน้านี้ผมขาดสติไปหน่อย ก็เลยทำเรื่องที่ไม่สมควรทำลงไป ผมรู้สึกผิดแล้วจริงๆ” เขาเอ่ยออกมาด้วยสีหน้า

26แม่ค้าคนกลางหลังจากวันที่สองแม่ลูกเดินทางออกมาจากหมู่บ้าน นี่ก็ผ่านไปสองวันแล้ว ในช่วงเวลาที่ผ่านมาฉือตานผิงได้เข้ามาช่วยขายของที่ร้านขนม ของจ้าวซูเยี่ยน ส่วนตัวลูกสาวอย่างฉืออ้ายซินก็มานั่งเล่นอยู่ที่หลังร้านด้วยเช่นกันเด็กน้อยดูเหมือนจะมีความสุขมากกว่าตอนที่อยู่ในหมู่บ้านเสียอีก เพราะป้าซูเยี่ยนซื้อของเล่นมาให้เธอเล่นมากมาย ซ้ำยังมีขนมจากในร้านมาให้กินแทบทั้งวัน“พี่ซูเยี่ยนเลิกตามใจซินซินเถอะ นี่ก็กินขนมมาทั้งวันแล้ว ของซื้อของขายทั้งนั้น” ฉือตานผิงเอ่ยห้ามปราม เมื่อเห็นว่าจ้าวซูเยี่ยนเดินเอาขนมไปส่งให้เด็กน้อยที่นั่งเล่นของเล่นอยู่ที่ด้านหลังร้านอีกแล้ว“ไม่เป็นไรหรอกนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นเอง”จ้าวซูเยี่ยนบอกยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปยืนที่เคาน์เตอร์คิดเงินแทน ส่วนฉือตานผิงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายออกมาจากทางด้านหลังร้านแล้วก็เดินไปหยิบลังใส่ขนมที่วางไว้ มุมหนึ่งมาจัดเรียงให้เป็นระเบียบ โดยแยกเป็นประเภทเพื่อให้หาได้ง่าย อีกทั้งยังเขียนป้ายบอกชื่อและราคาเอาไว้ด้วยเมื่อมีลูกค้าเข้ามาในร้าน หญิงสาวก็รีบไปทำหน้าที่ แนะนำสินค้า และเสนอขายสินค้าที่มีการจัดรายการพิเศษหรือลดราคาในช่วงนี้ให้ลูกค้าท