All Chapters of ฉือตานผิง นางร้ายเกิดใหม่เป็นแม่ม่ายลูกติดพราวเสน่ห์ในยุค 70: Chapter 1 - Chapter 10

อย่าลืมเพิ่มเข้าชั้นนะคะที่รัก จะได้ไม่พลาดการอัพเดทตอนใหม่ๆ ค้าบบ2ความจริงที่ซ่อนอยู่วันเดินทาง ปิ่นหยกลากกระเป๋าไปตามทางเดินของสนามบิน หญิงสาวสวมชุดเดรสสีครีมและเสื้อโค้ทขนสัตว์สีเบจทับอีกชั้น เครื่องแต่งกายแค่เพียงไม่มาก แต่กลับทำให้เธอดูสวยงามและน่ามอง ทั้งที่สวมเสื้อผ้าเรียบๆ และแต่งหน้าเพียงแค่บางๆ เท่านั้นเคียงข้างกันปื่นหยกมีคนรักมาส่งด้วย ทั้งสองต่างตกเป็นเป้าสายตาของผู้คน และพวกเขาก็มีมารยาทพอที่จะยิ้มทักทายตามมารยาทบ้างและโชคดีที่ไม่มีใครเข้ามารบกวนมากมาย พวกเขาจึงเวลาส่วนตัวที่จะได้พูดคุยกันไปเรื่อยๆหญิงสาวฝากฝังให้คนรักเข้าไปช่วยดูแลบ้านของเธอในช่วงที่ตนเองจะไม่อยู่หลายวัน ภูวเดชรับปากดิบดีว่าเขาจะไปนอนที่นั่น เพราะปิ่นหยกมีลูกๆ สี่ขาหลายตัวให้ต้องดูแลแม้ว่าจะมีแม่บ้าน แต่ก็เป็นแค่แบบไปกลับเท่านั้น เธอจึงไม่ค่อยวางใจ ส่วนจะให้เอาลูกๆ ไปฝากเลี้ยงที่อื่นก็เป็นกังวล ภูวเดชจึงอาสาจะไปนอนที่นั่นแทนในช่วงนี้เพราะเขาถ่ายละครในกรุงเทพฯ สามารถมาค้างที่บ้านของเธอได้สบาย“ไม่ต้องห่วงนะครับที่รัก ผมจะดูแลเจ้าตัวยุ่งที่บ้านอย่างดี”“ขอบคุณมากนะคะ” หญิงสาวกล่าวออกมา พลางโบกมือลา

4ชะตากรรม การที่ปิ่นหยกชักปืนออกมาขู่ เล่นเอาชายหนุ่มตรงหน้าถึงกับผงะและไม่กล้าเข้าใกล้อีกด้านพลอยใสกับกันยาวดีกลัวว่าเรื่องจะเลยเถิด จึงรีบเข้าไปเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายสงบสติอารมณ์ พร้อมกับพาตัวปิ่นหยกจากไปโชคดีเหลือเกินที่ลิฟต์มาทันใจมาก ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะมีเหตุการณ์นองเลือดอะไรหรือไม่พอกลับขึ้นมานั่งในรถแล้ว กันยาวดีก็เปิดฉากต่อว่าปิ่นหยกยกใหญ่“หยกชักปืนขึ้นมาแบบนั้นได้ยังไง ถ้าคนพวกนั้นเอาเรื่องเธอจะลำบากเอานะ”“หยกขอโทษค่ะ ตอนนั้นหยกไม่มีสติจริงๆ”หญิงสาวพูดเสียงอ่อย ตอนนี้เธอมีสติแล้วและรู้สึกว่าเมื่อครู่ตนเองทำเกินไปจริงๆ ไม่ใช่เพราะห่วงกลัวว่าจะยิงใครตาย แต่เพราะกลัวว่าเพื่อนทั้งสองที่มาด้วยกันจะเดือดร้อนต่างหาก“ช่างเถอะ พวกมันไม่กล้าแจ้งความหรอก”พลอยใสเอ่ยขึ้น ซึ่งกันยาวดีที่ตามขึ้นรถมาด้วยก็เอ่ยสนับสนุนเช่นกัน“นั่นสิ ถ้าพวกมันกล้า ภาพกับคลิปที่พี่ถ่ายมาโดนแฉแน่”“อืม...ขอบคุณทั้งสองคนมากนะคะที่มาด้วยกัน แล้วก็ขอโทษด้วยที่เกือบสร้างเรื่องแล้ว” ปิ่นหยกเอ่ยออกมา ก่อนจะพยายามฝืนยิ้ม ซึ่งคนทั้งสองที่ได้ฟังก็เพียงแค่จับมือของเธอเอาไว้เบาๆ ไม่จำเป็นที่จะต้องมีคำปลอบโ

6งานเลี้ยงสมาคมการค้าความทรงจำของฉือตานผิงพาปิ่นหยกดำดิ่งลงไปยังก้อนความทรงจำที่ซุกซ่อนอยู่ในลิ้นชักที่มันควรจะมีเพียงแค่เจ้าของความทรงจำเท่านั้นที่รู้ กลับถูกเปิดเผยออกมาให้หญิงสาวจากอนาคตอย่างปิ่นหยกได้รับรู้และเข้าใจว่าผู้หญิงอย่างฉือตานผิงต้องพบเจอเรื่องอะไรมาบ้างเริ่มต้นจากภูมิหลังของฉือตานผิงที่กว่าจะมาถึงจุดนี้ เดิมทีเธอเป็นบุตรสาวคนสุดท้องของตระกูลฉือ ผู้สืบเชื้อสายมาจากคหบดีเก่าแก่ หญิงสาวคนนี้ไม่ต่างจากไข่ ในหินของพ่อแม่และพี่ชายของตนที่ผ่านมาหญิงสาวจึงถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม เธอไม่เคยได้ออกไปเผชิญโลกกว้าง หรือใช้ชีวิตผ่านความยากลำบากใดๆ เลยสักครั้ง แม้แต่เรื่องการเรียนพ่อแม่ก็จ้างครูมาสอนที่บ้าน ทำให้ฉือตานผิงกลายเป็นเด็กสาวที่เติบโตขึ้นมาบนโลกที่เต็มไปด้วยความพรั่งพร้อมและไร้อุปสรรค ทุกคนรักใคร่และตามใจเธออย่างมาก จนเมื่อเติบโตขึ้นตามวัย หญิงสาวก็กลายเป็นหญิงสาวที่มีใบหน้างดงามที่หากใครได้พบหน้าเพียงแค่ครู่เดียวก็ย่อมต้องหลงรักเธออย่างแน่นอน“พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงที่สมาคมพ่อค้าอย่างนั้นหรือ เต๋อหลง” ฉือกวงหลี่เอ่ยถามบุตรชายขึ้นมา ในระหว่างที่ทุกคนกำลังร่วมโต๊ะอาห

8รักแรกหลังจากวันนั้นก็ผ่านมาเป็นเวลาหกเดือนแล้วที่ ฉือตานผิงและหวงซุนอันมีโอกาสได้พบกัน เนื่องจากตอนนี้หญิงสาวได้เริ่มเข้ามาเรียนรู้งานที่บริษัทเต็มตัว ทำให้เธอได้มีโอกาสได้พบกับอีกฝ่ายที่มีเรื่องให้มาเจรจาการค้าพร้อมกับเจ้านายของเขาอยู่บ่อยครั้งแม้ว่าจะไม่ใช่การพบกันโดยส่วนตัว แต่ดูเหมือนทั้งคู่ก็มักจะหาจังหวะส่งสายตาหวานซึ้งให้กันอยู่เสมอด้วยความที่หวงซุนอันไม่ได้แสดงท่าทีเจ้าชู้หรือเข้ามาแทะโลมฉือตานผิงแต่อย่างใด ทั้งบิดาและพี่ชายของเธอต่างก็ไม่ได้เอะใจว่าทั้งสองกำลังมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน ทำให้พวกเขาไม่ทันได้เฉลียวใจหรือจับตาดูอะไรมากนักด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงได้มาทำงานร่วมกันในหลายครั้ง และแน่นอนว่าการสนิทสนมของชายหญิงย่อมต้องเกิดขึ้น เนื่องจากทั้งคู่ต่างพอใจในกันและกันเป็นทุนเดิมอยู่แล้วทุกครั้งที่ได้พบกัน หวงซุนอันก็มักจะมีแต่ความอ่อนโยนและอบอุ่นมอบให้หญิงสาว ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยที่จะทำให้หัวใจของฉือตานผิงที่ถูกฟูมฟักมาอย่างทะนุถนอม และไม่เคยมีประสบการณ์ด้านความรักมาก่อนถูกดึงดูดเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่อาจตั้งรับได้ทันจนในที่สุดเธอก็รู้ตัวว่าตนเองตกหลุมรักนายทหาร

10หลงจนไม่ลืมหูลืมตาแต่ความลับใดๆ ย่อมไม่มีในโลก เพราะในที่สุดข่าวนี้ก็ล่วงรู้ถึงหูของนายท่านฉือและหวงเต๋อหลงพี่ชายของฉือตานผิงในเวลาต่อมา เนื่องจากมีผู้ประสงค์ดีคนหนึ่งส่งภาพถ่ายของคนทั้งสองออกจากโรงแรมมาด้วยกันมาให้ทางครอบครัวโกรธมาก เมื่อรู้ว่าลูกสาวคนเล็กของครอบครัวได้ทำสิ่งที่พวกเขามองว่าเป็นการทำลายชื่อเสียงของตระกูลในห้องรับแขกของบ้าน นายท่านฉือเรียกตัวตานผิงมาพบ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ข้างๆ ก็คือพี่ชายของเธอ“เธอกล้าดีอย่างไรที่หนีออกไปพบกับพวกผู้ชาย ซ้ำยังไปมีความสัมพันธ์กันอีก” นายท่านฉือเริ่มต้นด้วยเสียงที่ดังก้อง ก่อนจะปารูปถ่ายลงมาตรงหน้า“พ่อคะ ฉันรักพี่ซุนอัน เรารักกันนะคะ” ฉือตานผิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา น้ำตาหลั่งรินลงมาเป็นสายคำพูดนั้นยิ่งทำให้นายท่านฉือโกรธมากขึ้น เขาจึงตบโต๊ะเสียงดัง“รัก...แกกล้าเรียกสิ่งที่เจ้าทำว่าความรักอย่างนั้นหรือ แกไม่รู้หรือว่าการกระทำของเจ้าทำให้ครอบครัวเราเสื่อมเสียแค่ไหน”ฉือตานผิงน้ำตาคลอเบ้า ขณะมองพ่อของเธอผ่านม่านน้ำตา“เราสองคนรักกันด้วยใจจริง ทำไมพ่อต้องมาขวางด้วย”“หุบปาก!” เสียงตะโกนของนายท่าน